Afleiding

Vandaag had ik een miniteam. Dat wilt zeggen: met het team alles evalueren en doelstellingen voor de volgende periode formuleren.

De perfecte moment om alles eens op een rijtje te zetten, zo dacht ik.

De afgelopen periode was anders dan het gewonere gekende.

Ik werd fysiek ziek en lag een week met hoge koorts in bed waardoor de ontvangen zorg zich vooral op fysiek vlak richtte.

Daarna stond mijn wereld even in het teken van een getuigenis die ik mocht geven op een studiedag hier in Bierbeek. Vlotter dan dat ik had kunnen hopen, vertelde ik over mijn ervaringen met de doelgroep algemene psychiatrie binnen St.-Kamillus. De geslaagde studiedag sloten we met de sprekers af op restaurant.

De weken daarna sliep ik veel en kwam ik tot nog weinig. Tussen de dutjes door probeerde ik wat in huis te helpen, maar ik kwam tot niet veel. Mijn dagen begonnen steeds later waardoor mijn heilige structuur wel wat klappen kreeg.

Wat er dan anders was?

Ik voelde me niet per de slecht. Er waren geen momenten met hevige paniek of er was geen extra toezicht nodig. Ik vond op de een of andere manier een rust, al vond ik al dat passieve maar niets.

Iemand vroeg mij wat ik nodig heb in zo een periode van passiviteit om dit te doen keren. Het duurde niet lang voor ik het antwoord vond: naaien.

Achter mijn naaimachine vergeet ik de wereld. De uren flitsen voorbij en enkel mijn radio herinnert me aan het bestaan van de tijd. Ik kan me uren focussen en denk aan niets anders als het creatief project dat van onder mijn machines rolt.

Naast de welkome afleiding, heb ik bij het naaien ook een fijn resultaat. Ik naaide een blouse voor de moeder en twee hemdjurkjes voor m’n neef en nicht.

Het huidige project is een heuse duffelcoat, veruit mijn grootste project tot nu toe. Ik vind het super spannend en ben nu al enthousiast!

Advertenties

Productiviteit

Lang leve productiviteit!

Want wie houdt er niet van dingen afwerken en resultaat zien?

Op zich geen nieuw inzicht, en toch laat ik me de laatste tijd te vaak vangen door de lokroep van mijn bed.

Naaiprojectjes liggen te wachten en ik doe er niets mee. Boeken in overvloed en ik krijg geen pagina gelezen.

Tot nu.

Ik hielp de laatste dagen met het leggen van de vloer in mijn appartement. Een dankbaar en deugddoend werkje, want je ziet meteen resultaat. En fijn dat dat is!

Nu nog de conditioneringsknop in mijn hoofd vinden, want op een of andere manier ontglipt dit inzicht me te vaak.

G.

Vreemd toch, hoe je zo ver weg van me was en net deze dagen zo dichtbij. Ik droomde van je en je slenterde rond in mijn gedachten. Vaak even afwezig als toen die laatste keer dat ik je in ’t echt zag.

Het nieuws bereikte me eerder toevallig en hoewel het geen grote verrassing was, was het toch een serieuze opdoffer.

Naast jouw gevoel over dit alles, kan ik me niet beginnen in te beelden wat dit voor jouw vriendengroep en netwerk teweeg brengt. Want één zekerheid is dat jij enorm graag gezien werd door hen, al woog dat niet op tegen jouw pijn.

Ik wens dat jij de rust krijgt waarnaar je zo hunkerde. Jij verdient dat. En ik wens rust voor alle mensen die van dicht of van ver hiermee te  maken  hebben.

Slaapwel, G.

Recupereren

Een weekend vol zang, vrienden en prachtige natuur. Wat wil je nog meer?

Het werd fantastisch: fijn samen zingen, warme contacten en een top-locatie.

Het is dan ook een formule die voor velen een garantie voor succes betekent. Voor mij is dit helaas niet altijd het geval.

Veel mensen zorgen voor veel prikkels en heel de tijd in groep zijn is dan ook zeer vermoeiend. Ik weet dat ik me hiertegen dus best wapen door bijvoorbeeld genoeg te slapen en soms even niet mee te doen.

Dat weet ik dus, maar het doen is nog iets anders. De avonden zijn zo gezellig. Samen zingen met de gitaar of filosoferen onder elkaar. Zo veel dingen die ik niet wil missen!

Het resultaat is dat ik me op dag drie heel wazig voelde. Ik kwam op de rand van een dissociatie en voelde me achterdochtig en ook de schimmen waren aanwezig. De helft van die dag miste ik doordat ik sliep.

Op zo’n momenten ben ik zo boos op mijn kwetsbaarheden! Dan vind ik het niet fijn dat ik dit niet gewoon kan zonder achteraf in te boeten en te moeten recupereren. Dan wil ik die sederende medicatie niet meer moeten nemen en dan wil ik niet zo gevoelig zijn aan anderen om me heen!

Maar omdat ik weet dat dit nu eenmaal moet, probeer ik hier toch mild tegenover te staan. Ik neem wat meer rust en ik gun mezelf een extra uurtje slaap.

Want van boos te zijn op mezelf kom ik geen stap verder.

Codewoord

Ik had de laatste tijd een slechte en verdomd zware periode.

Prikkels kwamen ongefilterd en loeihard binnen, het was een hels verblijf tussen zo veel anderen.

Ik probeerde mezelf tussen de vlagen van dissociatie heen te verzorgen. Ik nam rust en zorgde zo veel mogelijk voor een veilige omgeving. Maar ondanks al mijn inspanningen en de steun en extra ogen van het team, bleef het moeilijk lopen.

Door de zwaarte verviel ik in oud en destructief gedrag. Naast schaamte voelde ik ook een groot schuldgevoel.

Ik deed wel enorm mijn best om het tij te doen keren en dat begint eindelijk te lukken. Naast de extra rust die ik inlas en de structuur die ik herinstalleerde, rollen er bijvoorbeeld terug naaiprojectjes vanonder mijn naaimachines. Ik bezocht het warmste gezin dat ik ken en ook mijn volgende getuigenis wist ik gisteren ineen te flansen.

Terug wat activiteit en productiviteit. Gelukkig, want van lege dagen word ik niet echt gelukkiger.

Ik zei het al ontelbaar keer eerder en toch verbaas ik me er steeds weer over: de impact van structuur is immens in mijn leven.

Structuur blijft dan ook mijn codewoord

Productief

Ik had uiterst productieve dagen: het ene na het andere kledingstuk rolde onder mijn naaimachines uit.

Het valt me op dat ik me terug langer kan concentreren. Ik werk verfijnder en met minder fouten dan een tijdje geleden. En plezant dat dat is!

Anderen merken het ook op. Ik krijg heel vaak de opmerking dat ik er beter bij ben. Ik kom minder wazig en minder dof over en heb een helderdere blik.

De herwonnen grip op mijn leven maakt dat ik terug verlang naar mijn dagen zinvol invullen. Ik zoek actief naar vrijwilligerswerk en ben van plan om mij terug te laten testen om auto te mogen rijden.

Letterlijk meer vrijheid. Niet alleen mentaal maar ook in’t echt. Daar gaan we voor!

Fragiel

Vandaag keerde ik iets vroeger dan verwacht terug naar het oude, gekende Bierbeek.

Het is vreemd om hier terug te zijn. Zo anders en toch zo vertrouwd. Ik lig zelfs in dezelfde kamer.

Na het goed gevulde weekend met niets dan lieve mensen, was het vreemd om terug te keren. Alsof het nog niet slecht genoeg ging.

En toch merkte ik dit weekend hoe fragiel de geboekte vooruitgang blijft. Tijdens eetmomenten at ik minder en tussendoors werden overgeslagen. Oude gewoontes staken al snel de kop op.

En dus is het goed om hier met de nodige begeleiding verder aan te werken zodat ik straks sterk genoeg sta om met mijn trauma’s aan de slag te kunnen.

Hartje

Morgen is het zo ver. Morgen rond ik af op de eetstoornisafdeling.

Het plan is om terug naar Bierbeek te gaan in afwachting van een plekje in Melle. Maar omdat er in Bierbeek niet meteen een bed vrij is, moet ik eerst minimum tot woensdag naar huis.

En spannend dat ik dat vind!

Op dit moment ben ik daarom van alles aan het plannen zodat ik die halve week goed doorkom. Een dagje met mijn metekindje, koorrepetities, een etentje met de zussen, werken aan het appartement, nieuwe naaiprojecten, …

Met een klein maar warm hartje vertrek ik hier. Met veel dank voor het team, maar vooral met veel liefde voor de fantastische groep. Jullie maakte het verschil!

 

 

Snot

Ik loop al een aantal dagen rond met een dubbele oorontsteking en een kop vol snot. Niet echt aangenaam, maar ook geen ramp.

En toch heb ik hier bijzonder veel last van. Niet per se van de pijn en ook niet van het snot, maar wel van het feit dat mijn gehoor nu anders en minder werkt. Ik hoor dingen vervormd en doffer en dat triggert mij enorm.

Mijn zintuigen zijn mij heilig. Mijn angst valt of staat bij de betrouwbaarheid van mijn waarnemingen, want mijn zintuigen bedotten me helaas nog te vaak.  Niet goed kunnen horen maakt dat ik mij achterdochtig voel.

De dokter raadde rust aan, maar met een lijf vol achterdocht voel ik me niet veilig genoeg om mij over te geven aan slaap. Gisterennacht werd een heus gevecht met mezelf, waardoor ik nu mij extra wazig voel.

Een lastige cirkelbeweging die ik deze morgen doorbrak door een extra blok slaap.

Dat dit maar snel over gaat!

Back on track

Met de nodige zenuwen, maar naar het schijnt toch helder en duidelijk getuigde ik gisteren op het ggz-congres. Ik vertelde hoe ik de PAK positief ervaren heb binnen mijn traject.

Ik merk dat ik me de laatste tijd weer sterker voel in het mezelf ontplooien als ervaringsdeskundige. En dat dat fijn is!

Ik voel me enorm dankbaar dat mensen nog steeds aan mij denken op het moment dat ze een getuige zoeken.

En ondanks dat dingen nog steeds niet altijd goed lopen, merk ik dat de pet van ervaringswerker er eentje is die ik graag op heb.

Ik neem me voor om de komende weken uit te zoeken wat ik hiermee kan binnen het kader waarin ik me nu bevind.

we’re back on track!