Contentement

Ik ben herstellende.

Iets in mij ondergaat een licht proces van verandering.

Dat het een klein proces is, bijna niet te vatten, maakt het nog heel fragiel.

Ik merk vaak hoe een klein duwtje of druppel in de verkeerde richting nog steeds alles overhoop kan gooien. Of hoe momenten van dissociatie nog zo om de hoek loeren. Net zoals alle angsten en hallucinaties die ik blijf ervaren.

Maarbon, laat me nu even focussen op het positieve.

Ik voel me tussen de dutjes die mijn medicatie me nodig doen blijven hebben, wel wat lichter.

Het lukt me bijvoorbeeld steeds vaker om naar huis te fietsen (en dat ligt aan meer dan het weer alleen). Ik maakte de laatste weken ook weer enkele kledingstukken, het een al geslaagder als het ander. Maar er was een sporadische focus die er voordien niet was.

Het blijft wel zoeken naar een goed evenwicht tussen slaap en activiteit.

Maar ik ben een zoekend mens met wat contentement over hoe het nu loopt.

Advertenties

Puf

Er gebeurt niet veel in mijn leven.

Of

Er gebeurt heel veel in mijn leven.

Het zit zo: ik ben mezelf in gang aan het proberen trekken, wat af en toe wel eens lukt. Of toch meer dan een tijdje geleden.

Ik naaide enkele kledingstukken en ga tegenwoordig met de fiets naar huis. En lezen , dat lukt me ook wel eens.

Maar al die dingen kosten energie, en daar knelt het spreekwoordelijke schoentje.

De theorie luidt als volgt:

Hoe meer je tegen je vermoeidheid in gaat met leuke activiteiten en dingen die je een goed gevoel geven, des te groter je tevredenheid ’s avonds. En dat is het doel. Een voldoenend leven hebben.

Ik vind het wel een theorie waar iets voor te zeggen valt. Ze klinkt plausibel en hanteerbaar, en dat is wat ik nodig heb. Concrete, tastbare dingen.

Het probleem waar ik echter over struikel is dat ik die energie gewoon nog niet heb.

En dus bekoop een actievere periode met dagen waarop ik m’n bed niet uit kan omdat ik in slaap val waar ik zit.

Hoe dan ook blijft het een balanceeroefening tussen geen puf hebben en toch zinvolle dagen hebben.

Gesprek

En toen was het plots zo ver.

Het gesprek waar ik al jaren naartoe werkte en ik een dikke maand geleden eindelijk vastlegde vond net plaats.

Goed voorbereid maar met een bang hartje wachtte ik de broers en zussen op.

Die angst en nervositeit bleken voor niets nodig.

Vanuit een zeer neutrale en respectvolle houding beluisterde ze hoe ik mijn brief voorlas. Een brief waarin ik mezelf met mijn pijnpunten blootgaf,

Wat daarna volgde was een warm gesprek vol humor. Eentje waarin ze luisterden en vertelden over hoe de dingen binnen kwamen bij hun en waarin ik kon horen en voelen dat er geen gebrek aan interesse

Na al die zwaarte van de afgelopen dagen, valt er nu zeker een last van mijn schouders.

Ik had niet beter durven dromen!

Scheurkalender

Dit jaar heb ik als scheurkalender een bucketlist-versie. Elke ochtend sta ik op met een opdracht. De een al wat realistischer als de andere, maar tot nu toe verdwenen ze keer op keer de vuilbak in.

Tot vandaag.

de opdracht luidde: schrijf een liefdesbrief.

maar eerst even dit: Gisteren had ik een moeilijke dag. En dat is een understatement. Ik kreeg een boodschap waarmee ik het nog steeds lastig mee heb.

Treurig zat ik vandaag op mijn veilig plekje van de afdeling toen de ervaringsdeskundige me voorstelde een brief te schrijven. Gewoon omdat dat nu eenmaal een manier is die me helpt met het omgaan met dingen die rond me gebeuren.

En dus deed ik dat.

Het werd een brief waarvan ik niet per se weet of deze ooit bij de ontvanger terecht gaat komen. Het werd ook geen liefdesbrief, maar wel een brief vol liefde.

zoekend naar een manier om hiermee om te gaan.

 

Vod

Ik ben zo afgevlakt en verward als een uitgewrongen vod. En lastig dat ik dat vind!

Heel der gesprekken en dagdelen verdwijnen in de chaos van mijn hoofd.

En niet Alleen ik heb hier last van. Zo belde ik vandaag met mijn liefste lieveling en vertelde zij mij hoe moeilijk het voor haar is een vriendschap met een uitgewrongen vod te hebben.

En terwijl we wel een uur belden, merkte ik zelfs in dat gesprek hoe ik vergeet en enkel nog poog tot.

Het werd een zwaar en lang gesprek waarbij ik naar mijn gevoel enkel kon beamen dat een uitgewrongen vod geen ideale vriendin is.

Het jammer is dat de oplossing niet voor het grijpen ligt.

Ik zou mijn medicatie -die waarschijnlijk de boosdoener is in heel het verhaal- kunnen stoppen. Maar ik denk dat ik als psychotische vriendin misschien nog wel een slechtere vriendin zou zijn.

Anyway, ik geraak er niet aan uit maar baal enorm!

Jeroen *

En opeens was je weg.

Geen briefje, geen aankondiging. Slecht een zeer beperkte selecte groep wist hiervan. Het was dus plots voor velen van ons.

Het lijden werd je te zwaar. En hoe begrijpelijk ik dit vind.

En toch raakt het me op meer facetten dan dat het overlijden van een kennis me meestal doet.

Ik ging er namelijk vanuit dat, bij het kiezen voor euthanasie, je voor een serene optie kiest.

Die visie veranderde niet meteen helemaal, maar waar ik wel achter kwam is dat dit niets aan de achtergelaten leegte doet en dat het enkel serener kan zijn als je ervan wist.

En zo leer jij me zelf in ons laatste ‘contact’ nog heel wat bij en weet je me weer doen reflecteren, Jeroen.

En dat zijn maar twee facetten van de hele hoop kwaliteiten die ik aan je al missen!

Kriebelend

Sinds dit weekend kriebelen ze weer, die vingers van mij.

Op zich iets klein, maar voor mijn zo een grote stap richting leven, waar er daarvoor vooral zwart in mijn hoofd zat.

Ik toetste even af of er afspraken zijn, maar mag waarschijnlijk straks mijn machines gaan halen.

Yay!

Tijd dus om weer wat creatiever aan de slag te gaan. Laat die vrolijke lente-kleurige stofjes maat komen!

Gieren en grollen

Dat zingen een wondermiddel is, scheef ik al wel eens eerder. En weer is het van dat.

Bijna had ik het afgezegd, onze repetitienamiddag van het koor. Ik had gisteren een verschrikkelijke dag en voelde me een uitgewrongen vod.

Maar ik ging toch.

En blij dat ik daar om ben!

Met een fantastische bende vrouwen de namiddag zingen, maar ook tetteren, gieren en grollen.

Dat was exact wat ik nodig had.

Merci dames van vocal skyline Leuven!

Ps: we waren ook super productief, maar om dat te horen hou je best 3 mei vrij!

Moedeloos

Ik doe zo hard m’n best. De begeleiding doet zo hard hun best. En toch ontglip ik weer vaker aan de werkelijkheid.

Dan vinden ze me in mijn bed of in een hoekje op mijn kamer. Weg van de wereld, gedissocieerd.

Ik heb weinig zicht op waarom dingen opeens weer zo binnenkomen.

De meest banale dingen roepen associaties op in m’n hoofd en dat is vaak al genoeg om me heel wazig te voelen en te eindigen in de PAK. Vaak niet wetend wat er exact gebeurd is.

Het is een strijd die ik precies al verloren ben nog voor ze begonnen is.

Uitputtend!

En het maakt me moedeloos.

Dissociatie

Ik loop verloren.

Verloren in de tijd.

Verloren in de ruimte.

Verloren in mijn gedachtekronkels.

Verloren in alle facetten van mijn leven.

Vandaag is bijvoorbeeld weer zo een dag waar tijd door elkaar loopt en ik niet meer weet in welke ruimte ik me bevind.

Minuten lijken uren en toch zitten we plots al anderhalf uur op die stoelen.

Mechanismes die mij vroeger in leven hielden, wortelde zich diep in mij doorheen de jaren. Op momenten met potentieel gevaar waren zij er op mij te beschermen.

Nu ervaar ik het dissociëren -want zo heet dat verloren lopen dan- als last.

Tijdens een situatie die voor mij als gevaarlijk wordt gezien of bij kleine banale voorwerpen die voor mij als trigger aanvoelen, wordt het wazig.

De ruimte zakt onder mijn stoel uit en ik lijk wel te zweven. Mijn gezichtsveld vernauwt tot ik niets meer zie en ik sluit me ook volledig af voor auditieve prikkels. Communiceren wordt moeilijk, quasi onmogelijk.

Dit alles gebeurt vrij snel en op een niveau waar ik precies weinig vat op heb.

Hier uit geraken is niet evident. Maar er zijn trucjes voor die zowel ik als de anderen kunnen doen.

Het lastigste aan heel deze miserie vind ik het zwarte gat in mijn geheugen. Voor iemand die last heeft van achterdocht is dat echt een hel!

Maarbon,

Ik denk dat dit verloren lopen niet op 1, 2, 3 opgelost zal geraken door zijn belangrijke functie.

En dus probeer ik mild te zijn en hulp te vragen bij dat verschrikkelijk gevoel.