Crowdfunding

Zoals jullie vast en zeker al weten, ben ik de laatste tijd veel bezig met het naaien van kledij en andere zaken.

Voorlopig werk ik vanuit mijn studio, maar ik droom al een tijdje van een eigen atelierruimte. Dagelijks probeer ik een aantal uur uit te trekken om te naaien waarbij ik steeds op zoek ga naar uitdagende projectjes.

Met mijn oud en simpel toestel bots ik steeds meer op de beperkingen van deze machine. Tijd voor een nieuw toestel dus, als ik verder wil kunnen evolueren.

Met mijn zelf ontworpen labeltjes en veel ambitie droom ik van een Singer Quantum om nog meer mensen blij te maken met mijn creaties.

Om dit te verwezenlijken, doe ik beroep op Crowdfunding.

Crowdfunding is een manier om via een concreet project geld in te zamelen. Hierbij zijn enkele dingen belangrijk:

  1. Het gaat om een alles-of-niets-principe. Als ik mijn vooropgestelde doel niet behaal, krijg je gewoon je geld teruggestort.
  2. De mensen die het project steunen lopen absoluut geen risico.
  3. Er zijn geen extra kosten aan een gift verbonden.
  4. Aan elke gift is een beloning verbonden.

Om dit alles te doen slagen, hoop ik zo veel mogelijk mensen te bereiken. Dit zal ik onder andere doen via een facebookpagina en mijn blog, maar ook jij kan mij helpen door mijn project te delen.

Ben je benieuwd? Of al overtuigd? Vraag je je af wat die beloningen dan exact zijn? Neem dan gerust een kijkje op mijn link.

Wil je wel steunen, maar vind je niets terug in de beloningen die ik voorstel? Stuur me dan gerust een mailtje!

(Tip: je kan de beloningen ook altijd gebruiken als geschenkje)

Duizend keer dank!

Ik trap gewoon door

Een hele tijd geleden kwam ik in contact met te Gek!?

Vanaf het eerste gesprek kwam dit project al ter sprake en ik was meteen gewonnen voor het concept.

Met als jaarthema psychose, werd er als vervolg op een vorig project (doorgetrapt) mensen met een psychotische kwetsbaarheid gekoppeld aan bekende kunstenaars.

Mijn ontmoeting viel door omstandigheden bijna in het water. Maar er werd wat geschoven, agenda’s werden opnieuw samen gelegd en samen gingen we aan de slag.

En toen was het zo ver: de opening van de tentoonstelling waar zij en ik intens samen naartoe gewerkt hadden.

Het resultaat van mijn proces, maar ook van heel wat andere duo’s, kan je nog tot 16 mei bekijken in de Leuvense Universiteitsbibliotheek, het Guislainmuseum in Gent en het modemuseum van Antwerpen.

Veel plezier!

Naaikamp

Paasvakantie.DSC_0207

Dat vraagt om een beetje verlof, niet?

Het idee kwam van haar: een aantal dagen natuur, een fijn domein, naaien en vooral ons eigen zin doen. Op het tempo van ons gevoel leven. Zalig!

Naast liggen in de hangmat, elke dag BBQ’en en een sporadisch gezelschapsspelletje, werd dat ons zin doen zowat de hele tijd naaien in mijn geval. We doopten onze midweek dan ook met de titel ‘naaikamp’.
IMG_2706

Ik naaide een omkeerbare one-to-hug naar het patroon van Mind the whale. Een echte aanrader!

Daarnaast maakte ik 2 Aster-truien: een heerlijk lente-truitje dat ik haalde uit de special van la maison Victor die ik voor kerst kreeg. Top-cadeau!

DSC_0338

 

 

verder maakte ik een tweede zwarte versie van mijn lievelingskleed. Eentje om te dragen
op concerten.

Als laatste stikte ik een Valentina-top, ook uit dezelfde la maison Victor.
IMG_2712 (2).jpgBij mijn thuiskomst lagen mijn kledinglabeltjes in 2 formaten op mij te wachten. Helaas
iets te laat voor deze kledingstukken, maar er zullen er nog wel volgen in de toekomst :).

het werd productieve en fijne week boordevol plezier, al je ’t mij vraagt.

DSC_0141.jpg

Onrust

Lege dagen.

Ik kan me inbeelden dat anderen er soms naar snakken. Dagen waarin er niets op je planning staat, waarin je alles kan doen wat je wilt. 

Ik daarentegen hou er niet van. 

Een hele dat niets te doen hebben beangstigd me. Het liefst van al ben ik druk bezig, van het een naar het ander. Niet stilstaan. Gewoon doen. 

Dat niet houden van begint al met de ochtend van zo’n lege dag. Die gaat gepaard met een soort van kater van somberheid. En paniek, dat soms ook. 

Opstaan lukt me dankzij mijn strakke structuur nog wel. Toch beland ik nogal miserabel meestal terug in mijn bed met een boek. Om vervolgens tot de middag te slapen. 

Het frappante is dat er steeds dingen op mijn to-do-lijstje staan, maar dat ik op zo’n lege dag tot niets kom. 

Het lijkt er op dat ik een ritme in mijn leven nodig heb. Een drive, een motor die me gaande houdt. Met als uitdaging hier een goed evenwicht te vinden. 

Want ik wil het wel kunnen, dat stilvallen. Ik wil wel momenten van ‘niets doen’ kunnen inbouwen zonder al die onrust die daarmee gepaard gaat. 

En dus experimenteer ik vandaag (op een lege dag) hiermee: geen uitstapjes om tijd te vullen of van die andere vul-trucjes die ik maar al te goed ken. Vandaag neem ik rust en werk ik aan mijn to-do-lijst.

Zonder al te veel onrust, hoop ik..

Genieten 

Ik geniet.

Van het mooie weer.

Van de agenda die naar mijn gevoel perfect in evenwicht is.

Van spelletjes spelen met de vriendinnen.

Van samen gelukzalig zingen.

Van mijn naaiprojecten.

Van lezen in mijn hangmat.

Van mijn goedlopende structuur.

Van intellectuele honger stillen met de lessen.

Van de naderende vakantie te plannen.

Van alle fijne contacten die ik beleef.

Van de artistieke uitdaging met de naderende deadline en de spanning hierrond.

Van die ene fotoshoot, en ook van die andere.

Van het schrijven, herlezen, schrappen en opnieuw schrijven.

Van muziek. Op de achtergrond of om luidkeels mee te brullen.

Van werken in de tuin.

Ik geniet van de grote en de kleine dingen.

Omdat het kan! 🙂

Agenda

Een minder drukke agenda, dat was het doel. Met een richtlijn van 3 activiteiten per dag als hulp. 

Voorlopig lukt dat aardig goed, al merk ik dat echt niets toch niet aan mij besteed is. De momenten dat ik thuis ben, vul ik dus op met vanalles en nog wat. 

Het doel is om dingen voor mezelf te doen. Als vind ik het bijzonder moeilijk om uit te maken wat dat dan is, iets voor mezelf. 

Naaien bijvoorbeeld, iets wat ik steeds vaker doe. Een hobby die door de oefening leuker wordt elke keer ik ze doe, maar die ik ook vaak voor anderen doe. 

Daarom, en om mijn naaisels nog persoonlijker te maken, ontwierp ik een labeltje dat op dit moment gelazerd wordt. Echt iets voor mezelf.

Ik koos voor een katoentje in de vorm van een wolkje met als opschrift ‘& sun’ als verwijzing naar deze blog. 

De foto’s van het proefmodel zagen er alvast goed uit.

Spannend!

Elf rijke maanden

Elf maanden geleden kreeg ik een mailtje met als onderwerp:

‘Slachtoffers gezocht’

Het ging om een groots stadsproject rond Utopia van Thomas Moore, waarbij men zocht naar mensen met een slachtofferervaring die met hun verhaal aan de slag wilden gaan in een kunstzinnig project.

Het werden elf turbulente maanden met veel gesprekken, hevige emoties,  toffe opdrachten, een gezellig en intens weekend, …

Wanneer ben je slachtoffer? Waar ligt de grens tussen slachtoffer en dader? Voel je je slachtoffer? Moeten feiten erg zijn om slachtoffer te zijn? En wat zijn erge feiten dan? Wat is jouw utopie in je persoonlijk verhaal?

Allemaal vragen waarmee we als groep aan de slag gingen en waardoor we steeds dichter naar elkaar toe groeiden. Verhalen werden gedeeld, maar ook het leed werd gedeeld.

Het resultaat (een tentoonstelling, een theatervoorstelling en een zangworkshop) mocht er ook zeker zijn, maar hetgeen ik meeneem is toch het proces. Het samen zoeken naar hoe je zo’n invasieve gebeurtenissen in je leven een plekje kunt geven.

Elf rijke maanden later sloten we dit project vandaag af.

En dat ik het missen zal!

 

Relativeren 

Relativeringsvermogen. Een schone deugd, als je ’t mij vraagt.

Die van mij vraagt om nog wat oefening. 

Pas op, het cliché dat je hier beter in wordt met de jaren klopt wel. Waar ik vroeger de dingen nog minder in perspectief kon plaatsen, lukt me dit nu op veel momenten al wel. 

Zo merk ik dat ik een slechte zangprestatie kan kaderen binnen de hele crisisperiode die ik achter de rug heb en besef ik dat mijn vermoeidheid me parten speelt. 

Waar ik hier vroeger heel de week slecht van zou zijn, kan ik dit nu heel snel loslaten. Een autorit naar huis let wat goed muziek en even bezinnen, meer had ik niet nodig 

Dat ik geen parkeerplek vond toen ik na die lange autorit thuiskwam, kreeg ik dan weer minder gerelativeerd. 

Ik zei het al: er is nog wat oefening nodig. Én het is een kwestie van prioriteiten stellen, dat ook. 

Fier

We zijn een halve week verder na mijn ontslag. 

Een halve week die ik zonder kleerscheuren doorkwam. Sterker zelfs: het gaat goed. 

Ik hou mij mooi aan al mijn vooropgestelde plannen rond slaap, medicatie, eten,.. Dat goed plannen echt werkt blijkt weer maar eens. 

Daarnaast lopen ook andere dingen goed: quasi geen schimmen en geen symptomen. Ik ben stiekem een beetje fier op mezelf :). 

En toch voel ik me moe. Mijn concentratie en aandacht verbeteren wel, zo merkte ik maandag in de les. Maar ik ga uitgeput slapen en sta uitgeput op. 

De drukte in mijn agenda blijft een werkpunt. Het goede is wel dat mensen in mijn omgeving er me nu meer op attenderen. 

Naast de drukte vermoed ik dat de medicatie me ook wel parten speelt in mijn vermoeidheid. 

Als je ’t mij vraagt, mag het toch wat minder. Maar het is een noodzakelijk kwaad. Dat besef ik maar al te goed.

Afscheid

Afscheid, een verschrikkelijk zwaar woord. Ik ken niemand die er bijzonder goed in is en niemand die er veel van houdt, en ik ben geen uitzondering. 

Ik nam al vaker afscheid. Afscheid van een hobby die ik eigenlijk al heel lang beu was. Van planten die de pech hadden dat hun lot in mijn niet zo groene handen viel. Van een kindertijd die ik nooit had. Van een hond waaraan ik me gehecht had. Van veel kwijtgespeelde prullen. Van die ene comfortabele trui. Van goede vrienden die gingen reizen. Van grote en kleine liefdes. 

Dit afscheid is de ene keer makkelijker dan de andere. Soms doet het pijn, soms is het eigenlijk wel een opluchting. Soms beiden. 

Een aantal van de meest intense maanden van je leven samen doorspartelen, dat schept een band. Het afscheid door mijn naderend ontslag valt me dan ook zwaar. 

Maar ik zei het al: ik ken niemand die bijzonder goed is in afscheid nemen en niemand die er veel van houdt. 

Ik zal waarschijnlijk vaak terugdenken aan de afgelopen maanden. Soms met hevige emoties van angst en verdriet, maar ook vaak met plezier en een lach. 

Plezier om de mini-concertjes, de babbels en de mopjes. Een lach om alle mensen die ik mocht leren kennen.  

Daarvoor en om nog zo veel meer: bedankt team p1!