:)

Ik hou niet van drukte. En ik hou ook niet van shoppen. Het verbaast u waarschijnlijk dus niet dat ik al zeker niet hou van shoppen in de solden. Vandaag maakte ik daar echter een uitzondering op: Ik ging met een lieve vriendin shoppen in de Primark (dé drukste winkel die er zowat bestaat).

Een combinatie die bijna gedoemd is om te mislukken hoor ik u denken… Niets is minder waar. Met de trucjes die ik mezelf als hooggevoelig persoon heb aangeleerd om te voorkomen dat mijn leven zich in een primark-drukte afspeelt, werkte ik met de nodige systematiek én als de rust zelve de rijen af om anderhalf uur later met een hoop leuke koopjes terug buiten te staan.

Daarna reed ik van het verre Gent terug richting Leuven op een uur waar men zou van verwachten om in de file vast te geraken. Maar ook hier zat het mee. ’t Moet dan ook niet altijd tegenzitten, hé  🙂 .

Advertenties

Perspectief

Ik ben moe. Ik ben het moe.

Ik had het al eens eerder over mijn medicatie en hoe een kwetsbaarheid ervoor zorgt dat ik er een hele hoop neem. En hoezeer ik ook weet dat deze belangrijk is, hoe hard ik de voordelen hier dagelijks van ondervind.. Ik ben het moe om mij zo moe te voelen! Ik ben de waas die over de wereld hangt beu. Ik ben het beu om een halve voormiddag meurrig te zijn, ook al sliep ik een nacht lang.

Ik ben het beu, ik ben het beu, ik ben het beu!

Maar ik zei het al: ze hebben ook veel voordelen en ze zijn nu eenmaal belangrijk. En dus neem ik elke keer braaf mijn medicatie, want ooit schreef ik een tekst hoe beu ik het effect van mijn kwetsbaarheid was. En zo is het eigenlijk gewoon een kwestie van perspectief.

Warmte

De donderdag middag is sinds een paar weken het vaste moment voor mijn wekelijks gesprek bij de nieuwe psycholoog. De donderdagavond is daardoor het vaste moment waarop ik bekom van een goed maar zwaar gesprek met de nodige tijd voor mezelf.

Deze donderdag week ik daar met plezier van af voor wat tijd met haar.

Zij is een geweldige vriendin. Woorden zijn vaak overbodig. Een warme knuffel, een fijne babbel en een gulle lach zijn steeds van de partij. En ook vanavond was dit het geval.

Een dikke merci voor deze welkome warmte!

Fundamenteel goed

Daar stond ik dan, langs de kant van een koude, natte en zeer drukke steenweg met een lekke band. Ik had al al huilend naar mijn moeder gebeld, alsof die er iets aan kon doen van op haar werk… Ik had een reserveband bij maar geen haar op mijn hoofd dacht er aan om op 10cm van de steenweg te beginnen sukkelen.

Dan maar een pechdienst opbellen. Dat het een dure grap zou worden stond vast. Balen!

Maar toen kwam hij, de wildvreemde die besloot mijn band te vervangen. Dat hij daarvoor in de modder moest gaan liggen en een half uur in de regen moest hurken naast mijn voorwiel, vond hij doodnormaal. Daarna weigerde hij ook nog eens om een bedankje aan te nemen.

Ik kon alleen maar besluiten dat, om het met de woorden van een vriendin te zeggen: fundamenteel goeie mensen bestaan nog in deze wereld.

Bij deze: duizend maal bedankt wildvreemde man!

Genot

Om technisch juist te zingen moet je op de juiste plekken controle hebben en voor de rest zowat alles ontspannen. En laat nu net dat ontspannen niet lukken.. Met de jammere portie faalangst sta ik dus steeds in de zangles mij te ergeren aan het feit dat de oefeningen die me thuis lukken daar niet lukken. En ja, u raadt het al: ergernis draagt niet bij tot ontspanning..

Gelukkig is dit niet altijd zo. Vandaag bijvoorbeeld: ik had thuis hard gestudeerd, had me goed voorbereid en voelde me in m’n nopjes. Dit was ook in mijn zang te horen en op zo’n momenten voel ik des te meer waarom ik zing.

Puur genot!

Gevulde dagen

Ik scheef al over hoe ik moet kiezen voor structuur en dat dit voor mij niet per se een evidentie is. Wel, bij deze kan ik met enige trots vertellen dat ik -na de dip van het weekend- mij herpakte.
Ik moet toegeven dat die vroege wekker nog verre van mijn vriend is, maar het is zalig om iets aan je dag te hebben. Sterker zelfs: hoe meer tijd ik in mijn dag heb, des te minder tijd ik overhou. Van een paradox gesproken!
Ondertussen geniet ik rustig verder van mijn gevulde, deugddoende dagen 🙂

Structuur

Ik ben er klaar voor. Van een valse start is hier geen sprake. Een week geleden trok ik na 5 zeer zinvolle weken de figuurlijke deur van Ter Berken achter mij dicht. Klaar om met de pas herwonnen grond onder mijn voeten  er terug alleen voor te gaan. Al kan je die ‘alleen’ wel wat nuanceren: een hele hoop vrienden, een goed ambulant netwerk en een super moeder staan langs mij.

En toch, ondanks de grond onder mijn voeten die ik zo duidelijk voelde, loopt niet alles van een leien dakje.

In deze wereld bots ik tegen allerlei dagelijkse uitdagingen. Eén daarvan is mijn medicatie. Een kwetsbaarheid zorgt voor een cocktail zware medicatie. Die zorgt dan weer voor een wazigheid die mijn dagen en het opstaan om aan deze dagen te beginnen bemoeilijkt. Deze medicatie zorgt ook voor een vertraagd metabolisme, een uitblijvend verzadigingsgevoel en een risico op verstoorde leverwaarden.  Ik moet u waarschijnlijk niet uitleggen dat er dus weerstand tegen deze  medicatie is. En toch neem ik hem, want ik ondervond al te vaak dat ik deze nodig heb.

Maar hoe goed ik ook startte, opstaan blijft moeilijk en uit bed blijven overdag is vaak ook een strijd. Het blijft zoeken naar een evenwicht  tussen omgaan met de vermoeidheid, het wazig gevoel dat er is en genoeg rust nemen om een achteruitgang te voorkomen. Maar ik leerde dat ik kan kiezen. Ik leerde dat ik bepaal of ik blijf liggen. Ik kies ervoor om uit mijn bed te komen.

En dus kies ik elke ochtend om op te staan. Ik kies voor de dag, ik kies voor structuur!

Valse start

Hier zit ik dan, achter mijn laptop.  Mijn eerste blogbericht.. Het moet er een van formaat worden, dat staat vast. Maar ik ben moe, het is al laat en mijn bed lonkt.  En laat net dat hetgeen zijn waar deze blog ook over gaat gaan: Ik die in deze grote wereld een weg zoek om me staande te houden. Dat en nog veel meer.

Dus zal het bij een korte maar niet minder gemeende welkom blijven, een valse start.