Goed voornemen

Het is misschien wat laat om over goede voornemens te beginnen, het is tenslotte al bijna maart, maar toch gaat dit blogbericht er over.

Vorig jaar (2015) nam ik me voor om 52 boeken in het jaar te lezen – 1 per week dus. Ik haalde helaas slechts net iets meer dan de helft, maar sindsdien laat de leesmicrobe me niet meer los.

Ik vind het zalig om even te vertoeven in de wereld van de personages. Gezellig in een hoekje, onder een dekentje met een goed boek. Meer hoeft dat voor mij niet te zijn.

Ik hield een lijst bij van alle boeken die ik las. Dit vond ik achteraf heel fijn, want als je zo veel boeken leest, wordt het anders moeilijk om boeken uit elkaar te houden of niet te vergeten. Het werkte ook heel motiverend om de lijst te zien groeien.

En dus was mijn voornemen voor dit jaar – naast nog wat typische dingen – weer om genoeg te lezen. Voorlopig lukte me dit maar matig, ondanks het feit dat ik eigenlijk wel tijd heb.

Maar omdat goede voornemens het hele jaar gelden, blaas ik mijn voornemen nieuw leven in!

Leestips zijn steeds welkom!

IMG_0417

 

Verdrietig

Waarom ik zo verdrietig was, vroeg ze me terwijl ik over haar zat te snikken. Het antwoord bleef ik haar schuldig. Helaas, want ook ik had graag geweten waarom ik zo emotioneel reageerde.

Het was natuurlijk een bewogen week geweest. Eerst was er de afspraak bij de controlearts die zeer dubbel aanvoelde. Daarnaast piekte mijn vermoeidheid wat resulteerde in vechten tegen 3 wekkers en tóch tot de middag in bed liggen. En dit terwijl ik me voornam om op tijd aan mijn dag te beginnen. Ik hield er een gefaald gevoel aan over.

Dat gefaald gevoel was precies de constante van de week: niet in de les geraken, mij moeilijk aan mijn eetstructuur kunnen houden, niet in de fitness geraken en tv kijken in bed. Oud en fout gedrag dat ik liever niet stel.

Ik moet het van haar met de nodige mildheid bekijken. Het constante gevecht gaat gepaard met ups and downs, dat hoort er helaas bij. Deze mildheid zet ik om in mezelf vanaf morgen een uurtje slaap meer te gunnen, gewoon omdat het mag.

De controlearts

Het was een gevreesde afspraak, die met de controlearts van het FOD. Hij zou gaan bepalen hoe ziek ik dan exact was en of ik al dan niet kan werken.

Ik startte de aanvraag natuurlijk met de hoop ruimte te creëren door niet meteen te hoeven gaan werken zodat ik de komende maanden mij kan focussen op een haalbaar medicatieplan, het behouden van een goede structuur en evenwichten vinden in van alles en nog wat. Dit is namelijk meer dan nodig, zo blijkt.

Het gesprek begon met de verwachte vragen die draaiden rond zelfredzaamheid. Ik had op voorhand nagedacht over de dingen die ik belangrijk vond om zeker te vermelden. Het was alleszins geen makkelijke opgave voor mij om mezelf niet beter voor te doen of dingen te verbloemen.

De arts – een vriendelijke, begripvolle man –  besloot uiteindelijk dat ik in aanmerking kwam voor zowel het vervangingsinkomen als het puntensysteem.

Op zich de gehoopte beslissing, al weet ik niet zo goed of ik hier blij of verdrietig om moet zijn…

Buddy-en

Vandaag startte ik met mijn vrijwilligerswerk. En hoewel dit zelf kon invullen en dit volledig in mijn comfortzone ligt, vond ik het toch spannend!

Ik koos ervoor om te gaan buddy-en in een rusthuis. Tegen de eenzaamheid, want de gevolgen daarvan ken ik helaas door en door. En dus kreeg ik een paar bewoners toegewezen die wel baat zouden hebben bij een bezoekje van mij.

Ik begon mijn bezoek bij Georgette*, een lief kind in een volwassen vrouwenlijf. Ze houdt van K3, kleurplaten kleuren en kinderliedjes zingen. Ze vertelde me vol enthousiasme over haar nieuwe zonnebril en haal sinterklaascadeau. Mijn vrees dat het niet zou klikken bleek totaal onterecht.

Daarna ging ik langs bij Marie*, een heel intelligente vrouw die de laatste maanden door een slepende ziekte zeer hulpbehoevend werd en die amper bezoek krijgt. Ik was nog niet binnen of haar gezicht lichtte al op. Het klikte duidelijk, want Marie vertelde een uur aan een stuk over vanalles en nog wat. Ze kreeg tijdens mijn bezoek haar nieuwe, op maat gemaakte rolstoel geleverd die we dan maar meteen met een wandeling doopten.

Ik had op voorhand verwacht dat deze contacten me deugd zouden doen, maar dat het vanaf het begin me zo goed zou doen is wel echt fijn! Ik kijk al uit naar volgende momenten met deze dames :).

 

*niet de echte naam van deze dames

Spannend!

In moeilijke periodes is de nodige me-time heel belangrijk, dat zal menig hulpverlener u bevestigen. Vandaag nam ik die tijd voor mezelf door wat poëzie te lezen.

In mijn eenzaamheid die soms als fundamenteel aanvoelt, is het echt bijzonder om soms een gedicht tegen te komen dat zo dicht bij mijn gevoel staat dat het als het mijne aanvoelt.

Maar vandaag deel ik geen bericht dat ik tegen kwam, ik deel er een van mezelf.

Ik schreef in 2012 een klein bundeltje met een reeks gedichten waarbij ik daarna zelf illustraties maakte. Voorlopig bleef deze bundel – op enkele uitzonderingen na – ongelezen. Je zou het dus een primeur kunnen noemen…

Ik vind het alvast spannend!

Naamloos6

 

 

Goed bezig

Ik ben goed bezig.

Of dat is toch wat ik hoor van de mensen om me heen. Dat het even moeilijker loopt beamen ze wel, maar dat ik de goede dingen doe, daar moet ik me op focussen. Ik hou me aan m’n structuur, ik spreek af met vriendinnen en doe, ondanks de vermoeidheid, zo veel mogelijk fijne dingen. Ik kan dus niet zeggen dat mijn dagen niet productief zijn.

En toch, toch voelt alles zo moeilijk aan. Ik ben moe, de kleine dingetjes kosten me beduidend meer energie en ik voel me vaak heel verdrietig om dingen die gebeurd zijn. Een normale schommeling wordt gezegd, maar dan mag het van mij snel weer in de andere richting schommelen!

Een dip

Ik geef het niet graag toe maar ik zit in een dip.

De laatste anderhalve week gaat het beduidend minder. Ik voel me afgevlakt en leeg, maar vooral die constante verdomde vermoeidheid speelt me parten. Deze wijt ik aan mijn medicatie, want het maakt niet uit of ik nu 7, 8 of 12 uur slaap, ik sta even meurig en vermoeid op – en dat vaak een hele tijd na het aflopen van mijn wekker.

Maar – zoals ik al wel eens eerder schreef – kan deze helaas nog niet veranderd worden. En dus sleep ik mij op dit moment door mijn dagen die ik zo fijn mogelijk invul.

Een huis vol emoties

Zonder al te veel verwachtingen vertrok ik gisteren naar de terugkomsessie van ter Berken. Ik ging ervan uit dat ik niemand zou kennen en wist niet goed wat ik me erbij moest voorstellen. Maar ik heb een mindere week en het zou me dus misschien goed kunnen doen om bij mijn gevoelens stil te staan.

Ik was aangenaam verrast toch twee vrouwen te kennen en het thema (een huis vol emoties, gegeven door de beeldende therapeut) zou me waarschijnlijk wel liggen.

Eenmaal het beginrondje gedaan te hebben waarin we kort vertelden hoe het met ons ging, mochten we beginnen aan de opdracht. Werken met beeld in therapie ligt me wel en ik heb meestal vrij snel een idee wat ik met de opdracht wil. Dit was deze keer ook zo. Het was fijn om van de therapeut –die ik op voorhand niet kende- te horen dat ze zag dat ik affiniteit heb met werken met beeld.

Zelf was ik  niet ontevreden over het resultaat. Natuurlijk had het gedetailleerder gekund en natuurlijk had ik de kleuren subtieler kunnen gebruiken moest er wat meer tijd geweest zijn, maar het beeld dat ik wou brengen was er: een witte gelijkvloers, een gestructureerde keuken, een opborrelend verleden en een naar buiten toe werkend verdriet. En dat alles in een kleurrijke buitenwereld.

Na afloop van de sessie stelde de therapeut me voor om een beeldend dagboek bij te houden. Ik reageerde al snel door te zeggen dat dit me niet meer ligt, maar het idee bleef hangen. Wordt dus misschien vervolgd ;).

Op de evaluatiefiche die we achteraf invulden, werd gevraagd of de sessie voldeed aan mijn verwachtingen. Ik vertrok erheen zonder en werd aangenaam verrast! De datum van de volgende terugkomsessie staat dus alvast genoteerd in mijn agenda!

20-en-een-beetje-meer

Vermoeidheid. Ik had het er al eerder over en zal het er waarschijnlijk nog wel eens over hebben. Het is –helaas- een terugkerend thema in mijn leven. En ook vandaag is het weer zo ver. Een aantal slechte nachten gecombineerd met een druk & actief weekend zorgde ervoor dat ik mij totaal uitgeput voel.

En dus is mijn cadeau aan mezelf op de dag waarop mijn 20-en-een-beetje 20-en-een-beetje-meer wordt een rustige dag met een uurtje extra slaap 🙂