Moeheid

Twee weken geleden werd er aan mijn medicatie gesleuteld. Voor het eerst in sinds het vinden van de goede combinatie werd er iets afgebouwd met als doel minder vermoeidheid en minder kans op verstoorde leverwaarden, verstoorde suikerspiegel of verstoorde cholesterol.

Ik vond het allemaal maar wat spannend. Het duurde een hele tijd om de combinatie juist te krijgen en hieraan sleutelen kan ook maken dat het terug slechter gaat. Maar minder vermoeidheid ed. klonk wel aanlokkelijk. De aanpassing zou trouwens slechts minimaal zijn.

Nu, 2 weken later, heb ik het gevoel dat mijn vermoeidheid alleen maar erger geworden is. Ik word inderdaad minder moe na de inname, maar dit maakt dat ik slechter slaap. Gevolg: moeheid..

Zucht!

Fine Fleur

Na heel wat over-en-weer gemail en een gezonde portie geduld was het dan zo ver, ik kreeg een positieve reactie op een auditie die ik een hele tijd geleden deed: Ik  ben geselecteerd als sopraan voor het solistenkoor van Fine Fleur! (U weet wel, het koor van ‘The Proms’ ed.)

Dat belooft veel spannende, toffe, muzikale avonturen waar ik alvast naar uitkijk! 🙂

Recht

Het zijn nogal dagen geweest. Terwijl er zich in Brussel een ramp voordeed, deed er in mijn hoofd zich een heel andere ramp voor. Eentje van een veel kleiner formaat, welteverstaan. Maar geconfronteerd worden met mijn psychotische kwetsbaarheid is nooit fijn en de wetenschap dat dit een gevecht zal blijven ook niet.

Maar ik paste toe wat ik in het verleden leerde, ik gunde mezelf de nodige rust en hield me gelukkig recht.

Autopech

Daarstraks was het weer zo ver. Voor de derde maal had ik autopech. Dit keer weer platte band, dezelfde band dan nog wel!

Gelukkig stond ik deze keer op een goede plek om -na gezien te hebben hoe het moet- zelf de handen uit de mouwen te steken.

Ik kan u vertellen: het is me gelukt!
Ik moet toegeven dat ik er best wel fier over ben. Ik kreeg zelfs van een voorbijganger een compliment over mijn zelfredzaamheid. 😀

Het plan

Een toekomstplan, dat was het plan. Om het doelloze en het radeloze gevoel tegen te gaan.

Geen simpele oefening, dat verzeker ik je. Een plan stond nogal in contrast met hoe ik me voelde, want het had het gevoel dat mijn ziek stuk weer daar was. Dat, hoe hard ik ook liep, het me steeds inhaalde.

En toch was daar opeens die klik. Met hernieuwde moed begon ik aan m’n dag. De concrete invulling van wat ik met mijn toekomst wilde gaan doen volgde niet veel later vanzelf.

Ik zoek op dit moment allerlei dingen op en hou u nog even in spanning, maar sindsdien lopen mijn dagen weer gestructureerd.

En weer blijkt: Ik heb een keuze. Ik kan wel vechten tegen dit stuk. Ik bepaal!

Zijn

Het loopt allemaal wat stroever. Ik ervaar mijn dagen zwaarder als voordien en het verdriet is groot. Ik vind moeilijk een weg met mijn emoties en dit uit zich in moeite met structuur.

En hoewel ik gezegend ben met een fantastisch netwerk van vrienden en mensen die om mij geven, blijf ik het best wel moeilijk vinden om dit te delen. Geen goede match met mijn eenzaamheid, dat kan ik je verzekeren!

En dus ging ik zowel gisteren als vandaag naar mijn tweede thuis. Want wat is er heerlijker dan een kind dat je vol liefde een dikke, natte zoen geeft en je fier vertelt over zijn avonturen? Of je verrast met z’n geweldig lieve knuffels en enthousiasme?
Of samen met zijn mama, mijn beste vriendin, gewoon kunnen zijn. Ook al lukt dat praten niet zo goed.

Hier kom ik tot rust, hier mag en kan ik gewoon zijn.

Daarom en om zo veel meer: bedankt!!

image

Slaap

Soms is het net alsof ik de slaap niet wil vatten. Alsof mijn hoofd een aantal uurtjes extra nodig heeft om de indrukken van de dag te rangschikken/verwerken. Vandaag is het weer zo’n dag.

Hij begon op zich niet zo speciaal. Wat praktische dingen regelen en mijn auto kuisen, er zijn spannendere dingen. Daarna studeerde ik een hele tijd zang, koor, muziek en lyrische om daarna naar de zangles te gaan. Vanaf daar kwamen de indrukken.

Het is moeilijk te omvatten wat die indrukken exact inhouden. Deze keer was het bijvoorbeeld het nieuws van het overlijden van de grootva van een goede vriendin. En ook na de zangles bleef er  (een aangename) spanning hangen voor het concert van over twee weken. ’s Avonds vernam ik ook  dat we op ons concert van het koor mijn lievelingsstuk opnieuw zullen zingen. Daarna had ik een lang, boeiend en warm telefoongesprek met een goede vriendin. Ook dit liet zeker een indruk na.

Deze dingen, die dus zeker niet allemaal negatief zijn, kruipen op een of andere manier in mijn systeem. Ze zorgen voor een weerstand, een niet-willen-slapen. Maar slaap is nodig, of ik dit nu wil of niet. En ik leerde in het verleden dat je altijd een keuze hebt.

Dus kies ik ervoor om naar slaap toe te werken, deel ik nog even mijn gedachten met jullie en kruip ik mijn bed in.

Slaapwel!

Stilstaan

Stilstaan. Dat was mijn opdracht van de vorige anderhalve week.

Het waren turbulente weken. Eerst was er die ene vriendin die in het ziekenhuis belandde en waarvoor ik met veel plezier zorgde, daarna werd ook een andere vriendin opgenomen in een ziekenhuis. Ondertussen stellen ze het beiden beter (oef!), maar zoals ik al zei: ik heb mijn portie wel gehad!

Beide vriendinnen liggen me nauw aan het hart en op zo’n momenten wil ik dus vooral niet nadenken en niet voelen. En u raadt het al, dit heeft meestal een averechts effect! Dus moest ik op zoek naar manieren om stil te staan en terug wat meer te delen met vrienden. (De stilte op mijn blog was bij deze geen toeval 😉 )

En dus reserveerde ik dit weekend voor mezelf: collages maken in m’n collageboek, een boek lezen, wat achterstallig studeerwerk inhalen, mij bezighouden met zang, wat schrijven, …

Ik ben er misschien (nog) niet zo goed in, in dat stilstaan, maar ik moet toegeven dat het me wel deugd doet 🙂 .