S.

Opeens was ze daar.

Via een app kwam ik haar tegen en meteen was er die klik.

We chatten de hele tijd, deelden dingen met elkaar, spraken over interesses, over grote en kleine dingen, over ons leven, onze hobby’s, het werk en over zoveel meer.

Tot ze haar profiel verwijderde. Zomaar, zonder enig bericht. Zonder enige uitleg..

Vreemd,  hoe iemand op zo’n toevallige manier je leven binnenwandelt en je haar daarna zo kunt missen 😦

Feestvreugde

Het was feest.

Om een geslaagd jaar van de lyrische kunst af te sluiten gingen we samen eten. Ik maakte een doodle, er werd wat rondgemaild voor een cadeau en Bart reserveerde een tafel voor ons allen.

Alles was er dus om er een topavond van te maken. Alleen gedroeg ik me als en volkomen imbiciel.

Of zo voelde ik me toch.

U kent het wel: de foute opmerking op de foute moment, een stomme anekdote, stom reageren op een gevoelige kwestie..

Ik ging totaal teleurgesteld naar huis. Ik voelde me terug die onzekere puber zonder enig relativeringsvermogen of sociale vaardigheid.

Een serieuze domper op de feestvreugde, als je ’t mij vraagt!

strijd

Zoals ik al wel eerder schreef, wordt mijn medicatie op dit moment afgebouwd. En dat ik dat verschrikkelijk spannend vind, schreef ik ook al wel eens.

Daar is tot op heden nog niets aan veranderd. We zijn 2 afbouwstappen verder en alles loopt nog steeds goed, maar ik blijf op mijn hoede.

Zo was er bijvoorbeeld gisteren avond: Al lezend in mijn bed zag ik een mot voorbij vliegen waarna ik het licht aandeed om deze buiten te zetten. Bleek er geen mot in mijn kamer te zitten.

Op zich is dit niets vreemd. Ik heb dit wel vaker voor en ik probeer mezelf op zo’n moment me dit ook voor het houden. Maar leuk is het absoluut niet.

Het blijft een zeer vermoeiend gegeven dat mijn zintuigen me soms voor de gek houden. En dan vooral de strijd die ik met mezelf voer op momenten dat ik niet weet of dit weer een hallucinatie of een waarneming was.

Ik wordt hier wel beter in, maar echt wennen doet het precies nooit.

Nu, voor u verontrust geraakt, er is zeker geen verhoging van deze voorvallen. Alles gaat nog steeds goed. Ik reageer alles behalve slecht op de afbouw en hoop dit zo te houden!

Lieve lieveling 

Nadat ik tot over m’n oren verliefd was geweest op haar, dacht ik nooit meer verliefd te kunnen worden op iemand anders. Zij was m’n maatje, mijn oorlogsmakker, mijn zachte thuishaven, mijn lieve lieveling. Niemand beroerde ooit mijn hart en ziel zoals zij dat deed. 

En dat doet ze nog steeds :). De verliefdheid ging uiteindelijk voorbij en hoewel we nog steeds als vrienden door het leven gaan, maakte deze toch plaats voor een diep houden van. Bij haar kom ik thuis, een knuffel was nooit zo innig als de hare.

Mocht ik kunnen kiezen, dan zou ik haar alle dagen zien, al was het maar kort en al was het maar om haar aan mijn liefde voor haar te doen herinneren. Maar ik heb niet altijd te kiezen. Agenda’s zijn druk en afspreken is soms niet evident. 

Behalve dit weekend. Dit weekend was een Elien-Liisa weekend. We deden toffe dingen samen maar genoten vooral van het samenzijn. Een prima manier om het weekend door te brengen, als je ’t mij vraagt!

Tijdens zo’n weekend besef ik des te meer: Met haar wil ik oud worden, gewoon om met z’n tweetjes op een bank te kunnen zitten en genietend van elkaars gezelschap te mijmeren en terug te blikken op de intense vriendschap.

En dus wil ik haar daarvoor bedanken. Maar ook voor al de liefde, al de mooie tijden, voor elk moment van de afgelopen 6,5 jaar dat ik samen met haar mocht doorbrengen, voor elke lach, elke traan, elk moment van erkenning en elk moment dat ze voor me supporterde, voor alle uren dat ze naar me luisterde, voor de mopjes, de lieve schouderklopjes, het respect dat ik van haar kreeg en de keren dat ze gewoon zwijgend naast me zat omdat dat voldoende was. voor al die dingen en nog voor zoveel meer: merci! 

Afbouw

Dat mijn medicatie afgebouwd wordt, las u al eerder. 

Vandaag moest ik hieromtrent voor het eerst op controle en deze verliep positief. Ik heb deze keer (nog) geen extra last van mijn psychotische kwetsbaarheid en hoop natuurlijk dat dit zo blijft! 

Ook qua slaap verloopt alles goed. 

(Al moet ik toegeven dat het nu al ver voorbij mijn slaapuur is, maar daar zit het blikje cola light tijdens de voetbalmatch van de rode duivels misschien eerder voor iets tussen)

En dus besloot ik vandaag samen met mijn arts om voor de volgende stap in het afbouwplan te gaan. En hoewel de goede ervaring tijdens de afgelopen weken mijn angst wel wat verminderd heeft, blijf ik dit allemaal toch heel spannend vinden! 

Poging 2.0

Medicatie afbouwen: een zeer gegeerd gegeven en toch ook een grote angst. En al zeker sinds de vorige poging die -zacht uitgedrukt- niet ideaal verliep.

En toch werd er geoordeeld dat ik stabiel genoeg ben de afgelopen periode. Een oordeel waar ik zeker mee akkoord ga. 

Het plan? Het zelfde middel als de vorige keer maar dan de traagwerkende versie geleidelijk afbouwen. We zijn een week verder en voorlopig loopt alles goed. Al moet ik toegeven dat mijn slaap wat ontregeld is en ik veel meer slaap dan anders, maar dat wijt ik vooral aan het ziek zijn van de afgelopen week (een gemene buikgriep).

Maar voorlopig loopt alles dus goed en dat vind ik zeer aangenaam 🙂