Vlak

Het is hier stil. En om eerlijk te zijn, weet ik niet per se waar dat dit mee te maken heeft. Er waren de laatste weken zeker genoeg leuke dingen om over te schrijven:

Ik zong mijn eerste concerten met Fine Fleur, ik zette mijn eerste stapjes binnen de wereld van ervaringsdeskundigen (een richting die ik zeer graag verder uitbouw 😉 ), ik had heel fijne en deugddoende contacten met vrienden, ik werkte in de tuin, richtte mijn dakterras in en las het ene boek na het andere, …

Daarnaast waren er ook mindere momenten, dat zeker. Er blijft de enge medicatieafbouw waardoor ik toch weer wat last kreeg van lichte schimmen, er was die goede vriendin die vastliep in haar leven wat me bezorgd maakt en er waren enkele zware therapiesessies. Maar ook daar kreeg ik niets van op dit digitaal papier door die verdomde afvlakking.

Want dat is misschien hetgeen waaraan ik deze stilte wijdt: Mijn algemene afgevlakte gevoel. Ik onderga maar, voel geen diepe dalen, maar ook geen toppen (terwijl u net las dat er weldegelijk stof genoeg was voor hoge toppen).

Volgens de arts zou het aan 2 dingen kunnen liggen: De medicatieafbouw waarbij er enkele verschuivingen mijn dopaminereceptoren verzadigen, of een of ander automatische piloot die mij in ‘beschermmodus’ zette. Beide klinken logisch, maar beide mogen verdwijnen als je ’t mij vraagt ;).

En dus was het hier stil. Te stil. Maar daar breng ik graag vanaf vandaag verandering in!