Thuis

Vandaag vertoefde ik nog eens op een plek die lang aanvoelde als mijn thuis.

Nadat ik met mijn auto door de keuring geraakte (jeej!) en over huis rijden niet meer de moeite was, besloot ik te overbruggen in het ziekenhuis waar ik na al die tijd de meest concrete stappen richting herstel zette. Deze was toen letterlijk en figuurlijk mijn thuis en deze vertrouwdheid is zeker niet weg.

Toch merkte ik een bepaalde afstand die, begrijp me niet verkeerd, zeer positief was. Ik moest denken aan de woorden van een ervaringsdeskundige die in hoorde spreken op het ggz-congres waas ik vorige week naartoe ging. Zij vertelde dat ze, zelfs na haar herstel, zich nog steeds een beetje patiënt voelt. En ook dit was positief bedoeld, want net dat maakte haar functie zo waardevol. Ik begreep haar volledig.

Na een babbeltje met de verpleging en enkele oude bekenden, zette ik me dus op mijn vertrouwde stoel. Vergezeld van mijn vertrouwd uitzicht bedacht ik me dat ik hier amper 1 jaar weg ben.

Een bewogen jaar waarin zoveel positieve dingen gebeurden en waarin ik gigantische sprongen maakte. Een jaar waarin ik mensen verbaasde, en misschien zelfs voornamelijk mezelf!

Advertenties

Trein

Ik zit op een sneltrein. De hele wereld van ervaringsdeskundigheid en mijn kwetsbaarheid omzetten in een kracht komt razendsnel op mij af en dat vind ik top!

Ik krijg de ene kans na de andere en grijp deze met beide handen. Zo kreeg ik via mijn vrijwilligerswerk de kans om gisteren en eergisteren het ggz-congres mee te volgen.

 
Naast het promoten van DENK, het vrijwilligerswerk, volgde ik daar een discussie over de plek van een ervaringswerker binnen een team en een werkwinkel over ongeveer hetzelfde. Ze waren beide interactief, maar vooral in de werkwinkel durfde ik een actieve rol opnemen.

 
De interactieve discussie werd gevoerd door de leden van een team dat mij nauw aan het hart ligt. Maar niet enkel daardoor vond ik het super boeiend. Ook hun visie op de ervaringen die ze opdeden met hun ervaringsdeskundige waren heel inspirerend!

 
Ik nam vandaag contact op met de coördinator om een afspraak bij haar te maken en kijk al heel erg uit naar ons gesprek!

 
En zo bolt de trein aan een top-tempo verder en geniet ik van elk boeiend contact, elke waardering en elke kans die ik krijg :).

Gelukkig

Ik ben zo gelukkig!

’t Lijkt misschien kinderlijk, maar ik zou het wel van de daken kunnen schreeuwen.

En terwijl ik hier zit en merk dat ik niet veel meer te delen heb dan alles gaat goed en ik ben gelukkig, is er toch iets in mij dat op zoek gaat naar het addertje onder het gras.

Zou het misschien nog een nagenieten van mijn fantastische vakantie met Eva kunnen zijn? Of is het de roes van een aantal dagen waarin ik een aantal keer zeer positief bevestigd werd? Misschien komt het wel door haar aanwezigheid in mijn dagen?

Ik weet het niet. Maar zelfs al is het iets van al deze dingen, een ding weet ik zeker:

Hier en nu, in dit moment ben ik gelukkig.

Getuigen

Getuigen over mijn verhaal. Als je het me een jaar geleden zou gevraagd hebben had ik waarschijnlijk wel gewild maar niet gedurfd. Ik vind het namelijk zelf zeer zinvol om te merken dat er lotgenoten zijn en dit kan onder andere op deze manier. En dus is dit -ondanks de angst die er zat-  dus hetgeen waarmee ik mijn dagen vul en waar ik dolenthousiast over ben!

Gisteren bijvoorbeeld zat ik een dag samen met vier andere jongeren om met Te Gek!? een bijlage te maken. We interviewden Ish Ait Hamou, getuigden voor de camera en bedachten een concept voor de bijlage. Een topdag, als je ’t mij vraagt! Het resultaat deel ik zodra het er is ;).

Vandaag was er in het nieuws een item over preventie rond zelfverwonding en dus zocht radio 2 een persoon die wou getuigen. Via via kwamen ze bij mij terecht.

Voor zij die het willen herbeluisteren, kan dat hier (het begint in minuut 17)