Feestdagen

Vanavond sluiten we het jaar 2016 af. Voor velen een gezellig gebeuren met feestelijke wensen en goede voornemens. Niet voor mij. Ik koos ervoor mij vanavond nuttig in te zetten. Om niet alleen te zijn.

De feestdagen zijn elk jaar weer een gevecht met eenzaamheid, donkerte en lastige maaltijden. Dat was dit jaar niet anders.

Vroeger mochten ze die feestdagen afschaffen van mij. Een best wel egoïstische wens, dat besef ik. De laatste jaren waren er zo veel mooie dingen in mijn leven die maken dat ik ze wel leer appreciëren, denk ik.

Al vierde ik dit jaar wel: Ik had een prachtig warme kerstavond bij Eva & haar gezin en ook met Elien en mijn moeder bracht ik een leuke, gezellige en warme avond door waarin we via enkele vragen terugblikten op 2016 en de momenten die we daarin samen doorbrachten.  Het was een mooie, verbindende avond.

Maar toch voel ik me de laatste weken niet top. En dat is een understatement.

Hier lichtte ik daarover enkel een tipje van de sluier op. De demonen in mijn hoofd maakte dat delen moeilijker werd. Het is sowieso makkelijker die sterke kant van mezelf te laten zien. Veiliger. Minder confronterend voor mezelf.

Dat dit niet delen maakt dat ik een stukje zorg misloop, besefte ik de laatste weken met de hulp die ik kreeg maar al te goed. En u voelt mij misschien al aankomen, maar hier mijn (eerste) voornemen voor 2017:

In 2017 neem ik mij voor (meer) te zorgen voor het kwetsbare stuk in mij. Op tijd en stond rusten, veiligheid opzoeken en niet voorbij gaan aan mijn nood naar zorg. Want het stuk is er toch, of ik dit nu wil of niet. Ik kan er dus maar beter zorg voor dagen.

Brief

Hier is hij dan: De lang verwachtte bijlage van te Gek!? die ik mee mocht schrijven met 4 andere jongeren en Is Ait Hamou.

Het was een hele beleving om Ish te mogen interviewen en zalig om carte blanche te krijgen voor deze katern. Ik ben dan ook zeer blij mer het resultaat!

Met jullie deel ik enkel mijn artikel, maar moest je hem graag eens in zijn geheel lezen dan hoor ik het graag!

img_2406img_2405

Theater

En daar was ie dan.. Het langverwachte theater van ons project. In samenwerking met enkele gedetineerden maakten enkele van onze groep een parel van een theatervoorstelling. Niet enkel het deel van mijn verhaal dat er in verwerkt zat maakte het spannend, ook de locatie liet mij niet koud: de gevangenis.

Jaren geleden deed ik een aantal jaar vrijwilligerswerk in Leuven Centraal. ik deed dit geheel op automatische piloot veronderstel ik. Niet nadenken over het feit dat je zelf slachtoffer werd en niet stilstaan bij het dadergegeven maakten dat ik dit kon. Maar ontkennen lukt al langer niet meer. De impact op mijn leven is te groot, de ravage enorm.

Het eerdere bezoek aan de gevangenis sloeg ik om die reden af. Te pijnlijk, te confronterend.

Ik koos er echter wel voor om naar de voorstelling te gaan kijken. Uit nieuwsgierigheid om wat Danny met mijn verhaal deed, vanuit een gezond erkennend stuk en de wens om dit te kunnen delen met de persoon die met me mee ging. En om haar te steunen. Ze zette mijn rol zo mooi neer. Zo echt. Zo broos en toch heel sterk tegelijk. Haar vertolking ging bij velen door merg en been. En weer besefte ik hoe goed zij mij kent.

Zoals verwacht werd het een loodzware avond. Ik was door het aanslepend slaaptekort al uitgeput. Daarnaast maakte de gevangenis een enorme indruk op mij en het theater greep me echt naar de keel.

Ik haakte nogal overstuur na vijf van de zes delen af en werd door de fantastisch lieve begeleiders van het project opgevangen met een drankje in de ‘backstage’.

Nu, 2 avonden later, blijf ik sprakeloos achter. De indrukken zinderen enorm na, maar ook het gevoel gesteund te zijn.

Merci!

71949306001163d81ea2e167177876bf-2016-06-29_09_18_56-jpeg_utopia_tussen_daad_en_droom

Note to self: Delen helpt! 🙂

Tot mezelf

De medicatieafbouw ging weer een stapje verder: medicijn nr. 2 vloog er volledig uit. Het vraagt wat geëxperimenteer en een kleine verschuiving, maar die neem ik er gezien de bijwerkingen van dit medicijn graag bij. Al blijft het best wel spannend als je ’t mij vraagt! 

En toen kwam ik tot mezelf (Ik besloot trouwens niet meer te spreken over ‘stilvallen’, te negatief geconnoteerd, te veel gekoppeld aan passiviteit.) Of er een verband is, weet ik niet. Maar er zijn tranen met tuiten als gevolg. 

Bij mijn gevoel komen was nodig, en ’t is zo ver..

Het verdriet is de laatste dagen immens en voornamelijk onvoorspelbaar.  Zware thema’s en heftige indrukken vullen mijn dagen. Ik word gelukkig omringd door de juiste, lieve mensen. 

Door de zwaarte van deze week besloot ik in het weekend richting de verre Kempen te trekken, naar mijn vaste stekje bij dat liefste gezin dat ik ken. Om even voor mij te laten zorgen en even thuis te komen.

Zwaarte

’t Is dubbel.

Ik hoor het u a denken: ‘is ze daar weer met haar eeuwige dubbelheden en dilemma’s?

Ik val in herhaling, u heeft gelijk.

En toch probeer ik, tegen al mijn gevoel van schaamte en onzekerheid in, deze blog te schrijven.

De laatste anderhalve week vielen me best wel zwaar.

Dat ik meer stil moet staan bij mezelf. En nadenken over mijn oneindige lijst van activiteiten. Dat stilvallen eng lijkt. Onmogelijk zelfs. Want wat als ik na dat stilvallen niet meer in actie geraak? Wat als het verdriet dat ik dan begin te voelen niet stopt?

Ik botste er al lang tegen: dat verdomde evenwicht tussen activiteit en rust. Tussen doen en denken. Tussen zo weinig mogelijk voelen of omgaan met mijn immens verdriet.

Mijn angst raadt me aan te vluchten, ver weg van alles wat met emoties te maken heeft. Zo veel mogelijk bezig zijn met het liefst zo veel mogelijk tegelijk. Niet moeten denken aan mijn gevoel of die trauma’s. Niet moeten voelen.

Maar therapie leerde me ooit dat angst een slechte raadgever is en op deze manier verder doen is een voorbode op er een zootje van maken.

Dus ga ik ook dit thema aan. Ik kies ervoor dit evenwicht uit te klaren en wel stil te vallen.

En toch zijn er  zoveel angsten die het stilvallen met zich meebrengt! Maar het is een van de stappen die ik nog moet zetten in het verwerkingsproces, dat voel ik …