Wisselend

Het blijft wisselend gaan: dagen met enige ontspanning worden afgewisseld met ronduit slechte dagen. 

Na elke opflakkering zit ik boordevol hoop: ik herstel!

De teleurstelling op de volgende slechtere dag is dan ook immens. 

Misschien ervaar ik dat nog als het meest vermoeiende van dit herstel: het steeds weer moeten oppeppen van mezelf. Steeds weer de moed en het geloof vinden om te blijven vechten. 

Maar- om het met een uber-cliché te zeggen- ik geloof echt dat ik ook hieruit weer zal bijleren. 

Ik merk bijvoorbeeld hoe te veel doen voor mij ook een valkuil is en dat ik baat heb bij (registreren van) structuur wordt weer maar eens bevestigd. 

Ik kom hier sterker uit. 

Dat beloof ik aan mezelf! 

Advertenties

Tante

Familie. 

Voor velen een evidentie, voor mij helaas niet. En dat met veel gemis en verdriet als gevolg. 

De laatste jaren leerde ik omgaan met veel van deze pijn. In een ander gezin zijn vescheurt mij niet meer en op dagen als verjaardagen of andere feestdagen omring ik me met vrienden. 

En toch voelde ik mij gisteren even zo fier toen ik het nieuws kreeg dat mijn stiefzus mama is geworden. Er overviel me een gevoel van verbondenheid. Ik voel me zowaar tante. 

Al werd ik ook overvallen door een gemis en oude pijnen.

Omdat ik mijn broers en zussen allemaal verdomd graag zie. 

Kriebels

Het kriebelt. 

Na een lange periode van niets kunnen en niets willen, begint het terug te kriebelen om dingen te doen. 

Een mail in verband met een fijn project waaraan ik super graag zou deelnemen, mijn eerste koorrepetitie sinds lang, een uitnodiging om terug te gaan getuigen.. 

Ik heb er zin in! 

Vertraagd

Bij het herstellen van een psychotische crisis, speelt tijd een belangrijke rol. Maar ik veronderstel dat de hoge dosis medicatie eindelijk ook zijn werk doet: hallucinaties worden vager en ik krijg mijn wanen terug een beetje gecounterd. 

Het paardenmiddel werkt. Op zich goed nieuws dus.

Mijn week was voor het eerst ook weer meer goed dan slecht. 

Maar mensen vertellen het me de laatste tijd wel vaker: ik ben vertraagd. Vertraagd in mijn denken en mijn doen. 

Woorden blijven ergens onderweg vaak hangen, zinnen geraken niet af. De wandeling naar de bushalte van 10 minuten duurde uiteindelijk een kwartier. Mijn geheugen dat meestal zo goed werkt, laat me in de steek. 

En toch vond ik deze week -ergens tussen de ravage in mijn hoofd- terug wat hoop. 

Hoop op beginnende beterschap, hoop op herstel! 

Verjaardag

Een aantal dagen geleden werd mijn zogenoemde ’20-en-een-beetje-meer’ weer iets anders.

 

Mijn verjaardag. Zelfs facebook weet dat ik deze niet wens te vieren. Dat ik 27 werd en dat dit dan toch echt richting 30 gaat, kon me gezien de omstandigheden gestolen worden.

 

En toch deze blog over een dag die ik het liefst van al slapend doorbreng omdat ik een verjaardagswens uit onverwachte hoek kreeg. Eentje die voor mij heel veel betekent en mijn dag stukken beter maakte =)

 

Bedankt broer!

Hoopje ellende

Dat het slecht ging, las u al. Dat het slecht blijft gaan is iets waar ik minder graag over praat. 

Mails blijven onbeantwoord, berichtjes niet gelezen en m’n telefoon opnemen doe ik nog zelden.

Ik verschiet hier echt oprecht van. Dat ik na zo’n productief jaar waarin ik ook heel wat constructieve dingen deed, zo terug val. 

Terug neergehaald, terug platgewalst. Terug gelijk met de grond. 

Want zo voelt het aan: een hoopje ellende, tot niet veel in staat.

Ik hoop dat deze ommekeer even snel draait als dat ie kwam. Al vrees ik hiervoor, gebaseerd op de mood van de laatste weken. 

Bleuhg!