Doelen

Een tijdje geleden strandde ik wat in therapie. Na de lange onderbreking door haar zwangerschapsverlof en mijn opname, lag de focus voornamelijk op ‘het gewone’ terug op de rails krijgen. Datgene dat voor mij toch nog een steeds een beetje ongewoon voelt: structuur.

Onze sessies zijn we altijd al begonnen met het overlopen van mijn structuur. Omdat deze goed loopt, is er ook ruimte om de therapeutische thema’s aan te pakken.

Maar ik had een schrik gepakt, ik durfde niet meer. Te bang voor een nieuwe crisis.

En dus stelde ik me wat vermijdend op. Onbewust weliswaar.

Gelukkig merkte zij dit op. Ik kreeg de opdracht mijn doelen voor mijn therapie opnieuw te formuleren. Bij het maken van deze lijst probeerde ik niet vanuit angst te redeneren, maar echt te voelen. En hoewel ik in dat voelen nog steeds geen held ben, lukte me dit vrij goed.

De lijst bleek uiteindelijk vrij uitgebreid te zijn en nadat we deze overlopen hadden, koos ik mijn eerste drie doelen uit.

Met een bang hartje maar vol hoop ga ik terug aan de slag!

Rollercoaster 

De laatste dagen waren van rollercoaster-formaat. 

Naast het aanwezige verdriet ligt mijn systeem ook wel wat overhoop. Waarschijnlijk last van mijn intoleranties, niets ernstigs dus. Maar het maakt dat mijn lijf de afgelopen weken moe is. 

Verdriet, vermoeidheid en kortere nachten door de zenuwen. Het is geen goede combo. 

En dat ik dat vandaag geweten heb. 

Na de euforie van gisterenavond begon de dag met mijn multidisciplinair overleg. Zo een MDO houdt in dat alle betrokken behandelaars samen komen met mij. 

Best wel spannend, al bleken alle zenuwen totaal overbodig. Het werd een positief overleg. 

Daarna had ik les. 

Het begin van mijn laatste module van dit jaar. Ik volgde er al een handvol, maar nog nooit eerder had ik zo’n zware les. 

En hoewel ik normaal gezien hiermee wel terecht kan bij mijn klasgenoten, was dit vandaag allesbehalve het geval. 

Ik huilde na de les even uit en belde een vriendin op om daarna mij terug te trekken op mijn terras. 

In mijn hangmat probeer ik terug wat rust te vinden. Even geen zware verhalen en geen zorgen voor iemand op mezelf na.

Vanuit mijn veilige stekje kan ik de wereld aan. 

Eufoor

Gisteren zongen we met het koor ons jaarlijks concert. 

Concerten zingen blijft voor mij toch een spannende aangelegenheid. Zo wist ik gisteren van de zenuwen niet veel met mezelf aan te vangen. Deze nervositeit ebt gelukkig meestal weg vanaf het eerste nummer. 

En dat was ook gisteren het geval. 

Na een moeilijke generale zongen we een topconcert.  

(Ik blijf het trouwens fascinerend vinden hoe de regel ‘slechte generale, goed concert’ zo vaak klopt.) 

Het resultaat: veel complimenten van vreemden, trotse luisteraars, en twee fiere beste vriendinnen. 

En een eufore ik. 

Na alle zenuwen en het gestress, was de ontlading zo groot! 

Zalig. 

Minder zalig was de slapeloze nacht die volgde door het positieve geraas in mij, want met een drukke, spannende dag voor de boeg zou ik mijn slaap wel kunnen gebruiken.

Een ding is zeker. Ik ga de komende dagen nagenieten van deze mooie avond. En dat ik deze ook een beetje moet uitzweten in de vorm van vermoeidheid, neem ik er graag bij :). 

Oeverloos

Verdriet.

Ik schreef er mijn vorig blogbericht over en zou er nog veel meer over kunnen schrijven.

Verdriet over de grote prullen en kleine pijntjes. Of over het moeten missen van liefdes en verdriet om het kleine kind.

Soms lijkt het oeverloos, soms totaal afwezig. Meestal sluimert het doorheen mijn dagen, zich uitend als een zware brok of een slepende vermoeidheid.

De laatste tijd valt het eerder onder het oeverloze.

Mijn bed roept meer als daarvoor, mijn structuur slabakt en er is terug symptoomdrang. Allemaal dingen die me beangstigen en wat verlammen. Waarna de verlamming en de angst me weer verdrietig maken.

Een vicieuze cirkel dus. Eentje die ik het liefst zo snel mogelijk doorbroken zie. Maar verdriet is een emotie, en laat een emotie nu net iets zijn dat zich niet laat sturen.

Een psycholoog vertelde me ooit dat het niet het verdriet is dat je lamlegt, maar het wegdrukken van de emotie. En hoe simplistisch dit ook klinkt, dit was voor mij een hele openbaring. Sindsdien probeer ik dus (onaangename) emoties als verdriet toe te laten.

Geen evidente opgave als je ’t mij vraagt!

Dus stuur ik mijn gedrag wat bij: ruimte maken om stil te staan en actief aan de slag te gaan met wat er in mij speelt. Kijken naar het verdriet en het oké vinden dat het er is.

Ik zet alleszins door, leunend en vertrouwend op de sterke stukken in mezelf. Met als motivatie al die leuke, mooie vooruitzichten in mijn leven. Want ik weet waar ik vooral niet naar terug wil!

 

Scheurkalender 

Daar zat ik dan, op mijn wekelijkse afspraak bij de therapeut. Huilend. 

Waarom exact dan kan ik niet zeggen, ik weet het niet. Al had ik dit moeten zien aankomen, het was me die ochtend al verteld.

Voor oud op nieuw kreeg ik namelijk een scheurkalender van een tijdschrift waar ik dagelijks een blaadje afscheur. Meestal om te ontdekken dat de spreuken die er op staan te zweverig zijn voor mij. 

Maar gisteren niet. Gisteren stond er geen uitgebreide spreuk of meditatie oefening op het blaadje, er stond enkel: Huilen mag. 

De meeste zweverige spreuken drop ik meteen in de papierbak. Deze hield ik bij. 

Iets intrigeerde mij aan deze zin en de timing ervan.

Misschien opdat ik de afgelopen week vast liep in de zwaarte van mijn verdriet?

Een ding is zeker. Het luchtte enorm op: ik voelde me stukken lichter en het lukte me terug in actie te schieten. 

En dat was welkom, want met een sollicitatie en een examen op de planning, was er wel wat voorbereiding en studietijd nodig!