Oeverloos

Verdriet.

Ik schreef er mijn vorig blogbericht over en zou er nog veel meer over kunnen schrijven.

Verdriet over de grote prullen en kleine pijntjes. Of over het moeten missen van liefdes en verdriet om het kleine kind.

Soms lijkt het oeverloos, soms totaal afwezig. Meestal sluimert het doorheen mijn dagen, zich uitend als een zware brok of een slepende vermoeidheid.

De laatste tijd valt het eerder onder het oeverloze.

Mijn bed roept meer als daarvoor, mijn structuur slabakt en er is terug symptoomdrang. Allemaal dingen die me beangstigen en wat verlammen. Waarna de verlamming en de angst me weer verdrietig maken.

Een vicieuze cirkel dus. Eentje die ik het liefst zo snel mogelijk doorbroken zie. Maar verdriet is een emotie, en laat een emotie nu net iets zijn dat zich niet laat sturen.

Een psycholoog vertelde me ooit dat het niet het verdriet is dat je lamlegt, maar het wegdrukken van de emotie. En hoe simplistisch dit ook klinkt, dit was voor mij een hele openbaring. Sindsdien probeer ik dus (onaangename) emoties als verdriet toe te laten.

Geen evidente opgave als je ’t mij vraagt!

Dus stuur ik mijn gedrag wat bij: ruimte maken om stil te staan en actief aan de slag te gaan met wat er in mij speelt. Kijken naar het verdriet en het oké vinden dat het er is.

Ik zet alleszins door, leunend en vertrouwend op de sterke stukken in mezelf. Met als motivatie al die leuke, mooie vooruitzichten in mijn leven. Want ik weet waar ik vooral niet naar terug wil!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s