Alleen

 

Ik heb nood aan mensen om me heen en dat het liefst van al 24 op 24, 7 op 7. Waarom exact weet ik niet. Ik ben normaal iemand die best wel m’n plan kan trekken, maar nu voel ik me als ik alleen ben een hulpeloos klein kind.

Dit nare gevoel is er al een aantal weken. Ik link het zelf aan die verdomde bijwerkingen. Mijn lijf dat zo van zich laat horen vind ik verschrikkelijk moeilijk. De nieuwe medicatie helpt gelukkig wel tegen de bijwerking, maar mijn gevoel schiet sinds dien alle kanten uit.

En dus loop ik tot vervelens toe achter mijn huisgenoot na of ga ik 3 uur voor mijn mondeling examen al naar de school om met m’n medestudenten praatjes te slaan.

De timing van dit opwellend gevoel is niet ideaal: De grote vakantie komt er aan. Alle sociale activiteiten doen een zomerstop en vriendinnen die op kot zitten gaan naar huis.

Dat worden twee lange maanden..

 

 

Boosdoener

Toen het geraas niet beter werd, besloot ik toch maar even m’n arts op te bellen. Goeien bal bleek achteraf want het zou gaan om een bijwerking van de recent verhoogde medicatie. 

Tot nu toe vielen in al die jaren dat ik medicatie neem mijn bijwerkingen al bij al mee. Op wat tremor, gewichtstoename en een suf hoofd na bleef ik gespaard van die gruwellijsten die je in de bijsluiter leest. 

Maar daar kwam dus verandering in. 

De afbouw van de boosdoener werd ingezet en vanaf morgen neem ik een medicament dat zou moeten compenseren. Een oplossing is dus in zicht. 

Ik hoop dat dit snel over gaat! 

Emotioneel

Ik ben nogal emotioneel de laatste tijd,  dingen komen nogal binnen. Gisteren was bijvoorbeeld weer zo’n dag.

Het begon al met mijn kine-sessie. Hierin werken we via onder andere massage aan de vertroebelde band die ik door mijn trauma’s met mijn lijf heb. Normaal gezien lukt het me tegenwoordig wel een beetje om te ontspannen tijdens zo’n sessie. Gisteren niet.

Met een hoofd vol gedachten en een lijf vol emotie lag ik daar te hopen dat de sessie vooral zo snel mogelijk gedaan zou zijn.

De dingen die binnen komen zijn gelukkig niet alleen negatief getint. Zo was er ook haar bericht.

Zij, mijn individuele begeleidster uit vorige opname die ik immens mis, mailde me omdat ze dat ooit beloofd had. Gewoon om de groetjes te doen. Niets groots, maar voor mij wel heel speciaal.

Daarna sprak ik af met m’n maateke om wat te hangen tegen elkaar op een bankje om de fatale saaiheid van het studeren wat te doorbreken. En om te zorgen voor elkaar. Het werd een mooi, warm moment. En ook toen kon ik intens voelen hoe zalig ik dit vond en hoe graag ik haar zie.

’s Avonds hadden we de jaarlijkse afsluiter van ons koorjaar. Weer geen grootse dingen of activiteiten, maar gezellig samen zijn met een toffe bende. Dit werd voor mij zo een mooie, speciale avond net doordat ik mijn emoties kon voelen en delen. We babbelden met enkelen tot in de vroege uurtjes over het leven en de dood. Over gemis en oude pijn en over sterke stukken. De avond sloot ik af met een welgemeende en zo deugddoende knuffel.

Het was intens en heftig en op structuur scoorde ik gisteren een dikke nul, maar ik kreeg door het kunnen voelen zo veel mooie momenten terug.

 

Razend 

Het is er weer, het geraas. 

Me moeilijk kunnen concentreren, wiebelende benen die meer onrust veroorzaken dan wegnemen en een algemeen opgejaagd en angstig gevoel.

Door mijn aderen lijken wel brokken te razen. De onrust is enorm.

Mensen die me goed kennen, zien het aan mij. Ik kijk schichtig zeggen ze. En ik maak een wazige indruk, dat ook.

Mijn hoofd schiet alle kanten uit. Mijn bloed lijkt sneller te stromen. Ik kom constant adem te kort. 

Het gestaakte afbouwschema werd volledig gestopt. Er kwam zelfs weer wat bij. Omdat dat nu even moet. 

Ik voel me ontnuchterd. Goede periodes blijven zich afwisselen met periodes waarin het vechten is om niet te verdrinken in angst, achterdocht en trauma. 

Maar ik zorg goed voor mezelf. Ik zoek rust op, plan genoeg slaap in en laat me omringen met mensen die me deugd doen. Omdat ik hier wel vat op heb. 

Ik hoop dat dit snel overgaat. Echt. 

Reserves 

Ik heb tegenwoordig het concentratievermogen van een vod. Geen dus. 

Lezen lukt me niet meer, zangoefeningen verknoei ik en zelfs tv kijken is moeilijk. 

Dit alles staat mijn ambitieuze stuk in de weg. 

Job niet gekregen? Niet erg!

Opleiding verderzetten? Doe maar niet!

Zanglessen? Liever niet! 

Het gevoel alsof niets meer lukt werkt behoorlijk deprimerend. Ik zit in mijn reserves. 

Waar dan dat exacte keerpunt zat tussen mijn duidelijk betere periode en dit, vind ik een moeilijke vraag. Al zou het wel fijn zijn deze te kunnen beantwoorden en dan met dat concrete element aan de slag te gaan. 

Er zijn verschillende factoren aanwezig: Ik slaap minder, heb meer last van achterdocht en kwam een nare persoon uit het verleden weer vaak tegen. Geen goede dingen, maar voor mij blijft het helaas weer een kip-ei-raadsel. 

Eén ding is zeker: ik moet nu voor mezelf zorgen. Genoeg slaap, veel rust, fijne contacten, ontspanning,… 

Dit weekend staat er dus niet veel op de planning. Een beetje naaien en blokkende vriendjes een bezoekje brengen. 

Omdat ik het mag van mezelf!