Vergif

Turbulent. Dat was het op z’n minst. 

En verschrikkelijk. Pijnlijk, angstig en tormenterend.

Een vriendin vroeg me gisteren op ziekenbezoek waarom ik er niet meer over blogde, want dat dat me toch deugd doet. Gelijk had ze. 

En dus blog ik nu, op deze dag van een nieuwe start dit bericht. 

Een nieuwe start omdat ik terug wil delen, maar ook een nieuwe start omdat ik vandaag fysiek opnieuw begin. 

Na een periode van waanzin in mijn hoofd en letterlijk niets in mijn lijf werd ik deze keer fysiek ziek. Mijn angsten vergiftigde niet enkel mijn hoofd maar ook mijn lijf. 
Na een periode van intensieve zorgen in gasthuisberg, ben ik ondertussen aan de betere hand. Ik keerde vandaag dan ook terug naar de psychiatrische observatieafdeling waar ik van kwam. 

En hoezeer ik ook voel dat dit geen bijlange nog geen gestreden strijd is, start ik weer vol goede moed. 

Omdat opgeven geen optie is.

Advertenties