Plan 

Er is een plan. 

Dat plan werd deze ochtend samen gesmeed met de meeste hulpverleners van mijn netwerk op het multidisciplinair overleg. 

En hoewel ik deze mensen vertrouw en zij mij stuk voor stuk goed kennen, blijf ik dit toch een spannend moment vinden. En dat al zeker na de heftige afgelopen periode. 

Maar het viel dus weer hartstikke goed mee. Sterker nog, we kwamen tot een plan.

Voor alle nieuwsgierigen onder jullie: het is nogal omslachtig om hier neer te pennen, maar het komt er op neer er een gat gevuld moest worden tot ik terecht kan op de juiste plek. 

En dat deden we ongeveer. Of toch zo goed als nu al mogelijk is. 

Ik ben content 🙂 

Advertenties

Ommezwaai 

Het is iets raars, die veerkracht van mij. 

Opeens is er weer een ommezwaai. 

Niet dat ik uit het niets het licht zie, maat ik voel dat ik terug in beweging ben. 

Stap voor stap, terug de juiste richting uit. 

Ik merk het aan hoe ik meer dingen doe. Sterker nog, ik had zelfs een drukke week. 

Afspreken met vriendinnen, een individuele therapiesessie, plannen maken voor de feestdagen, repeteren, vergaderen, … Gewoon al het feit dat ik mijn agenda terug gebruik is een hele verandering. 

Terug plannen. Terug vooruitkijken. 

Dat er de nodige vermoeidheid bij komt kijken, neem ik er voorlopig graag bij. 

Ik geniet vooral. En dat misschien wel tegen beter weten in, want een terugval loert altijd om de hoek.

Maar voorlopig dus vooral leuke, drukke dagen in ‘t vooruitzicht. Want het mag ook wel eens meezitten 😊

Rouw

Dit weekend mocht ik op een begrafenis onder andere het mooie Pie Jesu van Andrew Lloyd Webber zingen.  

De overledene kende ik niet, maar het werd een intense ervaring om zo dicht bij het verdriet rond de dood te zijn terwijl ik zelf zo met dit thema bezig ben. 

Het zien hoe een kerk vol liep met rouwende mensen en het immense verdriet van zo velen was toch best wel confronterend. 

En hoe moeilijk ik dit ook vond, het is wel oke dat zo’n dingen gebeuren. 

Het is goed dat ik geconfronteerd wordt met het verdriet en de leegte die nagelaten wordt na een overlijden. Ookal is dit voor mij moeilijk invoelbaar als het over mezelf gaat. 

Ik vind het enorm helpend en verhelderend om hier open over te kunnen spreken. Hierdoor merk ik niet alleen dat mijn rouwproces rond m’n eigen leven niet per se parallel loopt met dat van de mensen die me dierbaar zijn, ik ontdek er ook dingen door waarvoor ik wel nog wil doorzetten. 

En dat vind ik steeds weer fijne ontdekkingen. 

Muurvast

Ik zit vast. Muurvast. 
Op zich geen nieuw nieuws. Ik ben alweer 3 maanden in opname. Het is dus wel duidelijk dat dingen niet lopen zoals ze horen.

Maar zelfs in opname zit ik vast. 

Ik verhuis van kliniek naar kliniek, van afdeling naar afdeling en van mijn kamer naar de afzondering. 

Mijn dagen zijn leeg. Geen gedachten, geen gevoelens en geen dingen die ik doe. Ik slaap de meeste dagdelen dan ook weg. 

De verpletterende leegte laat veel ruimte voor symptomen en die zijn er in overvloed. 

Nog nooit tevoren was mijn eetstoornis zo aanwezig.

Op dit moment ben ik dan ook op time out: even van op een afstand kijken waarop ik dan exact bots. En helaas is het antwoord op die vraag niet zo fijn. 

Ik wil het allemaal (even) niet meer. De drang naar destructie is zo groot, de strijd te zwaar. 

Ik vecht al lang. En hoewel ik ook wel zie dat er betere periodes waren en dat die er waarschijnlijk ook terug zullen aankomen, ben ik nu moe. 

Ik wil dat dit intensieve gevecht stopt. Of op z’n minst toch een beetje afneemt …