Afscheidsbrief

Ik schreef een brief.

Niet dat dat zo speciaal is. Ik schrijf wel vaker in briefvorm.

Een brief naar mijn psychotische ik bijvoorbeeld. Of een brief naar een dader. Maar deze brief was speciaal voor mij.

Het werd een afscheidsbrief aan mijn eetstoornis. En wat voor een.

Er borrelde een kracht in mij naar boven die ik in deze periode vol donkerte, zwaarte en pijn al lang niet meer gevoeld had.

Niet dat het per se een mooie brief werd, maar er zat naast al die walg en haat ook vechtlust in.

Het is er dus eentje om te koesteren. Eentje om te lezen en herlezen op de zware momenten.

Ik koos er in eerste instantie voor om hem bewust nog niet te delen, maar waag de sprong dan toch!

Liefste, verdomde eetstoornis.

Oorlogsmakker in lang vervlogen tijden.

Ooit kwam jij om mij te doen overleven.

Ik herinner het me nog goed. Het trauma was net gestart en ik was vroeg wakker. Op mijn al iets minder onschuldige kousevoetjes sloop ik naar de keuken, waar ik begon te eten uit het niets. Ongecontroleerd stak ik de ene koek na de andere in mijn mond. Verschrikkelijk vond ik het. Toen al.

Doorheen de jaren verschoof je: niet eten voor lange tijd wisselde zich af met periodes van veel eten en braken. Maar wat het ook was, steeds controleerde jij mijn leven.

Je zorgde ervoor dat ik begon te liegen, je maakte van mij iemand met een dubbelleven waarin er voor liefde, warmte en genegenheid weinig plaats was.

Ondertussen ben je geen oorlogsmakker meer. Nu ben je enkel nog oorlog. Oorlog in mijn hoofd, oorlog in mijn lijf.

En laat net dat het zo verdomd moeilijk maken: je nestelde je in mijn lijf.

Het lijf dat ik zo verafschuw, zo verwens en zo van walg. Het lijf dat als het van mij afhangt gewoon verdwijnt.

Maar ik heb geen keuze. Verder met die homp is waar ik een leven en lang tot veroordeeld ben. Het verzorgen van iets dat ik niet aanraken wil. Het wassen van iets dat nooit rein wordt. Het voeden van iets waarvoor ik niet wil zorgen.

Oorlog dus, levenslang. Op zoek naar een nodenloos lijf.

En toch schrijf ik je deze brief, eetstoornis, om je te laten weten dat ik het niet meer kan..

Ik kan niet meer na elke maaltijd boven de wc gaan hangen of heel de dag bezig zijn met mijn voedselinname.

Ik kan niet meer vechten, ik wil niet meer vechten.

Als ik kon nam ik hier en nu afscheid van je. Dan zette ik je buiten bij het groot vuil of verfrommelde ik je in een zakdoek. Maar je bent geen voorwerp, je laat je niet zo makkelijk temmen. Jij nestelde je diep in mij.

Dat jou loslaten een gevecht wordt, staat vast. Je hebt immers altijd zo een grote, belangrijke functie in mijn leven gehad.

Maar ik ben bereid dit gevecht aan te gaan, hoe bang me dit ook maakt.

Want dat is mijn doel: een eetstoornis-arm leven. Een leven waarin ik niet moet liegen of bedriegen, maar gewoon kan zijn. Zijn tussen alle liefde en vriendschap die mijn omgeving me zo graag wilt geven maar die ik nog zo moeilijk aanvaard krijg.

Dus zet ik je volumeknop wat zachter, verdomde eetstoornis, zodat jij naar de achtergrond verdwijnt en ik mijn leven na 20 jaar vechten kan opnemen.

Advertenties

Een gedachte over “Afscheidsbrief

  1. Dankjewel om m alsnog te delen Liisa.

    Wat n sterke boodschap geef je jezelf (én ons). Je neemt de regie in handen en gaat doordacht met kleine stappen aan de slag welke net daardoor meer effect kunnen hebben.

    Aan de volumeknop draaien zet jou terug aan het roer. SUPER !

    En zelfs is t in eerste instantie zelfs maar één decibel minder, jij bent wel diegene die die keuze maakt en actie onderneemt.

    Ik voel je in je kracht komen en dat is zooooo mooi.

    Warme knuffel
    Xx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s