Broers & zussen

Spannend en energievretend is het, het wachten op hun antwoord.

Zij -mijn lieve broers en zussen- zag ik afgelopen weekend voor het eerst weer na een lange tijd.

Het draait de laatste 14 jaar wat vierkant tussen ons. Dingen waren complex en ieder zocht voor zich het rustigste pad uit.

Maar het feit dat de vertrouwdheid van het broer en zus zijn er zo snel terug is, geeft mij hoop.

Want als er één ding op mijn bucketlist staat, dan is het wel terug contact met hun hebben.

En dus sms’te ik hen gisteren om eens met z’n allen samen te komen om wat bij te praten.

Er werd al wel wat naar agenda’s gekeken en heen-en-weer gestuurd. Ik voel denk ik wel enige bereidheid.

Vanuit mijn missen en graag zien durf ik wel nogal eens enthousiast te reageren. Het wordt dus een uitdaging om mezelf hier in wat te temperen.

Maar ik leef op hoop!

Advertenties

wankel

Het pudding-effect van gisteren zorgde uiteindelijk voor een nachtje in de PAK. Om mezelf de rust te gunnen die ik kon gebruiken. Even wat minder vechten.

Vandaag begon ik m’n dag oké, maar belandde ik al snel terug in (mijn eigen) bed. Niet per se om te slapen. Wel om te cocoonen.

Even met het hoofd onder de dekens, een boek en wat zachte muziek. Alles kan, niets moet.

En dat doet deugd. Want op het moment dat ik stilsta bij het overlijden van mijn grootvader, wordt ik verpletterd door een zwaarte, een verdriet.

Ik vind het zo surreëel hoe mensen blijven doorgaan. De wereld draait gewoon door, zelfs zonder hem.

Ik kan dat voorlopig niet.

Voor de tweede maal word ik geconfronteerd met een overlijden op korte tijd. Twee keer zie ik het verdriet, de leegte, de machteloosheid…

En dat terwijl de dood zo een aanwezig thema is in mijn leven.

Het verwart me, het doet me wankelen, en dat vraagt cocoon-tijd, maar dat is goed.

 

 

Pudding

Het was me het weekend wel.

Van de begrafenis van m’n lieve opa naar twee repetities tot het feest van vocal skyline Leuven.

Over rollercoasters gesproken!

Ik strubbelde het weekend heelhuids door, zorgde dat ik rust opzocht en dat ik genoeg slaap had. Al is dat laatste relatief als je weet dat ik met gemak elke nacht de klok rond zou kunnen slapen.

Maarbon. Op zich ging het wel.

Tot daarstraks.

Alle drukte van de repetities, de stress van de koffietafel met de broers en zussen en het harde werken op de fuif vielen weg en ik zakte ineen als een pudding.

Voorlopig trachtte ik de schade te beperken door wat te slapen, maar de zwaarte die op me valt is enorm en werkt verstikkend.

Ik steeg twee beveiligingsfasen op eigen vraag en heb me op m’n veilig plekje gezet op de afdeling in de hoop dat dat de nodige rust terugbrengt.

Maar het werkt niet. Het lijkt alsof ik verleer en enkel nog poog tot, tegen beter weten in.

Deze pijn mag stoppen. Hier. Nu.

Frans*

Tien jaar lang vocht je. Dapper en sterk.

Dit weekend verloor je je gevecht. En hoewel we al lang wisten dat dit eindig was, blijft de schok enorm.

Ik omschreef je de laatste jaren wel vaker als mijn rots in de branding. Steeds paraat met goede raad. Of je vertelde uren over alles wat ik horen wou.

Jij was zo geïnteresseerd in van alles. En geëngageerd, dat bleef je tot het bittere eind.

Bij onrechtvaardigheid was jij de eerste die van zich liet horen.

Ik vond het steeds zo moeilijk om mijn verwondering voor jou in woorden te gieten. Nu is het te laat.

Jou nooit meer zien lijkt op dit moment zo surreëel. Het is alsof mijn hoofd het nog niet vangen kan en mijn armen te kort zijn om het verdriet dat uit mijn lijf stroomt op te vangen.

Ik ga je zo hard missen!

Hartzeer

Ik ben vastgeroest in dit huis vol oude hartzeer.

Het kost me te veel moeite om zelfs maar mijn schoenen te vinden, ze aan te trekken en door het jonge groene gras te wandelen.

’t Zijn de wanen die me volgen. En de stemmen die me dwingen.

Ze staan het geluk in de weg, maken me triest en alleen.

Ik wou dat ik weer kon lachen, doorheen mijn donkere kamer.

Mensen zijn er niet gerust in, maar ik ben dan ook een zwerver.

Eenzaamheid: wie belt er wie en wie belt er eerst. Zo nu en dan heb

ik de wereld nodig.

Ik beloofde goed voor me te zorgen. Ik zei ja maar bedroog haar.

Herstelvisie

Werken volgens De herstelvisie. Dat is onder andere werken rond hoop en werken op maat. Of werken met de regie op het juiste moment overgeven aan de cliënt.

Hier in Bierbeek doen ze er enorm hun best voor.

Achter dat alles kan ik me met mijn hoofd volledig zetten. Ik geloof echt dat de herstelvisie bijdraagt tot een herstel waarin de persoon zich kan vinden.

En toch heb ik er -nu ik weer aan de cliëntkant sta- al enorm op gevloekt!

Gevoelsmatig is het soms zo een warboel.

Ik mag nu bijvoorbeeld mee bepalen in welke toezichtsfase ik zit. Zeer herstelgericht inderdaad, maar ook zo moeilijk!

Aanvoelen wat ik wanneer nodig heb lijkt al onmogelijk, laat staan dat ik dit kan aangeven.

En Neen, natuurlijk sta ik hier niet alleen in en voel ik me ondersteund door alle hulpverleners, maar soms het lijden zo groot dat ik hoop dat ze her gewoon overnemen.

En toch doe ik m’n best, meer kan niet. En voor de rest vertrouw ik op de mensen rondom mij die me het beste kennen om samen signalen op te pikken.

Want gelukkig heb ik zo’n mensen in mijn leven 🙂

Pluim

Even een kleine pluim voor mezelf.

Na een turbulente periode, maakte ik dinsdag zoals gepland de oversteek naar mijn oude, vertrouwde afdeling.

Dit kon alleen als het team en ik mij daar veilig genoeg bij voelden.

Om die veiligheid zo goed mogelijk te garanderen, is er het faseplan.

Tot zo ver liep alles goed.

Hetgeen waarop we ons niet voorzien hadden, was dat ik fysiek wat extra klachten zou krijgen. Op zich niets ernstigs, maar wel zeer vervelend.

Neem naast de mottigheid daar nog eens bij dat ik het haat om mijn lijf te voelen opspelen en je hebt toch weer een goede mix voor een crisis.

En toch (en vanaf nu komt het fiere stuk) bleef ik crisis-vrij en bevind ik me qua beveiliging & toezicht op niveau 0.

Ik hoop dat het me lukt dit vol te houden!

Overleg

Het is weer een van die nachten.

Ik ben best wel moe en wat nachtrust zou me dus deugd doen, maar ik krijg de prikkels van vandaag niet verwerkt waardoor alles in mij schreeuwt om wakker te blijven.

Da dag was te druk naar mijn aanvoelen. Er waren enkele gesprekken, een wandeling en vooral het gevreesde overleg.

Artsen, verpleegkundigen, therapeutisch coördinatoren en een ervaringswerker van zowel mijn huidige als de andere afdeling zouden samenzitten rond mijn verder traject.

Veel zenuwen die totaal overbodig waren, ik kan me best wel vinden in hun voorstel.

Het wordt een fasesysteem.

Dit houdt in dat het toezicht en de beveiliging per fase kan opgeschoven worden, maar dat dit steeds binnen een afgesproken tijd zal zijn.

Het zal wat zoeken worden, dit nieuwe systeem, en dat voor alle partijen. Maar ik zie het zitten en dat op zich is al heel wat!

Prins

Vandaag zag ik hem terug. Mijn kleine grote prins.

Dat dat veel te lang geleden was, is een understatement. Hij ging van drie jaar naar vorige week vijf jaar en groeide wel veertien centimeter.

Toen ik hem belde, maakte hij zich even zorgen of hij me nog zou herkennen met m’n nieuwe bril.

Schattig, toch?

Het werd een blij weerzien en dat van de twee kanten.

Ik werd overladen met info over zijn nieuw speelgoed, kusjes en knuffels.

En ik genoot.

Ontredderd

Ontreddering, ik vind het een verschrikkelijk gevoel! En helaas is dat mijn overheersende emotie van de laatste periode.

Geen blijf weten met je gedachten, lijf en gevoelens.

Ronddolen in de ene gang die deze afdeling groot is vanuit een onrust in mijn lijf.

Het gevoel hebben een tikkende tijdbom te zijn die op elk moment kan imploderen. Niet wetende wat zo een imploderen exact inhoudt

Een afwezigheid van alle gevoelens op angst na. Die breekt helaas wel geregeld door de muur die ik en de medicatie maken.

Ontredderd dus.

Ik voel me op zo een momenten het veiligst met vertrouwd personeel in de buurt. Een beetje externe veiligheid en controle inbouwen.Alsof ik terug een kind van anderhalf word. Te weinig taal, te wankel op m’n benen en nog geen besef van emotieregulatie.

Het is verschrikkelijk om heel de tijd tegen deze modus te vechten. Het put me uit en mat me af.