Jeroen *

En opeens was je weg.

Geen briefje, geen aankondiging. Slecht een zeer beperkte selecte groep wist hiervan. Het was dus plots voor velen van ons.

Het lijden werd je te zwaar. En hoe begrijpelijk ik dit vind.

En toch raakt het me op meer facetten dan dat het overlijden van een kennis me meestal doet.

Ik ging er namelijk vanuit dat, bij het kiezen voor euthanasie, je voor een serene optie kiest.

Die visie veranderde niet meteen helemaal, maar waar ik wel achter kwam is dat dit niets aan de achtergelaten leegte doet en dat het enkel serener kan zijn als je ervan wist.

En zo leer jij me zelf in ons laatste ‘contact’ nog heel wat bij en weet je me weer doen reflecteren, Jeroen.

En dat zijn maar twee facetten van de hele hoop kwaliteiten die ik aan je al missen!

Advertenties

Kriebelend

Sinds dit weekend kriebelen ze weer, die vingers van mij.

Op zich iets klein, maar voor mijn zo een grote stap richting leven, waar er daarvoor vooral zwart in mijn hoofd zat.

Ik toetste even af of er afspraken zijn, maar mag waarschijnlijk straks mijn machines gaan halen.

Yay!

Tijd dus om weer wat creatiever aan de slag te gaan. Laat die vrolijke lente-kleurige stofjes maat komen!

Gieren en grollen

Dat zingen een wondermiddel is, scheef ik al wel eens eerder. En weer is het van dat.

Bijna had ik het afgezegd, onze repetitienamiddag van het koor. Ik had gisteren een verschrikkelijke dag en voelde me een uitgewrongen vod.

Maar ik ging toch.

En blij dat ik daar om ben!

Met een fantastische bende vrouwen de namiddag zingen, maar ook tetteren, gieren en grollen.

Dat was exact wat ik nodig had.

Merci dames van vocal skyline Leuven!

Ps: we waren ook super productief, maar om dat te horen hou je best 3 mei vrij!

Moedeloos

Ik doe zo hard m’n best. De begeleiding doet zo hard hun best. En toch ontglip ik weer vaker aan de werkelijkheid.

Dan vinden ze me in mijn bed of in een hoekje op mijn kamer. Weg van de wereld, gedissocieerd.

Ik heb weinig zicht op waarom dingen opeens weer zo binnenkomen.

De meest banale dingen roepen associaties op in m’n hoofd en dat is vaak al genoeg om me heel wazig te voelen en te eindigen in de PAK. Vaak niet wetend wat er exact gebeurd is.

Het is een strijd die ik precies al verloren ben nog voor ze begonnen is.

Uitputtend!

En het maakt me moedeloos.

Dissociatie

Ik loop verloren.

Verloren in de tijd.

Verloren in de ruimte.

Verloren in mijn gedachtekronkels.

Verloren in alle facetten van mijn leven.

Vandaag is bijvoorbeeld weer zo een dag waar tijd door elkaar loopt en ik niet meer weet in welke ruimte ik me bevind.

Minuten lijken uren en toch zitten we plots al anderhalf uur op die stoelen.

Mechanismes die mij vroeger in leven hielden, wortelde zich diep in mij doorheen de jaren. Op momenten met potentieel gevaar waren zij er op mij te beschermen.

Nu ervaar ik het dissociëren -want zo heet dat verloren lopen dan- als last.

Tijdens een situatie die voor mij als gevaarlijk wordt gezien of bij kleine banale voorwerpen die voor mij als trigger aanvoelen, wordt het wazig.

De ruimte zakt onder mijn stoel uit en ik lijk wel te zweven. Mijn gezichtsveld vernauwt tot ik niets meer zie en ik sluit me ook volledig af voor auditieve prikkels. Communiceren wordt moeilijk, quasi onmogelijk.

Dit alles gebeurt vrij snel en op een niveau waar ik precies weinig vat op heb.

Hier uit geraken is niet evident. Maar er zijn trucjes voor die zowel ik als de anderen kunnen doen.

Het lastigste aan heel deze miserie vind ik het zwarte gat in mijn geheugen. Voor iemand die last heeft van achterdocht is dat echt een hel!

Maarbon,

Ik denk dat dit verloren lopen niet op 1, 2, 3 opgelost zal geraken door zijn belangrijke functie.

En dus probeer ik mild te zijn en hulp te vragen bij dat verschrikkelijk gevoel.

Slabakken

Het ritme slabakt en dat is nefast voor de structuur.

De boosdoener?

Mijn depressieve stemming in combinatie met een hoge dosis medicatie.

Ze zorgen ervoor dat ik loom word. Zelfs een korte wandeling wimpel ik keer op keer af. Mijn bed is voor even op sommige dagen m’n beste vriend. Geef mij op dat moment maar gewoon een goed boek om uiteindelijk bij in slaap te vallen en dagdelen weg te slapen.

Maarbon.

Dat is niet waarom ik in therapie ben en ook echt niet mijn gedroomde daginvulling.

Tijd voor actie dus, gecombineerd met de nodige mildheid voor mezelf en alle de prikkels die ik van buitenaf constant ervaar en verweekt moet krijgen.

Want die zijn er nog steeds met veel.

Hallucinaties, triggers en dissociaties bijvoorbeeld. Ze steken geregeld uit het niets de kop op.

Maar ook positievere prikkels horen bij de structuurverstoorders. Dan kan ik zo uitkijken naar een fijn moment waardoor de evidente dingen moeten plaats maken door de spanning rond dat moment.

Één ding is zeker, structuur en ik worden nooit een evidente combo.

Maar ik blijf proberen!

Geduld

Geduld.

Soms blink ik er in uit. Dan kan ik uren gewoon zitten wachten. Een andere keer kom ik dit toch echt te wel kort.

Zoals bijvoorbeeld bij het wachten op bezoek. Of wachten op het naderend gesprek met de broers en zussen: liever gisteren dan vandaag.

En als ik dan in zo een ongeduldige bui ben, kan er echt niet veel rustigs zijn. Dan is het niet de moment om gezellig te tafelen bijvoorbeeld. Alles zo functioneel mogelijk.

Tot ergernis van mijn omgeving.

En hoe verschrikkelijk ik dit stukje van mij vind. Een milde kijk ernaar is dat ik het voornamelijk bij geliefde personen heb, deze rusteloosheid die me in m’n ongeduld overvalt.

Misschien moet je het dus eerder als een compliment zien, mijn ongeduld, want meestal schuilt er wel een boodschap van graag hebben onder 😉

Gesprek

Een gesprek regelen met mensen die je doodgraag ziet maar al heel lang niet meer gezien hebt.

Eentje waarbij je met 7 volwassenen met 7 verschillende agenda’s wilt samenkomen. Ik kan je verzekeren dat dat geen evidente is.

Er is naast dat praktische ook nog de factor dat wij, de broers en zussen, elkaar dus al lang niet meer zagen.

Er was veel om over te stressen dus.

Maar stap voor stap krijgt het gesprek vorm. 6 van de 7 aanwezigen bevestigden al. (Hoera!)

Ik maakte een voorbereiding zodat ik zeker gezegd krijg wat ik graag zou willen delen.

Niet om het gesprek te leiden, maar wel omdat dit voor mij zo een spannende gebeurtenis is en ik een soort spiekbriefje voor mezelf maakte.

Nu is het aftellen naar een gesprek waar we hopelijk warmer buitengaan dan binnenkwamen.

Ik heb er alvast vertrouwen in!

Bed

Weet je wat ik echt jammer vind?

Ik heb in mijn leven best wel leuke contacten, fijne activiteiten en hobby’s. Op zich iets heel herstelbevorderend en deugddoend.

Maar ik ben zo moe.

Elke keer wanneer ik terugkom van een leuke activiteit, een familiebezoekje, een date met een vriendin of een hobby zou ik alleen maar blij moeten zijn met alle dingen die ik nog in mijn leven heb. Eigenlijk zou ik dus niet mogen klagen.

Integendeel En toch deze blog.

Alles kost me zo veel moeite. Ik vind dingen wel leuk, maar moet heel lang recupereren van alles. Zo had ik vorige week een iets drukkere week die resulteerde in gisteren een dagje bed. Van de 24 uur sliep ik er 17.en ook vandaag is het een echt gevecht om niet in mijn bed te kruipen

Het probleem zit hem in het feit dat ik niet zo goed weer wat dan exact het beste is. Luisteren naar mijn lijf maar totaal tegen alle regels van de slaaphygiëne? Of toch wakker blijven met het risico op overprikkeling en heel die negatieve reutemeteut.

Ik weet het niet en krijg van verschillende kanten ander advies. Eén ding hebben ze allemaal gemeen, ze klinken bezorgd.

Ik zoek ondertussen naar een acceptabele middenweg. Boeken lezen in bed met een occasioneel dutje, maar ook wat buitenkomen en afspreken met vriendinnen.