Vakantie

Een gezellige babbel, een beetje zon en een zwembad. Meer had ik niet nodig voor me op en top op vakantie te voelen.

Ik ging zwemmen in de tuin van een straffe madam.

En gezellig dat dat was!

Wat mij betreft was deze zwembadpret voor herhaling vatbaar.

Merci, lieve Anne!

Advertenties

Leegte

De zomervakantie komt er aan en mijn agenda vult zich met leegte.

Hobby’s houden een zomerstop en mensen waar ik bij terecht kan, zijn met verlof.

Ik zocht al naar wat invulling, iets van creatieve aard, en vond een schrijfweek en enkele zangavonden.

Daarnaast hoop ik ook twee weken met vakantie te kunnen gaan naar mijn vaste zomerstop, buitenkunst.

Ik merk dat ik concrete dingen in het vooruitzicht nodig heb. Net zoals ik het nodig heb om activiteiten samen met anderen te doen.

Gelukkig heb ik een netwerk van mensen waar ik bij terecht kan om er samen een mooie zomer van te maken!

Spoed

Ik maakte een uitstapje naar spoed.

Loos alarm zo bleek achteraf, maar als eyeopener kon het wel tellen.

Ik was de laatste week volledig in beslag genomen door mijn eetstoornis en dit ten koste van mijn lijf en zo veel meer.

Mensen in mijn omgeving konden niet anders dan machteloos toekijken hoe ik vrij snel verzwakte. En ik kreeg geen grip op de steeds groter wordende gedachte dat ik geen eten of drank mocht binnen krijgen.

Deze avond doorbrak ik mijn periode van vasten. Met veel moeite en iets wat op tegenzin lijkt, maar voornamelijk uit angst bestaat, at ik een yoghurtje en dronk wat water.

Met de ratio op kop hoop ik om deze ommekeer vol te houden.

Samen machteloos

Hier zit ik weer, op mijn gekende stoel voor de verpleegwacht. De PAK werd de laatste dagen weer even mijn beste vriend.

Leuke afspraakjes gingen niet door en ik bleef dit weekend binnen onder toezicht.

De opbouw naar dit dieptepunt zat er duidelijk in. Voor mij is het alvast geen verrassing.

En toch baal ik weer. Want aangekondigd of niet, het blijft een hels gevecht.

Eentje waarvan ik echt genoeg heb gehad en waar ik van wil dat het stopt.

Maar dat zit er voorlopig niet in. Ik zal me ook door deze crisis moeten ploeteren. Tot het weer draaglijker wordt.

En dat doe ik gelukkig niet alleen. Met een sterk team, een lieve vriendengroep en heel wat andere mensen aan mijn zij die soms niet meer kunnen doen dan machteloos naast mij komen zitten terwijl ze het gevoel hebben weinig te kunnen betekenen op die manier.

Maar samen machteloosheid voelen is draaglijker dan alleen afzien.

Merci voor alle steun!

Stoel

Potverdorie toch!

Ik had zo een fijne dag gepland. Eerst wat helpen bij het werken om daarna een fietstocht mét huiskamerconcert te maken met de liefste vriendin die ik heb.

Want als wij samen op pad zijn, voelt het steeds weer als een beetje vakantie aan.

Maar in de plaats van die leuke plannen, slijt ik mijn dag op de stoel voor de verpleegpost. Goed in het zicht omdat dat voor zowel mij als de begeleiding beter aanvoelt.

En ergens tussen al die wazigheid voel ik een enorm gebaal en een groot stuk machteloosheid.

Omdat ik onze leuke tocht moet afzeggen , maar ook omdat ik echt afzie van deze demonen

Ik wou dat ik er meer grip op had. Dat ze niet zo onverwachts opeens weer mijn leven in bedwang nemen. Dat ik niet zo vaak het gevoel heb de controle lichtjes te verliezen.

Maar het meest baal ik omdat ik echt zo veel moeite steek in het verjagen van die zwarte wolken door alles wat ik tot nu toe leerde.

En toch…

Zucht

Smurrie

Activering dus.

Allemaal goed en wel, maar wat dan met de wazige smurrie in mijn hoofd?

En hoewel ik naar het schijnt wel helderder over kom, blijft het balanceren op een slappe koord.

De laatste week neemt de onrust in mij toe. Ik voel weer meer drang naar dingen die mij op lange termijn niet helpen.

Een gekende strijd.

Ik sliep daarom alweer een aantal keer in de PAK, maar gisteren was het zo heftig dat ik voor het eerst in lange tijd weer verlangde naar de rust die ik vind in een afzonderingskamer.

Niet moeten bezig zijn met wat ik hoe kan doen. Gewoon rust.

Ik gaf het aan, sprak erover en na een goeie dut op mijn kamer was het heftigste weer weg.

Voor hoe lang weet ik helaas niet.

Actie

Activering,  dat is mijn moeders favoriete woord. Tot vervelens toe soms.

Dan heeft ze allemaal toffe taakjes, of vindt ze dat ik meer moet fietsen. Want dingen doen geeft voldoening.

En ik moet toegeven, ze heeft gelijk. Passiviteit gaat de lege, lome waas niet oplossen. Al is het zo verraderlijk om toch in die val te trappen van vermoeidheid weg te slapen.

Maar door de voorstellen van m’n moeder kom ik sommige dagen tot wat meer actie, in plaats van heel de dag te slapen.

Ik fiets de laatste tijd terug wat meer. Naar een hobby of naar huis. Of bijvoorbeeld zoals vandaag gewoon omdat het mooi weer is en het kan.

Ik maakte een mooie toer hier in de buurt. Hij was heuvelachtiger dan dat ik op voorhand had ingeschat, maar ik geraakte al die heuvels op.

En genieten dat ik deed!