Drie

Drie jaar.

Drie jaar lezen jullie hier al over mijn mooie momenten en mijn moeilijke strijd.

Drie jaar is dit medium al mijn manier om jullie op de hoogt te houden over hoe het met me gaat.

Drie jaar vol positieve en steunende reacties. Van mijn allerbeste vrienden tot van een verre kennis. En steeds komen jullie woorden binnen.

Ik herinner me nog goed de avond waarop ik impulsief besloot om te gaan bloggen. Zonder uitgestippeld plan of beeld van wat en hoe maakte ik deze blog aan. En waar ik in het begin heel onzeker was over wat ik blogde, groeide ik hier stelselmatig in.

Ik werd opener en durfde na een tijd ook berichtjes posten die ik niet door vier vriendinnen had laten nalezen.

Die groei had ik niet gemaakt zonder jullie. Daarom wil ik vooral elk van jullie als lezer bedanken. Van de trouwste lezer tot een sporadische bezoeker en iedereen daartussen:

Merci, merci, merci!!

Advertenties

Controle

Ik loop vast.

Het eten houdt me in de ban. Heel de dag ben ik bezig met mijn voedselinname en hoe ik deze zo laag mogelijk probeer houden.

Alles wat ik opneem, voelt aan als te veel. En dan is niet compenseren heel moeilijk.

Ik sprak erover met hulpverleners en probeerde woorden te geven aan het mechanisme.

Gecontroleerde controleverlies, misschien past dat nog wel het best.

Hetgeen mij doet denken dat ik controle heb, is mijn grootste vijand geworden. Compenseren maakt dat ik vast zit in een neerwaartse spiraal waarin ik tevergeefs probeer vast te grijpen wat al lang verloren is.

Het is verdomd moeilijk om deze vicieuze cirkel te doorbreken.

De oplossing zit hem in het opnieuw opbouwen naar normale porties die ik in een gestructureerd eetpatroon giet. Simpel, zo lijkt het. Maar de angst en afkeer van eten zijn groot en dit lichaam voeden vind ik een verschrikkelijk idee.

Het is een immens gevecht. Eentje dat ik al heel lang voer en waarvan ik de indruk heb dat het alleen maar moeilijker wordt met de tijd.

Diepe zucht!

Huilen

En toen gebeurde het: het opgekropte verdriet vond een weg naar buiten.

Al enkele weken voelde ik een zwaarte in mij. Dingen staken tegen en ik wou gewoon slapen. Na dit fijne maar vermoeiende weekend kon ik er vandaag niet meer tegen vechten.

Het was niet lang en het was niet veel, maar voor mij was het wel een grote stap.

Huilen is iets wat ik te weinig doe. Als het al voorvalt, overvalt het mij en word ik hier heel ongemakkelijk van. Het liefst van al duw ik al die emotie terug snel weg.

En toch luchtte dat (beperkte) huilen echt op!

Mijn gevoel laten zien maakt ook dat er op gereageerd kan worden. Er is een mogelijkheid op steun, een knuffel en een lief woord. Want uiteindelijk is dat wat ik nodig heb. Ik draagt de emotie even niet meer alleen en dat is zo fijn om elke keer weer te ontdekken!

En dus ben ik vanavond nog even heel verdrietig, samen met de mensen rond mij..

Boek

Ik schreef een boek. Of eerder een uitgebreide ruwbouw voor een boek in spe.

Vorige zomer volgende ik een doorschrijfweek met coaching van een professional en mede-schrijvers. In iets meer dan een week schreef ik een beginnend boek.

Over de inhoud geef ik nog niet te veel cadeau, daarvoor moet het eerst af zijn.

Na de intense schrijfweek volgde er een schrijfdip. De planning liet het niet toe om er veel me bezig te zijn en ik liet mijn schrijfsels ook bewust even liggen om er terug met een verse kijk over te kunnen nadenken.

Maar de voorgenomen 3 weken werden enkele maanden en ik kwam er tot nu niet meer toe om hiermee bezig te zijn.

Tot nu.

Van iemand van mijn behandelend team kreeg ik een deadline. Ze maakte een mooi aftelblad en wenste me veel schrijfplezier.

Met nieuwe moed (her)begin ik er vandaag aan!

Start

Een nieuw jaar, dat is ook bij mij een nieuwe start. Of dat was toch de planning…

Ik maakte een valse start: Ik stond gisteren zoals ik de hele week al deed ver na de middag op. Daarna werd ik meteen getriggerd door de crisis van een medepatiƫnt.

De rest van de dag was het vechten. Het lukte het mij niet echt goed om mijn planning te volgen. Veel creatieve projectjes bleven liggen, ik werkte enkel mijn jas af.

Na een matige dag kroop ik voor het eerst in meer dan een week vroeg in bed.

En dat loonde!

Het ‘nieuwe-start-gevoel’ had ik deze ochtend echt.

Ik herpakte mijn verloren structuur. En elke keer dat het me lukt om mijn dag op een degelijk uur te beginnen, verbaas ik me opnieuw over hoeveel deugd dit me doet.

Ik neem me dit jaar onder andere voor om extra in te zetten op op tijd opstaan, want met de nieuwe therapiedoelstellingen (inzetten op verwerken van de trauma’s) zal ik elke houvast kunnen gebruiken!