& sun

Toen ik drie jaar geleden met deze blog begon, was het het plan om ook geregeld iets over mijn naaiprojectjes te bloggen. Ik had toen net mijn eerste naaimachine aangekocht en was meteen gebeten door deze nieuwe uitdaging.

Doorheen de jaren maakte ik een hele evolutie door op vlak van naaikunde. Ik vind het heelijk om me uit te dagen op dit vlak. Achter mijn naaimachine vergeet ik even de wereld, en dat is zalig.

Dat bloggen over mijn naaicreaties kwam er amper van. Ik dacht niet steeds aan foto’s en heb ook niet het grote talent om deze foto’s zelf te maken. Gelukkig dat er een beste vriendin dat allemaal wel kan.

Dit weekend vertoef ik bij die vriendin en haar gezin, waar we vandaag tijd maakten om enkele uitfits te fotograferen. Deze deel ik graag met jullie 🙂 .

Het eerste project dat ik jullie toon, was ook meteen mijn meest prestigieuze. Ik maakte Harry de duffelcoat uit La Maison Victor. Als materiaal koos ik voor deze wollen kaki stof. Ik wou initieel een bruine jas maken, maar werd op het stoffenspektakel verliefd op deze zachte stof en kleur.

Als ‘folieke’ werkte ik zowel de binnenkant van de zakken en mijn etiketje af met een speels vosje.

Het werd een succesnummer: ik kreeg al meteen een vraag om er nog een te maken en dus stikte ik ook een petrolblauwe, katoenen versie voor een vriendin.

 

Het tweede projectje maakte ik van een stofje dat ik op de kop tikte in een grote uitverkoop. En hoewel sommige anderen niet meteen fan waren, was ik meteen verliefd op deze iets zwaarder vallende stof voor een rok.

Ik vond dat dit rokje wel wat glitter kon gebruiken. Ik werkte het af met een brede gouden elastiek. Hierdoor is het geschikt voor warme zomerdagen, maar ook om een semi-chique gelegenheid.

 

Als laatste naaisel van deze blog: de Osaka jurk, ook uit La Maison Victor.

 

Met dank aan Eva voor de mooie foto’s!

Advertenties

Fase 5

De pas opgestarte individuele therapie laat al zijn sporen na. We zijn nog niet eens in de diepte aan het graven, of ik krijg al terug meer last. En dat maakt me bang!

Stemmen, schimmen en beelden wurmen zich terug een weg ik mijn dagen.

En hoewel ik mezelf al heel wat copingmechanismes aanleerde, blijft het lastig om hiermee om te gaan.

Het faseplan, dat opgesteld werd om om te gaan met crisissen als deze, doet wat het moet doen. Via dit plan wordt er ingeschat welke veiligheidsmaatregel nodig is.

En dat is nodig.

Ik ben bang. En dat niet alleen van de waas en de hallucinaties. Ik ben ook bang om bang te worden. Ik vrees in periodes als deze dat ik terug volledig ga afglijden en psychotisch word. Ik vrees dat alles weer in teken van dat ene complot komt te staan en ik geen grens meer ga voelen tussen de realiteit en mijn wanen. Ik ben bang om terug overgenomen te worden door de angst.

Maar daarvoor is er dus het faseplan. Door dit plan kon ik afgelopen nacht tot rust komen.

Ik sliep in de afzondering met fixatie, zodat het gevecht mij even ontnomen werd. Even kon ik niet anders dan liggen en rusten. Geen gevecht met mezelf mogelijk.

Nu ben ik terug op de afdeling, waar ik op een rustige dag hoop!

Zelfzorg

Rusten: Ik doe het wel vaker en het hoort onlosmakend bij mij leven met de kwetsbaarheden die ik heb.

Er was een tijd waarin ik me hier enorm tegen verzette. Dan was ik kwaad omdat ik een halve dag slaap nodig had om te kunnen functioneren en verweet ik die stomme medicatie dat ik me altijd moe en suf voelde.

Doorheen de jaren leerde ik hier beter mee omgaan. Medicatie is niet enkel slecht en met een beetje aandacht voor mijn dag-nacht-ritme kan ik ook de nood naar extra dutjes beperken.

En toch bots ik in een specifieke situatie nog tegen de nood naar rust aan.

Op het moment dat mijn lijf hiernaar vraagt, voel ik de weerstand hiertegen zo opkomen. Als ik ziek ben en mijn lijf me tot rust dwingt, heb ik hier enorm veel moeite mee. Want luisteren naar de noden van mijn lijf blijft een gigantisch gevecht.

Het enige wat ik kan doen, is alles dat ik weet inzetten tegen de weerstand die ik voel. Wél extra slapen, wél extra medicatie nemen en geen activiteiten plannen.

En dat allemaal om te zorgen voor mezelf.

Verjaren

Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar verjaren, dat is plezant he!

In de plaats van een verjaardag, maakte ik er een verjaarweekend van.

Ik startte vrijdag bij het warmste gezin dat ik (en jullie ondertussen misschien ook) ken. Het is zalig hoe welkom ik me hier telkens blijf voelen. Als bedankje voor hun eeuwige warmte, bakte ik voor hen pannenkoeken. Want dat hoort nu eenmaal bij verjaren op lichtmis.

Op zondag stond de wekelijkse koorrepetitie op de planning. Ik was niet goed bij stem, maar had wel plezier in het zingen.

Het geslaagde weekend sloot ik af met een avond broers & zussen-tijd. Lasershooten en een hapje eten, maat vooral het samenzijn deed me echt deugd!

Dit alles dacht ik twee dagen geleden te bloggen, maar wat ik zondag ochtend al vreesde te voelen, kwam uit. Ik kreeg wat koorts en lag twee dagen in bed uit te zieken.

Ook de bedankjes op al jullie lieve verjaardagsberichtjes bleven daardoor uit, waarvoor mijn excuses!

Bij deze: super Merci aan iedereen die aan me dacht! Het was super 😊