Verbazing

Er wordt wel eens gezegd dat ik ‘heel wat in mijn mars’ heb. Een verschrikkelijke uitspraak vind ik dat, want naast mijn ongeloof link ik ook hoge verwachtingen hieraan.

Ik speel het graag veilig en over het algemeen onderschat ik mezelf meer dan dat ik mezelf overschat. Kwestie van eventuele teleurstelling vooral voor te zijn.

Het is een strategie die ik lang geleden ontwikkelde. Een evidentie die me nu nog steeds beschermt, maar er ook voor zorgt dat ik de positieve dingen soms misloop.

Ik probeer de laatste tijd om (voorzichtig) meer uit te gaan van mijn sterktes en binnen dit kader merkte ik deze dagen iets bij mezelf op. Iets wat ik absoluut niet verwacht had van mezelf, gebeurde toch.

Een week geleden kreeg ik van mijn diëtiste een nieuw eetschema. Ik liep de periode daarvoor helemaal vast in de vorige afspraken en had immens veel last van mijn troebele relatie met eten. Ik ging er toen van uit dat dit schema een grote flop zou worden. Ik kan geen structuur aanbrengen in mijn leven, zo dacht ik.

Als compromis zou ik de eetplanning twee weken de tijd geven, maar ik was zeer sceptisch.

En toch vond ik ergens nieuwe, goede moed om er samen met mijn ib’s in te vliegen. We herhaalde de gemaakte afspraken nog eens, keken waar er eventueel achterpoortjes waren en ik werd op mijn eigen verantwoordelijkheid aangesproken.

Deze duidelijkheid was confronterend, maar ze werkte.

De afgelopen week hield ik mij minutieus aan mijn planning. Ik sloeg geen maaltijden meer over, nam plichtbewust al mijn tussendoortjes en compenseerde niet na de maaltijd. Ik structureerde mijn dagen vanuit deze eetmomenten en plande ze goed in.

Anderen hadden meer geloof in mij waardoor ik vooral mezelf verbaasde, maar het werd een gestructureerde week waar ik enorm fier over ben.

Met de geslaagde helft van mijn twee weken proeftijd, zie ik het allemaal toch iets beter zitten.

Week twee: here I come!

Advertenties

Fier

Gisteren had ik een rotavond.

De dag begon nochtans veelbelovend: een wandeling in de zon waarbij ik goede gesprekken had met de dokter en de begeleider, gevolgd door een fietstocht naar de winkel. Qua activiteit dus een goeie dag.

Maar het was ’s avonds hectisch op de afdeling en dat heeft meestal een negatief effect op mij.

Dat was gisteren niet anders, maar wat wel anders was, was de manier waarmee ik hiermee omging. Want ondanks de grote drang om dit uit te werken in symptomen, lukte het me om hier constructief mee om te gaan.

Ik gaf het aan bij de begeleiding, hield mij aan mijn nieuwe eetplanning, zocht naar afleiding in het naaien en ging vroeg mijn bed in.

Gisteren kon deze aanpak weinig soelaas brengen. Ik bleef me slecht voelen. Maar deze ochtend stond ik toch op met een fier gevoel. Waar het vroeger waarschijnlijk fout zou gelopen zijn, zorgde ik nu voor een goede afloop.

Vandaag startte ik hierdoor de dag met goeie moed!

Oeverloos

Mijn traject vordert op verschillende niveaus gestaag. En omdat er een aantal mensen bij betrokken zijn, wordt er om de zoveel tijd de koppen bij elkaar gestoken op een miniteam.

Vandaag stond er zo een moment op mijn planning. En hoewel ik bij sommige anderen een vorm van zenuwen zie voor zo een teamoverleg, ben ik hier meestal niet zenuwachtig over. Dat was vandaag ook zo.

Het gesprek liep wat anders dan dat ik me initieel had voorgesteld en het werd uiteindelijk een emotioneel moment. De tranen die zo vaak uitblijven, leken nu niet te stoppen. Het verdriet voelde oeverloos.

Ik was even knock-out. Dit mocht niet gebeuren. Dit had ik niet afgesproken met mezelf. Zo veel verdriet kon ik niet verdragen.

Even leek het alsof mijn grootste angst waar zou worden: ik zou verdrinken in dit verdriet.

Ik verraste mezelf door hoe ik uiteindelijk wel om kon met deze golf van emotie. Ik naaide nog even, ging daarna in de groep eten en sprak af met een vriendin. En daar waar ik zondag door te veel emotie het koor mistte, genoot ik vandaag das te meer van het samen zingen op de repetitie.

Bij deze een reminder aan mezelf: jij kan dit!

Dip-dag

Vandaag heb ik een serieuze dip-dag.

Er was nochtans een planning met potentieel: een koorrepetitie, een uitstap met de mama en gewoon even thuis zijn. En vooral naar dat laatste keek ik uit. Gewoon thuis zijn doet me namelijk steeds meer deugd.

Maar van dat alles kwam dus niets in huis.

Ik zette in op een goed wek-systeem. De medicatie blijft me namelijk parten spelen ’s ochtends. Opstaan blijft een moeilijk iets.

En ondanks die extra ingebouwde wekker, geraakte ik mijn bed niet uit. Ik kreeg me zelfs niet tot het versturen van een afmelding voor het koor en bleef gewoon liggen.

Tot de middag lag ik in bed, getormenteerd door levendige nachtmerries en een vaag gevoel van paniek. En ook na het middageten belandde in terug in mijn bed.

Ik sliep de namiddag weg, maar werd niet beter wakker. Integendeel.

De avond bracht ik door in de PAK, gewoon omdat heel de tijd vechten me uitput.

In de prikkel arme ruimte stuurde ik met veel gène en app naar de dirigent: dat er weer een dip in de weg stond en ik er niet geraakte.

Ik baalde enorm!

Haar antwoord was zo warm, zo lief. Het deed me goed om op een dag als deze zo een bericht te ontvangen.

Merci daarvoor 😊!

Gezin

Er was in het verleden een periode waarin ik niet om kon met de warmte van een gezin. Ik kon me niet overgeven aan deze positiviteit en ik kon zeker niet genieten van wat dit met me deed.

Het resultaat was dat ik na zo een gezinsmoment altijd wat moest afkicken. Ik kwam terecht in een soort ontgifting, vol pijn en verdriet.

Het was alsof ik even moest rouwen om het gevoel dat ik zo gemist heb in mijn kindertijd.

Nu, een aantal jaar later, heb ik een manier gevonden om hiermee om te gaan. Sterker zelfs: ik kijk uit naar van die gezinsmomenten.

Ik merk dit het meest als ik weer eens een weekendje naar de verre Kempen trek. Vertoeven bij een fantastische vriendin en haar gezin.

Samen zijn, samen eten, samen kledij maken, samen zingen, … Gewoon meedraaien in het ritme van de dag.

Ik noemde het al eerder een soort resetknop, maar het is veel meer dan dat. Het voelt aan als een soort thuiskomen. Gewoon kunnen zijn.

Dit weekend is het weer zo ver: ik trek er even tussenuit. Naar de warmte, naar de rust 😊