Warrig

Daar lig ik dan, onder de camera van de PAK. Wazig en niet ik het hier en nu, maar vooral heel angstig om mijn eigen, destructieve gedachten.

Ik moet plassen maar moet daarvoor uit het veilige zicht van de camera.

Ik durf het niet.

Het voelt aan alsof de externe controle het enige is wat mij veiligheid kan bieden. Op mezelf durf ik niet te rekenen, de beelden zijn te fel.

Ik vraag me af hoe ik in deze situatie terecht kom. Ik wurm me doorheen de waas in mijn hoofd, maar krijg geen vat op mijn gedachten.

Ik mis een stuk van de dag en heb geen idee wanneer de dissociatie exact begon.

De belevingen in mijn hoofd lijken echt, ik verzuip in de horror die ik voel. Ik ben zo bang.

Er wordt besloten over te gaan naar een afzondering, voor mijn rust en veiligheid.

Ik ben warrig en voel me gefaald.

Zucht!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s