Schrijfkamp

Nadat ik vorig jaar ijverig de blauwdruk van mijn boek schreef, bleef het daarna stil rond mijn project. Ik geraakte niet terug in de drive die ik ervoer toen ik hem schreef. Ik zocht naar een nieuwe adem. Nieuwe energie om verder te werken aan dit persoonlijk werk.

Dit weekend vond ik die adem.

Op weekend met een groep jongeren waar we door kleine opdrachtjes geprikkeld worden om te schrijven. En plezant dat dat is!

Hieronder een stukje, geschreven aan de hand van een afbeelding.

‘Maar hoe kom ik hier dan terecht?!’

Ze zucht, kijkt indringend en laat de stilte klinken.

Ik heb, op een hemdje en een slip na, niets aan. Mijn haar ligt warrig op mijn schedel, net zo warrig als de flitsten die door mijn hoofd schieten.

‘Of je al weet welke dag we zijn?’ vraagt ze nogmaals. Haar houding is streng en eerder gesloten. Ze zit op een gereserveerde afstand van mij.

‘Zond..? Neen, vrijdag. Ik ben er zeker van, denk ik.. Dat weet ik niet, neen.’

Gestamel, woorden die maar half uitgesproken worden. Alles wat gezegd wordt voelt scherp in deze waas.

‘Het is hier koud’ merk ik op. De planken vloer houdt de warmte niet vast en dat voel ik aan mijn blote voeten.

‘Het is al lang koud,’ zeg ik. ‘Koud in mijn ziel, koud in mijn hart. Ik weet niet wat, ik weet niet hoe… Ik wil slapen, maar kom er niet toe.’

Ze kijkt, blijf stil naast mij zitten en luistert. Minuten tikken voorbij. Ze vervliegen vluchtig. En toch voelt het aan alsof hier, in deze ruimte, de tijd stilstaat.

Weg van de wereld, in een cocon.

Ze blijft nog even bij mij. Ik weet niet hoe lang ze er al zit. Ik leg me neer en probeer te slapen.

Als ik wakker word, is ze weg. Ik lees op de lakens de naam van het ziekenhuis waarin ik me bevind. Ik heb geen idee hoe ik hier kom of hoe lang ik hier al ben. En ook daarvoor zit een groot gat in mijn geheugen.

Ik ben bang. Hoe past dit in het complot? En wie zit er achter die camera die op mijn bed gericht is?

Geklop. Ze komt binnen met een plateau met een eerder sober ontbijt. De geur van de kruidenkaas kruipt omhoog, mijn neus binnen. Ik voel mijn maag keren, mijn lijf speelt op en ik word ziek.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s