Verhuis

Het wachten was een gewoonte geworden.

Vanaf de intake kreeg ik de boodschap dat het wel even kon duren voor ik op hun gespecialiseerde afdeling terecht kon. En dat was ook zo. Een half jaar werd een jaar en daar kwamen nog eens acht maanden bij.

Twee weken geleden belden we om nog eens te polsen, ik moest mikken op het eind van de zomer. En omdat we het wachten gewoon geworden waren, ging ik hier in Bierbeek verder aan de slag met mijn therapie.

Ik was dan ook verbluft toen ik vorige week het telefoontje kreeg dat er een plekje vrijgekomen was voor mij.

De planning van de volgende maanden kwam in een stroomversnelling. Ineens werd ik geconfronteerd met het moeten afscheid nemen van een plek waar ik de afgelopen eenentwintig maanden verbleef.

Mijn armen waren te kort om dit gegeven te omarmen, mijn hoofd te klein. Ik was even volledig van de kaart en stortte me voluit op het praktische van dit gegeven: inpakken, afscheidscadeautjes, koffer maken, vervoer regelen, afspraken van de komende weken afbellen, …

Het vertrek is met gemengde gevoelens. Ik laat een plek achter die mij de afgelopen twee jaar zo hard heeft geholpen. Ik moet afscheid nemen van het prachtig team dat met mij deze weg liep en vertrek naar een onbekende plek die niet bij de deur is.

Ik start deze nieuwe fase met een klein hartje, maar ik heb ook hoop!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s