Productief

Ik had uiterst productieve dagen: het ene na het andere kledingstuk rolde onder mijn naaimachines uit.

Het valt me op dat ik me terug langer kan concentreren. Ik werk verfijnder en met minder fouten dan een tijdje geleden. En plezant dat dat is!

Anderen merken het ook op. Ik krijg heel vaak de opmerking dat ik er beter bij ben. Ik kom minder wazig en minder dof over en heb een helderdere blik.

De herwonnen grip op mijn leven maakt dat ik terug verlang naar mijn dagen zinvol invullen. Ik zoek actief naar vrijwilligerswerk en ben van plan om mij terug te laten testen om auto te mogen rijden.

Letterlijk meer vrijheid. Niet alleen mentaal maar ook in’t echt. Daar gaan we voor!

Advertenties

Fragiel

Vandaag keerde ik iets vroeger dan verwacht terug naar het oude, gekende Bierbeek.

Het is vreemd om hier terug te zijn. Zo anders en toch zo vertrouwd. Ik lig zelfs in dezelfde kamer.

Na het goed gevulde weekend met niets dan lieve mensen, was het vreemd om terug te keren. Alsof het nog niet slecht genoeg ging.

En toch merkte ik dit weekend hoe fragiel de geboekte vooruitgang blijft. Tijdens eetmomenten at ik minder en tussendoors werden overgeslagen. Oude gewoontes staken al snel de kop op.

En dus is het goed om hier met de nodige begeleiding verder aan te werken zodat ik straks sterk genoeg sta om met mijn trauma’s aan de slag te kunnen.

Hartje

Morgen is het zo ver. Morgen rond ik af op de eetstoornisafdeling.

Het plan is om terug naar Bierbeek te gaan in afwachting van een plekje in Melle. Maar omdat er in Bierbeek niet meteen een bed vrij is, moet ik eerst minimum tot woensdag naar huis.

En spannend dat ik dat vind!

Op dit moment ben ik daarom van alles aan het plannen zodat ik die halve week goed doorkom. Een dagje met mijn metekindje, koorrepetities, een etentje met de zussen, werken aan het appartement, nieuwe naaiprojecten, …

Met een klein maar warm hartje vertrek ik hier. Met veel dank voor het team, maar vooral met veel liefde voor de fantastische groep. Jullie maakte het verschil!

 

 

Snot

Ik loop al een aantal dagen rond met een dubbele oorontsteking en een kop vol snot. Niet echt aangenaam, maar ook geen ramp.

En toch heb ik hier bijzonder veel last van. Niet per se van de pijn en ook niet van het snot, maar wel van het feit dat mijn gehoor nu anders en minder werkt. Ik hoor dingen vervormd en doffer en dat triggert mij enorm.

Mijn zintuigen zijn mij heilig. Mijn angst valt of staat bij de betrouwbaarheid van mijn waarnemingen, want mijn zintuigen bedotten me helaas nog te vaak.  Niet goed kunnen horen maakt dat ik mij achterdochtig voel.

De dokter raadde rust aan, maar met een lijf vol achterdocht voel ik me niet veilig genoeg om mij over te geven aan slaap. Gisterennacht werd een heus gevecht met mezelf, waardoor ik nu mij extra wazig voel.

Een lastige cirkelbeweging die ik deze morgen doorbrak door een extra blok slaap.

Dat dit maar snel over gaat!

Back on track

Met de nodige zenuwen, maar naar het schijnt toch helder en duidelijk getuigde ik gisteren op het ggz-congres. Ik vertelde hoe ik de PAK positief ervaren heb binnen mijn traject.

Ik merk dat ik me de laatste tijd weer sterker voel in het mezelf ontplooien als ervaringsdeskundige. En dat dat fijn is!

Ik voel me enorm dankbaar dat mensen nog steeds aan mij denken op het moment dat ze een getuige zoeken.

En ondanks dat dingen nog steeds niet altijd goed lopen, merk ik dat de pet van ervaringswerker er eentje is die ik graag op heb.

Ik neem me voor om de komende weken uit te zoeken wat ik hiermee kan binnen het kader waarin ik me nu bevind.

we’re back on track!

F.

Hartverscheurend en irreëel. Dat was het nieuws dat we vorige week kregen.

F., een medepatiënt uit een vorige opname, verloor na 13 jaar vechten de strijd met haar eetstoornis.

Naast het verlies van een prachtig, warm persoon, raakt dit nieuws mij op nog een andere manier: het dodelijke van een eetstoornis komt opeens wel heel dichtbij. De roofbouw die je als patiënt op je lichaam maakt, wordt pijnlijk duidelijk.

Een week later blijft er, naast verdriet, vooral strijdlust hangen: ik kan dit niet aannemen als een logisch gevolg. Dit mag niet mijn toekomst zijn.

Naast een eyeopener is dit ook een mega motivator om te blijven vechten voor een gezonder lijf en leven.

Halfweg

Ik ben hier op mbu in week twee en dus al bijna halfweg mijn verblijf. Tijd om even de balans op te maken, zo besliste de hoofdarts.

Naast het evaluatiemoment dat normaal in week vier valt, kreeg in er ook een in week twee. Vandaag dus.

Het werd een positief gebeuren waarbij ik te horen kreeg dat ik een constructieve en zorgende rol opneem binnen de groep, maar ook dat ik bijzonder streng ben voor mezelf.

Allemaal heel herkenbaar. En omdat ik hier echt wel verandering in wil, koppel ik hier meteen een doel aan vast.

Kleine concrete stappen naar een mildere ik!

Getuigen

Getuigen.

Een talent van mij waar ik al vaker appèl op deed in het verleden. En toch was dit het laatste jaar eerder een uitzondering dat ik mijn verhaal inzette als iets destigmatiserend.

Tot vandaag.

In gasthuisberg loopt op dit moment een summerschool rond psychiatrie voor geneeskundestudenten die op het punt staan om hun specialisatie te kiezen. Aan onze afdeling was door onze hoofdarts gevraagd om onder de vorm van een gesprek ons verhaal wat te schetsen.

Ik stelde me kandidaat en getuigde vanmiddag voor het eerst na een lange tijd stilte.

En hoe zeker ik me voel om te praten over mijn psychotische kwetsbaarheid, zo onzeker word ik nog steeds als het rond mijn eetstoornis gaat.

Het werd een mooi gesprek waarin we denk ik wel geslaagd zijn om het complexe van een eetstoornis toch een beetje te schetsen.

Het getuigen op zich smaakt naar meer. En dat is maar goed ook, want volgende week mag ik een stukje vertellen over de prikkelarme ruimte op het GGZ-congres.

Ik kijk er vol spanning naar uit!

Moe

de afgelopen week was een heftige week.

Het was van tevoren geweten dat dingen zoals een druk(ker) therapieprogramma en kortere nachten, triggerend zijn voor mij. En het reduceren van eetgestoord gedrag zorgt ook voor extra spanning. Deze dingen maken mij moe en overprikkeld, waardoor het psychotische stuk in mij wel eens aangewakkerd kan worden. Ik was dus op voorhand al waakzaam op klachten die hiermee te maken hebben.

In het begin van de week nam ik samen met een verpleegkundige dan ook even de tijd om een plan te maken voor wanneer ik merk dat de vermoeidheid me parten speelt en ik terug meer schimmen krijg. Het faseplan is er ondertussen en ik kan er me volledig in vinden. Het bestaat uit 3 fasen waarin ik afspraken maak rond hoe ik mijzelf constructief kan bezighouden met toch genoeg rust en extra slaap in de planning.

Mijn hoop was dat ik de fasen niet nodig zou hebben: gedurende heel deze maand op fase nul. Niet echt realistisch, dat wist ik ook wel.

De overprikkeling voelde ik toenemen doorheen de week. Het wazig gevoel steeg en ik voelde me moeër met de dag. Ik merk dat ik last heb van verschuivende klachten. De spanning die ik vroeger reguleerde via mijn eetstoornis,  blijft doordat ik terug normaal eet in mijn lijf zitten. Dat leidt dan weer tot een grotere onrust en moeite met ontspannen. Slapen werd weer moeilijker, waardoor ik verder in een vicieuze cirkel van vermoeidheid en psychotische symptomen zak.

Ik sprak met het team een uur af waarop ik ga slapen, maar dat kon niet voorkomen dat ik deze ochtend voor het eerst een fase verhoogde. Ik sliep wat bij in de voormiddag, maar zelfs dat baatte niet.

Ik heb al heel de dag enge schimmen die voorbij komen en ik voel me angstig en achterdochtig.

Morgen staat er daarom rust op mijn programma zodat ik er volgende week weer tegenaan kan gaan.

 

Uitputtingsslag

Mijn eerste dag op mbu was een uitputtingsslag!

Ik begon deze dag al heel vroeg en na een zeer onrustige nacht waarin de slaap ver zoek was.

Een verkeerde kamer, allemaal nieuwe mensen, meer eten dan me lief is en enkele fysieke onderzoeken die toch altijd wel een beetje triggeren, maakten dat het een dag vol indrukken werd.

Met een zwaar hoofd en een dafalgan achter de kiezen, probeer ik nu wat tot rust te komen.

Het wordt een lange maand!