Verjaren

Morgen is het zo ver. Morgen ben ik weer een jaartje ouder. Al zal ik morgenvroeg slecht een aantal uur ouder zijn.

Toch zie ik het als een mijlpaal. Na zo een intens jaar met veel moois maar ook veel vechten, pijn en angst, is een jaartje ouder worden echt wel een overwinning.

Maarbon, ik zie het op dit moment in m’n leven dus enkel als een nachtje slapen om dan enkele uren later wakker te worden.

Want dat is hoe ik tegenwoordig leef: dag per dag, uur per uur.

Geen toekomstplannen, geen grote wensen.

En dat is goed, dat werkt voor mij op deze manier.

Het geeft me rust en die kan ik nu goed gebruiken.

Advertenties

Afzondering

Zijn crisis was de druppel voor mijn crisis, want zoals ik schreef: angst zien maakt bang.

Ik belandde weer op een afzonderingskamer waar ze me ditmaal op vijf punten fixeerde. Eerst omdat het moest, daarna in samenspraak.

Want dat was wat ik nodig had: even alle controle uit handen, even niet moeten nadenken en even niet moeten vechten.

De dokters pasten in die tijd mijn medicatie wat aan en verhoogde het paardenmiddel waarmee we vorige week startten.

Ondertussen voel ik me na vijf dagen afzondering weer rustiger en mag ik terug op een gewone kamer slapen op een meer beveiligde afdeling.

Dat is op zich een goede evolutie, maar meer vrijheid brengt meer verantwoordelijkheid met zich mee.

Spannend dus!

Crisis

En toen was het weer crisis.

Niet bij mij deze keer, maar bij een medepatiënt.

Zonder uit te wijden in details en dergelijke -het is uiteindelijk zijn verhaal, niet het mijne- kan ik je verzekeren dat mij dat niet onberoerd laat.

Angst zien maakt bang en daarnaast is machteloosheid een kak-gevoel.

Soms lijkt het zo absurd: zet allemaal mensen die overstuur zijn en rust nodig hebben, bij elkaar. Dat is toch vragen voor nog meer overprikkeling zou je denken?

Maar het maakt de omgeving wel toleranter. Mensen weten wat het is, kennen diepe dalen en snappen dus vaker een bizar gedrag in een crisismoment.

Gelukkig zijn we goed omringd. Het personeel zalft waar mogelijk en blust brandjes waar nodig.

En uiteindelijk is lotgenotencontact ook zo helend en kies ik voor het positieve dus focus ik me daarop.

Stoel

Ik slijt mijn dagen op een stoel.

Eentje die in het zicht van de verpleging staat om gezien te worden. Zo voel ik me veiliger en is het personeel meer op hun gemak.

En dat dat geen overbodige luxe is blijkt helaas te vaak. Dan zie ik overal wel iets waarmee ik mezelf iets zou kunnen aandoen.

Waarom deze drang naar destructie de laatste tijd zo verhoogd is, is mij een raadsel. Waarschijnlijk een verhaal van vele druppels en halve emmers.

Het is een tweestrijd in mij en zo verdomd vermoeiend om constant te vechten tegen mezelf.

Het wordt stilaan ook een vicieuze cirkel: Vechten tegen het gevecht in mezelf.

En dus blijf ik nog even zitten op mijn stoel. Om wat steun te ervaren van de externe controle en het allemaal niet alleen te moeten doen.

Tot de rust wederkeert.

Lichter

En ondertussen dobber ik verder.

Zoekend.

Niet alleen naar de juiste medicatie, hoor. Ook rust en veiligheid zijn soms ver te zoeken. Ik verblijf dus nog steeds op de PAK.

Maar er is ook iets positief aan deze hele heisa in mijn leven: Er wordt veel gepraat. En dat zowel over banaliteiten als de echte zware thema’s die spelen in de donkere kronkels van mijn hoofd (en alles daartussenin.)

Waar ik deze vroeger totaal niet deelde, kwam er ooit een punt dat ik deze sporadisch wel eens met een hulpverlener deelde.

Dat ligt nu totaal anders.

Er is niet enkel deze blog, er zijn ook zo veel open en ergens wel mooie gesprekken die ik voer met de mensen die het dichtst bij mij staan.

Gesprekken over mijn angsten, mijn grote vlakte en nog zo veel meer. Gesprekken over Melle en wat ik tijdens de eeuwig lijkende wachttijd kan doen om toch iets uit mijn therapie te halen. Gesprekken over behandelmethoden en medicatie aanpassingen. Gesprekken over het leven, maar ook over mijn wens dat het stopt en de dood.

Waar dit traject me naartoe leidt, weet ik nog niet. Maar ik weet wel dat al die momenten dat ik praat met anderen me enorm deugd doen.

Het maakt de hefigheid wat zachter, de last wat draaglijker.

Het moeten leven wat lichter.

Paardenmiddel

Na afgelopen weekend en de algemene toestand waarin ik me bevond de laatste weken, werd er toch beslist om weer een medicatieswitch door te voeren.

Eén paardenmiddel erbij, twee andere producten worden afgebouwd. Zo blijft de cocktail wat overzichtelijk.

En hoewel al die medicijnen bijwerkingen hebben, is dit toch eentje met wat risico’s. Wekelijkse bloednames en ecg’s staan mij te wachten om in de gaten e houden wat dit middel met mijn lijf doet.

Vandaag was er de eerste ecg. Daarbij maken ze een grafiekje van je hartritme en dergelijke.

Je mag drie maal raden hoe dat uitdraaide.

Inderdaad. (rand)Verstoorde waarden. Voorlopig nog geen paniek bij de artsen, maar het moet toch opgevolgd worden.

Fingers crossed dat ie aanslaat!

 

Omringd

Gisteren was het dan eindelijk zo ver.

Na heel lang proberen om haar aan de lijn te krijgen en dan nog eens even te moeten wachten op mijn afspraak, zag ik mijn ambulante psychiater nog eens.

Mijn slecht weekend gooide bijna roet in het eten, maar ik kreeg toch het vertrouwen te mogen gaan. De afspraak was te belangrijk voor mij.

Met een klein hartje stapte ik haar ruimte binnen, er was namelijk ook veel om op te biechten. Maar dat verdween van zodra ik haar vertrouwde aanpak weer voelde.

Het werd een heftig gesprek. Eentje waarin we het hadden over oude pijn, mijn bodemloos vat en mijn lusteloos leven.

Het was een moment van opgelucht mijn hart luchten waarna ik veel meer ontspannen buiten kwam.

En dan besef ik het maar weer eens: ik word omringd door een team van geweldige hulpverleners en dit zowel ambulant als in opname.

Verjaardag

Door alle chaos in mijn hoofd, de drukte in mijn lijf en de leegte in mijn leven, vergat ik warempel een belangrijke dag!

17/1/18 werd mijn blog namelijk 2 jaar 🙂

Twee jaar vol berichten over lief en leed. Twee jaar delen, zachtjes ingepakt of rauw, zoals het soms gewoon is.

Maar niet alleen ik deed in die twee jaar iets met mijn blog. De lezercijfers verdubbelden het afgelopen jaar en de lieve reacties stroomden binnen.

Het doet me zo veel deugd deze dingen van mij af te schrijven. Maar een blog zonder lezers zou maar een trieste bedoeling zijn.

Daarom: voor alle reacties, alle knuffels en kussen, alle knipogen en alle steun, merci, merci, merci!!

Gevecht

En toen werd het weer wat stiller op de blog…

Meestal geen goed teken. En dat was deze keer niet anders.

Het ging niet goed.

Het gaat niet goed.

Dit weekend was er een van vechten tegen oude pijn en hels verdriet. Maar ook tegen de leegte. Ik verloor het gevecht en belandde uiteindelijk in een afzonderingskamer.

Zo’n kamer met enkel een bed, scheurvrije lakens en een klok. Een wc-pot tegen te muur met een camera boven je hoofd. Dat doet iets met een mens.

Bij mij heeft een isolatieruimte meestal wel een positief effect. Ik kom door het gebrek aan prikkels tot rust en slaap de crisis weg.

Ditmaal niet.

Deze keer was de verluchting kapot, met een hels lawaai als gevolg. Alsof er heel de tijd een trein raasde

doorheen het domein.

Van rust was er dus weinig sprake.

Ik ben heel blij terug op mijn gekende PAK te zijn!

Met tuiten

Vandaag was het een zware dag.

Na eerst heel de dag naar een moeilijk gesprek toe te leven, kwam er het heftige gesprek zelf.

Beiden energievreters en loodzwaar.

Ik startte het gesprek met een brief. Omdat dat mijn meest liggend werkinstrument is.

Nog voor ik mijn laatste zin gelezen had, was ik tranen met tuiten aan het huilen, en dat door de rest van het uur. Ik zei het al, heftig.

Uitgeput maar niet uitgehuild kwam ik een uur later uit het lokaal. Uitgeput maar ook opgelucht dat ik deze zwaarte nu minder alleen zal moeten dragen.