Doelen

Een tijdje geleden strandde ik wat in therapie. Na de lange onderbreking door haar zwangerschapsverlof en mijn opname, lag de focus voornamelijk op ‘het gewone’ terug op de rails krijgen. Datgene dat voor mij toch nog een steeds een beetje ongewoon voelt: structuur.

Onze sessies zijn we altijd al begonnen met het overlopen van mijn structuur. Omdat deze goed loopt, is er ook ruimte om de therapeutische thema’s aan te pakken.

Maar ik had een schrik gepakt, ik durfde niet meer. Te bang voor een nieuwe crisis.

En dus stelde ik me wat vermijdend op. Onbewust weliswaar.

Gelukkig merkte zij dit op. Ik kreeg de opdracht mijn doelen voor mijn therapie opnieuw te formuleren. Bij het maken van deze lijst probeerde ik niet vanuit angst te redeneren, maar echt te voelen. En hoewel ik in dat voelen nog steeds geen held ben, lukte me dit vrij goed.

De lijst bleek uiteindelijk vrij uitgebreid te zijn en nadat we deze overlopen hadden, koos ik mijn eerste drie doelen uit.

Met een bang hartje maar vol hoop ga ik terug aan de slag!

Rollercoaster 

De laatste dagen waren van rollercoaster-formaat. 

Naast het aanwezige verdriet ligt mijn systeem ook wel wat overhoop. Waarschijnlijk last van mijn intoleranties, niets ernstigs dus. Maar het maakt dat mijn lijf de afgelopen weken moe is. 

Verdriet, vermoeidheid en kortere nachten door de zenuwen. Het is geen goede combo. 

En dat ik dat vandaag geweten heb. 

Na de euforie van gisterenavond begon de dag met mijn multidisciplinair overleg. Zo een MDO houdt in dat alle betrokken behandelaars samen komen met mij. 

Best wel spannend, al bleken alle zenuwen totaal overbodig. Het werd een positief overleg. 

Daarna had ik les. 

Het begin van mijn laatste module van dit jaar. Ik volgde er al een handvol, maar nog nooit eerder had ik zo’n zware les. 

En hoewel ik normaal gezien hiermee wel terecht kan bij mijn klasgenoten, was dit vandaag allesbehalve het geval. 

Ik huilde na de les even uit en belde een vriendin op om daarna mij terug te trekken op mijn terras. 

In mijn hangmat probeer ik terug wat rust te vinden. Even geen zware verhalen en geen zorgen voor iemand op mezelf na.

Vanuit mijn veilige stekje kan ik de wereld aan. 

Eufoor

Gisteren zongen we met het koor ons jaarlijks concert. 

Concerten zingen blijft voor mij toch een spannende aangelegenheid. Zo wist ik gisteren van de zenuwen niet veel met mezelf aan te vangen. Deze nervositeit ebt gelukkig meestal weg vanaf het eerste nummer. 

En dat was ook gisteren het geval. 

Na een moeilijke generale zongen we een topconcert.  

(Ik blijf het trouwens fascinerend vinden hoe de regel ‘slechte generale, goed concert’ zo vaak klopt.) 

Het resultaat: veel complimenten van vreemden, trotse luisteraars, en twee fiere beste vriendinnen. 

En een eufore ik. 

Na alle zenuwen en het gestress, was de ontlading zo groot! 

Zalig. 

Minder zalig was de slapeloze nacht die volgde door het positieve geraas in mij, want met een drukke, spannende dag voor de boeg zou ik mijn slaap wel kunnen gebruiken.

Een ding is zeker. Ik ga de komende dagen nagenieten van deze mooie avond. En dat ik deze ook een beetje moet uitzweten in de vorm van vermoeidheid, neem ik er graag bij :). 

Oeverloos

Verdriet.

Ik schreef er mijn vorig blogbericht over en zou er nog veel meer over kunnen schrijven.

Verdriet over de grote prullen en kleine pijntjes. Of over het moeten missen van liefdes en verdriet om het kleine kind.

Soms lijkt het oeverloos, soms totaal afwezig. Meestal sluimert het doorheen mijn dagen, zich uitend als een zware brok of een slepende vermoeidheid.

De laatste tijd valt het eerder onder het oeverloze.

Mijn bed roept meer als daarvoor, mijn structuur slabakt en er is terug symptoomdrang. Allemaal dingen die me beangstigen en wat verlammen. Waarna de verlamming en de angst me weer verdrietig maken.

Een vicieuze cirkel dus. Eentje die ik het liefst zo snel mogelijk doorbroken zie. Maar verdriet is een emotie, en laat een emotie nu net iets zijn dat zich niet laat sturen.

Een psycholoog vertelde me ooit dat het niet het verdriet is dat je lamlegt, maar het wegdrukken van de emotie. En hoe simplistisch dit ook klinkt, dit was voor mij een hele openbaring. Sindsdien probeer ik dus (onaangename) emoties als verdriet toe te laten.

Geen evidente opgave als je ’t mij vraagt!

Dus stuur ik mijn gedrag wat bij: ruimte maken om stil te staan en actief aan de slag te gaan met wat er in mij speelt. Kijken naar het verdriet en het oké vinden dat het er is.

Ik zet alleszins door, leunend en vertrouwend op de sterke stukken in mezelf. Met als motivatie al die leuke, mooie vooruitzichten in mijn leven. Want ik weet waar ik vooral niet naar terug wil!

 

Scheurkalender 

Daar zat ik dan, op mijn wekelijkse afspraak bij de therapeut. Huilend. 

Waarom exact dan kan ik niet zeggen, ik weet het niet. Al had ik dit moeten zien aankomen, het was me die ochtend al verteld.

Voor oud op nieuw kreeg ik namelijk een scheurkalender van een tijdschrift waar ik dagelijks een blaadje afscheur. Meestal om te ontdekken dat de spreuken die er op staan te zweverig zijn voor mij. 

Maar gisteren niet. Gisteren stond er geen uitgebreide spreuk of meditatie oefening op het blaadje, er stond enkel: Huilen mag. 

De meeste zweverige spreuken drop ik meteen in de papierbak. Deze hield ik bij. 

Iets intrigeerde mij aan deze zin en de timing ervan.

Misschien opdat ik de afgelopen week vast liep in de zwaarte van mijn verdriet?

Een ding is zeker. Het luchtte enorm op: ik voelde me stukken lichter en het lukte me terug in actie te schieten. 

En dat was welkom, want met een sollicitatie en een examen op de planning, was er wel wat voorbereiding en studietijd nodig! 

Crowdfunding

Zoals jullie vast en zeker al weten, ben ik de laatste tijd veel bezig met het naaien van kledij en andere zaken.

Voorlopig werk ik vanuit mijn studio, maar ik droom al een tijdje van een eigen atelierruimte. Dagelijks probeer ik een aantal uur uit te trekken om te naaien waarbij ik steeds op zoek ga naar uitdagende projectjes.

Met mijn oud en simpel toestel bots ik steeds meer op de beperkingen van deze machine. Tijd voor een nieuw toestel dus, als ik verder wil kunnen evolueren.

Met mijn zelf ontworpen labeltjes en veel ambitie droom ik van een Singer Quantum om nog meer mensen blij te maken met mijn creaties.

Om dit te verwezenlijken, doe ik beroep op Crowdfunding.

Crowdfunding is een manier om via een concreet project geld in te zamelen. Hierbij zijn enkele dingen belangrijk:

  1. Het gaat om een alles-of-niets-principe. Als ik mijn vooropgestelde doel niet behaal, krijg je gewoon je geld teruggestort.
  2. De mensen die het project steunen lopen absoluut geen risico.
  3. Er zijn geen extra kosten aan een gift verbonden.
  4. Aan elke gift is een beloning verbonden.

Om dit alles te doen slagen, hoop ik zo veel mogelijk mensen te bereiken. Dit zal ik onder andere doen via een facebookpagina en mijn blog, maar ook jij kan mij helpen door mijn project te delen.

Ben je benieuwd? Of al overtuigd? Vraag je je af wat die beloningen dan exact zijn? Neem dan gerust een kijkje op mijn link.

Wil je wel steunen, maar vind je niets terug in de beloningen die ik voorstel? Stuur me dan gerust een mailtje!

(Tip: je kan de beloningen ook altijd gebruiken als geschenkje)

Duizend keer dank!

Ik trap gewoon door

Een hele tijd geleden kwam ik in contact met te Gek!?

Vanaf het eerste gesprek kwam dit project al ter sprake en ik was meteen gewonnen voor het concept.

Met als jaarthema psychose, werd er als vervolg op een vorig project (doorgetrapt) mensen met een psychotische kwetsbaarheid gekoppeld aan bekende kunstenaars.

Mijn ontmoeting viel door omstandigheden bijna in het water. Maar er werd wat geschoven, agenda’s werden opnieuw samen gelegd en samen gingen we aan de slag.

En toen was het zo ver: de opening van de tentoonstelling waar zij en ik intens samen naartoe gewerkt hadden.

Het resultaat van mijn proces, maar ook van heel wat andere duo’s, kan je nog tot 16 mei bekijken in de Leuvense Universiteitsbibliotheek, het Guislainmuseum in Gent en het modemuseum van Antwerpen.

Veel plezier!

Naaikamp

Paasvakantie.DSC_0207

Dat vraagt om een beetje verlof, niet?

Het idee kwam van haar: een aantal dagen natuur, een fijn domein, naaien en vooral ons eigen zin doen. Op het tempo van ons gevoel leven. Zalig!

Naast liggen in de hangmat, elke dag BBQ’en en een sporadisch gezelschapsspelletje, werd dat ons zin doen zowat de hele tijd naaien in mijn geval. We doopten onze midweek dan ook met de titel ‘naaikamp’.
IMG_2706

Ik naaide een omkeerbare one-to-hug naar het patroon van Mind the whale. Een echte aanrader!

Daarnaast maakte ik 2 Aster-truien: een heerlijk lente-truitje dat ik haalde uit de special van la maison Victor die ik voor kerst kreeg. Top-cadeau!

DSC_0338

 

 

verder maakte ik een tweede zwarte versie van mijn lievelingskleed. Eentje om te dragen
op concerten.

Als laatste stikte ik een Valentina-top, ook uit dezelfde la maison Victor.
IMG_2712 (2).jpgBij mijn thuiskomst lagen mijn kledinglabeltjes in 2 formaten op mij te wachten. Helaas
iets te laat voor deze kledingstukken, maar er zullen er nog wel volgen in de toekomst :).

het werd productieve en fijne week boordevol plezier, al je ’t mij vraagt.

DSC_0141.jpg

Onrust

Lege dagen.

Ik kan me inbeelden dat anderen er soms naar snakken. Dagen waarin er niets op je planning staat, waarin je alles kan doen wat je wilt. 

Ik daarentegen hou er niet van. 

Een hele dat niets te doen hebben beangstigd me. Het liefst van al ben ik druk bezig, van het een naar het ander. Niet stilstaan. Gewoon doen. 

Dat niet houden van begint al met de ochtend van zo’n lege dag. Die gaat gepaard met een soort van kater van somberheid. En paniek, dat soms ook. 

Opstaan lukt me dankzij mijn strakke structuur nog wel. Toch beland ik nogal miserabel meestal terug in mijn bed met een boek. Om vervolgens tot de middag te slapen. 

Het frappante is dat er steeds dingen op mijn to-do-lijstje staan, maar dat ik op zo’n lege dag tot niets kom. 

Het lijkt er op dat ik een ritme in mijn leven nodig heb. Een drive, een motor die me gaande houdt. Met als uitdaging hier een goed evenwicht te vinden. 

Want ik wil het wel kunnen, dat stilvallen. Ik wil wel momenten van ‘niets doen’ kunnen inbouwen zonder al die onrust die daarmee gepaard gaat. 

En dus experimenteer ik vandaag (op een lege dag) hiermee: geen uitstapjes om tijd te vullen of van die andere vul-trucjes die ik maar al te goed ken. Vandaag neem ik rust en werk ik aan mijn to-do-lijst.

Zonder al te veel onrust, hoop ik..

Genieten 

Ik geniet.

Van het mooie weer.

Van de agenda die naar mijn gevoel perfect in evenwicht is.

Van spelletjes spelen met de vriendinnen.

Van samen gelukzalig zingen.

Van mijn naaiprojecten.

Van lezen in mijn hangmat.

Van mijn goedlopende structuur.

Van intellectuele honger stillen met de lessen.

Van de naderende vakantie te plannen.

Van alle fijne contacten die ik beleef.

Van de artistieke uitdaging met de naderende deadline en de spanning hierrond.

Van die ene fotoshoot, en ook van die andere.

Van het schrijven, herlezen, schrappen en opnieuw schrijven.

Van muziek. Op de achtergrond of om luidkeels mee te brullen.

Van werken in de tuin.

Ik geniet van de grote en de kleine dingen.

Omdat het kan! 🙂