Broek

Ik naaide een broek. Niet zomaar een broek: een hippe rolstoel-jeansbroek. Omdat de winkel-rolstoelbroeken gigantisch duur zijn en omdat ik haar graag heb.

Zij is een vriendin. Zo eentje waarmee ik graag babbel en steeds een luisterend oor vind.

Als bedankje kreeg ik een nieuwe quote op mijn motivatiebord. Eentje met een vraag om mildheid.

Omdat zij mij kent.

Advertenties

Tijd kwijt

Tijd kwijt zijn, het overkomt me steeds meer. Of ik word er mij meer bewust van, dat kan ook. Gesprekken kan ik bijvoorbeeld niet terug oproepen en er zitten gaten in mijn herinneringen.

Ik ervaar het als behoorlijk eng, want ik ben iemand die alles zo goed mogelijk probeert onder controle te houden. En daar knelt het schoentje: hoe meer ik onder controle probeer te houden, hoe meer ik de controle kwijt speel. Of om het met de woorden van een van mijn therapeuten te zeggen: het zijn de onderdrukte, gecontroleerde emoties die je in crisis doen gaan, niet de geuite.

En dus probeer ik toe te laten. Ik luister naar de nood die zich naar buiten wurmt en ga hier zo goed als ik kan mee aan de slag.

Dat is voorlopig nog met kinderstapjes. En dat mag je letterlijk nemen, want heel veel van het wurmende gevoel heeft te maken met kindstukken in mij die zich laten horen. Ik ben dus op zoek naar hoe ik deze stukken aan het woord kan laten zonder dat ze zich onveilig moeten voelen. Want dat leerde ik hier al: om in contact te komen, moet er veiligheid zijn.

Ik kreeg de tip om na te gaan hoe oud kleine Liisa is en voor die leeftijd aangepaste activiteiten op te zoeken. En dus ga ik op zoek naar aangepaste manieren om in contact te komen met dat stuk van mij.

Voorlopig met wat weerstand van mijn ratio, want die vindt het allemaal maar raar. Maar ook met hoop. Hoop op beterschap en warmte voor het kind.

Zwemmen

Ik voel me wazig en vind dat eng.

De omgeving lijkt te zweven, ik draai en voel me afgesloten van de rest.

Ik wou dat ik iets aan dat zweven kon doen, maar het herkennen van deze wazigheid is al een eerste stap in het voorkomen van dit gevoel. En dus oefen ik volop in het registreren van mijn gewaarwordingen en deze in het hier en nu te plaatsen en ervaren.

Hierdoor merk ik op dat er allerlei dingen latent spelen. Er zijn de zware therapieën die mij confronteren met mijn binnenwereld en die hierin aan het porren zijn. Alsof er in een brouwsel geroerd wordt waardoor dit terug begint te pruttelen.

En laat ik net die dingen zo stellig mogelijk vermijden.

Mijn binnenwereld maakt me bang. Oude monsters, verschrikkelijke pijnen en een gigantische angst houden huis in een diepe, ingemetselde kern in mij. Omringd door een stevige muur, probeer ik ze zo goed mogelijk te temperen. Maar de therapie is zwaar en graaft zich in in mijn kern.

En dus moet ik op zoek naar goeie copingstrategieën om met dit borrelend, overlopend brouwsel om te gaan. Een manier om naar deze emoties en hun boodschap te luisteren en hiernaar erkennend te handelen.

Want het is zwemmen of verzuipen.

Knallen

Gisteren sloten we ons werkjaar van het koor af. En dat we knalden!

We kozen voor een grotere locatie en de vrees dat deze te groot zou zijn, bleek overbodig. Voor een propvolle kerk zongen we een mooi concert.

Allemaal leuk dus, en toch liep het bijna fout.

Tijdens het zingen voelde ik me zo wegzakken. De omgeving werd wazig, ik verloor contact.

Ik kon een dissociatie tijdens het concert gelukkig voorkomen door een trucje dat ik leerde op Umoja: ik maakte oogcontact met mijn buurvrouw en zong een lied voor haar.

Het lukte me om terug te komen. Ik herpakte me en genoot.

Hiermee is ook dit koorjaar volledig afgerond. Vanaf nu volledige focus op mijn traject op Umoja, want dit heeft mijn volle 100% energie nodig.

Groots

Ik teerde al een aantal dagen op iets. Waarop wist ik niet, maar er was een verhoogde wazigheid en andere klachten die me vertelden dat ik stil moest staan.

Vandaag brak het er eindelijk door, al is die ‘eindelijk’ misschien niet de beste woordkeuze.

De sluimerende onveiligheid werd daarstraks omgezet in intens verdriet en massa’s eenzaamheid. De emoties overvielen me opeens, het verdriet voelde te groot.

De trigger was banaal, de emotie reikte veel verder dan het hier en nu.

Tussen mijn tranen door kreeg ik amper uitgedrukt hoe immens dit aanvoelde. Het snikken ontnam me de adem, ik voelde me zo verloren.

De angst om overspoeld te geraken was gigantisch.

En toch merk ik nu dat het huilen me ook deugd geeft gedaan. Een aantal uur later voel ik een vorm van opgelucht zijn, er viel iets van mijn schouders.

Hoe groots het verdriet ook was, ik verdronk uiteindelijk niet. En dus onthoud ik vooral dat ik dit wel dragen kan!

Hechten

Vandaag sprak ik af met een schrijfvriendinnetje. Niet om te schrijven, maar om samen te stikken.

Het werd een gezellige namiddag daar met z’n twee achter de naaimachine.

We grapten en grolden, waren productief en hadden het heel gezellig.

Ik leerde haar hoe je een naaiwerk aan elkaar hecht en het viel ons op dat we mekaar echt goed aanvoelden.

Het was alsof we onze hechtingsstoornis oplosten met naald en draad, daar samen in mijn ateliertje.

Bang

Het is een strijd in mij, en dat is een understatement.

De laatste dagen word ik enorm geprikkeld door anderen die het moeilijk hebben. Het spreekt voor zich dat er hier wel vaker mensen het lastig hebben.

Iemand die weinig eet, triggert mij in het niet willen eten. Iemand die overspoeld is, doet mijn innerlijke wereld twijfelen aan de veiligheid van mijn omgeving.

Angst staat centraal in mijn dagen. Ik word gestuurd door dingen die ik stellig wil vermijden en gedrag dat ik stel vanuit angstige overtuigingen.

Onder de mensen komen lukt niet goed, eten loopt moeilijk en slapen in het laatste wat ik wil. Alles voelt te onveilig, ik zoek hopeloos naar controle. En ook mijn medicatieinname vlot niet. Daardoor kom ik op glad ijs terecht, want plots stoppen met de hoge dosis neuroleptica die ik momenteel nog neem, is niet risicoloos.

Ik word geconfronteerd met een intern gevecht waar ik zelf bang van word. De drang naar destructie is (te) groot, ik ben bang van mezelf.

En toch ga ik het gesprek aan met de begeleiding om samen op zoek te gaan naar hoe we hierdoor kunnen komen zonder in te gaan op die gigantische destructieve drang. Zoekend naar een manier om deze tijd te overbruggen, maak ik ook gebruik van ruimtes die letterlijk veiliger zijn. Zo is er de comfortroom waarin ik prikkels kan uitschakelen. Een welkome optie, maar niet altijd voldoende. Een andere optie is de afzondering.

Het blijft een zoeken naar de beste weg tussen al die moeilijke paden, en steeds vaker ben ik dat zoeken beu.

 

 

 

Chaos

Bestaan uit verschillende delen, dat heeft -zo leer ik nu- een functie. Het is best wel boeiend om met de eerste inzichten aan de slag te gaan.

Boeiend en tegelijkertijd ook enorm zwaar.

In therapie leerden ze mij vaak dat je moet doen. Niet bij de pakken blijven zitten, maar actie ondernemen. Ik merk dat ik hierdoor nu verval in dat sterke, praktisch ingestelde stuk van mij. Ik laat dit stuk alles doen, waarbij ik vooral niet stilsta bij mijn grenzen en ik hier dan ook ver over ga.

De trein naar Leuven nemen? Waarom niet!

Een dagje shoppen? Absoluut!

Ik doe vanalles en plan lege blokken vooral goed vol om niet te moeten stilvallen. Zolang ik bezig blijf, lukt het me om al die moeilijke gevoelens, die ook aanwezig zijn, niet te voelen.

Maar ik ben hier om de confrontatie met de andere, moeilijke delen ook aan te gaan.

Het is zoeken naar hoe ik de chaos die er nu is, gerangschikt krijg. Maar ik voel dat het team hier mee over waakt, en dat steunt me enorm!

Booster

Op woensdag hebben de relatief nieuwe patiënten op Umoja (de afdeling waar ik verblijf) een boostersessie. Of ook wel: de basis van een dissociatieve identiteitsstoornis in een notendop.

Termen als integratie, depersonalisatie, dissociatie en derealisatie worden uitgelegd. Kenmerken van DIS worden opgelijst en besproken.

Heel veel van de theorie klinkt mij niet vreemd in de oren, er passeren best wel wat herkenbare voorbeelden.

In deze overspoelende chaos van nieuwe informatie, verzamel ik gretig puzzelstukjes die ik probeer te leggen in een overzichtelijk plaatje. Alsof ik hoop om daar pasklare antwoorden te vinden.

Ik probeer op de handvaten die aangeboden worden te oefenen, want het gaat vaak om vaardigheden die je je eigen moet maken.

Eén ding wordt me steeds meer duidelijk: het wordt een intensief traject waarin ik de confrontatie met mezelf en mijn angsten ga moeten aangaan op een manier die nieuw is voor mij. Maar ik heb er vertrouwen in dat ik hier op een goede plek zit, en dat is al heel wat!

Behoeden

Slapen, van mij mag dat afgeschaft worden.

Het iets waarmee ik al lang sukkel. Vroeger vooral in de vorm van insomnia. Die verdween naargelang de medicatiecocktail groter werd, maar mijn angst blijft.

Het gegeven jezelf over te moeten geven aan je omgeving, vind ik doodeng. Niet kunnen waken beangstigt me enorm. De drang naar controle is te groot.

Mijn gevoel schreeuwt dus om wakker te blijven om de veiligheid te bewaken. Mijn ratio weet ondertussen wel beter.

Niet slapen maakt me niet alleen moe, maar ook wazig en vatbaar voor angst. En dat zorgt opnieuw voor meer vrees om te slapen. De truc is dus om in te grijpen aan de kiem van deze vicieuze cirkel.

Extra stress werkt als een katalysator. En de nieuwe afdeling en visie brengen weldegelijk veel extra spanningen met zich mee.

Het is op dit moment een zoektocht waarin ik moet uitzoeken hoe ik de nieuwe inzichten in elkaar kan puzzelen en hoe ik om kan gaan met de extra stress.

De laatste dagen lukt dit allesbehalve. Ik zit hele nachten op, vechtend tegen de slaap. En dus maak ik vandaag concrete afspraken. Om mezelf te behoeden tegen het effect van mijn eigen angsten.