Energie

Vandaag had ik mijn behandelteam. Dat is een evaluatiemoment waarbij je om de tien weken bekijkt wat je deed en gaat doen. Vaak een beladen moment, zo merk ik bij de anderen. Ik heb meestal niet echt veel zenuwen.

Een voorbereiding maken waarin ik wat schrijf en doelstellingen vooropstel, kijken naar mijn proces en hier kritisch over reflecteren. Ik kan dit goed en houd dan ook meestal een mentale boost over aan dit moment. Dat was vandaag niet anders.

Natuurlijk waren er bemerkingen: een hoge lat en veel verwachtingen voor mezelf. Maar er waren ook complimentjes over hoe ik aan de slag ga en dingen vast pak. Over mijn capaciteiten en hoe ik mijn traject ga.

Achteraf dronken ik en mijn IB een drankje en toostten we op het goede team. Ik kan het vaak niet goed vatten, hun betrokkenheid, maar het maakt me warm.

En ondanks dat er niet veel zenuwen waren, werd ik zowaar nog rustiger na dit samenzitten. Ik dutte wat bij na een week penibele slaap. Want op drie uur per nacht trek je het niet, zo leerde ik.

Met vernieuwde energie ga ik verder!

Advertenties

Hels

Het was een heftige week. Neen, het was een helse week.

Ik word de laatste tijd wel vaker getriggerd. Intrusieve beelden, moeilijke emoties en nachtmerries rijgen zich aaneen. Het is alsof het niet meer lijkt te stoppen sinds de medicatieafbouw zo goed vordert. Het is een soep in mijn hoofd en daar kwamen vorige week in één klap een hele hoop emoties bij.

Op deze trigger was ik verre van voorbereid, hier was ik niet klaar voor.

Eerst was er de overspoeling, verdriet nam het over. Ik kon toen al niet meer.

Daarna volgde er pure paniek. Dagenlang reageerde mijn lijf en binnenwereld alsof ze in gevaar waren. Gevaar geassocieerd met de pijn van toen. Ik beefde, kon me niet meer focussen op simpele taakjes, had enorm veel herbelevingen en voelde alles constant zó lijflijk en zó intens!

Op mijn opmerking dat ik deze mate van angst niet veel langer dragen kon, zei de arts dat het nooit erger kon worden dan toen en daar. Het kwam nochtans in de buurt.

Maar ik vocht terug.

Ik analyseerde, overdacht, zocht naar samenhang. Ik keek naar hoe ik in de situatie stond, schreef, reflecteerde en zorgde voor mezelf.

Ik raapte daarna al mijn moed bijeen en ging het gesprek aan met de persoon die me zo raakte. Het was dat of verzuipen.

Dat dat lastig was, is een understatement. En hoewel ik zie dat ik niet meer kon doen dan wat ik deed, kruipt het toch in mijn systeem.

Voorlopig weet ik nog niet wat ik nog meer met de hele situatie moet. Ik ben alleszins blij met de welgekomen rust van het weekend. Even fijne activiteiten. Even mij laten omringen door mensen die veilig aanvoelen en die ik graag zie!

Voelen

Terug voelen, dat wordt als iets positief bestempeld. Soms twijfel ik daar echter aan.

Gisteren bijvoorbeeld.

Donderdagen zijn sowieso druk: een stevig therapieprogramma waartussen een individuele kine-sessie en een individueel moment bij de psycholoog komen. Dat zijn twee zeer beladen dingen, je zou dus voor minder ’s avonds uitgeput zijn.

Gisteren waren er achteraf nóg veel triggers. Resultaat: oeverloos verdriet en tranen met tuiten.

Compleet troosteloos kroop ik weg in mijn bed, te beteuterd om mensen om me heen te hebben.

Ik neem het me soms voor: terug stoppen met voelen. Vanuit een getormenteerde ellende verlang ik dan naar de sedatie. Niet dat dat beter was, maar het bracht soms een bepaalde rust met zich mee.

Ondanks het verlangen naar deze toestand, nam ik tot nu toe nog geen extra medicatie, al mag ik dit in theorie wel.

Het voelen is een verschrikkelijke strijd die ik constant met mezelf voer. Eentje waar ik bang van word.

Uitstel

Ik stel het schrijven van een blogbericht uit, zo merk ik. Ik wacht op het moment waarop ik kan schrijven dat het weer beter gaat en dat ik me rustiger voel.

Dat moment kwam er tot nu toe niet. Integendeel.

Mijn zwaarste medicament werd afgebouwd en hoewel ik volgens velen nog best wel wat medicatie neem, is de sedatie toch al een pak minder. En dat ik het geweten heb!

Gevoelens komen keihard binnen en momenten van dissociatie en herbeleving zijn er des te meer. Ik probeer krampachtig vast te houden aan mijn ratio en mijn sterke stukken. Maar ik ben vaak tijd kwijt en rijg de momenten van overspoeling aan elkaar.

Mijn lijf vult zich met wazigheid. Ik draai constant en voel me nooit echt hier. Steeds vaker word ik terug helder op de vloer en weet ik niet hoe lang ik daar al lig of merk ik op dat kindstukken het overnamen doordat mijn kamer vol speelgoed staat.

Op Umoja noemen ze het terug voelen van deze dingen een van mijn eerste stappen in dat lange, zware traject. En als ik dan moedeloos voor de veertiende keer vraag of ik echt niet slecht bezig ben, ontkennen ze niet enkel: ze spreken zelfs tegen.

Ik vind het bevreemdend: je steeds slechter voelen en toch de juiste richting uitgaan. Maar ik vertrouw op de expertise van de specialisten.

Hopend op snel wat meer rust!

Wild woelend water

Het leven kabbelt op dit moment verder, al maakt de zware therapie dat het parcours eerder aanvoelt als wild woelend water.

Het team verwittigde me bij mijn aankomst op Umoja voor de zwaarte van het traject, maar toch onderschatte ik het. De afgelopen vier maanden waren zeer zwaar. Te zwaar.

Het is niet enkel de beladen thema’s van de therapie die maken dat ik overspoeld word. Ook de medicatieafbouw weegt op mij. Waar vroeger alles weggefilterd werd door sederende middelen, krijg ik nu al iets meer de klappen te verwerken.

De overspoeling is vaak allesinnemend. Ik heb enorm veel last van achterdocht, beelden en herbelevingen.

Mijn lijf en mijn hoofd liggen in de knoop. Soms raast alles in mij, andere momenten verlam ik volledig. Ik val op de grond, word letterlijk ziek van de stress en beef en schok soms over mijn hele lijf.

Ik vroeg dan ook aan de dokter of er een punt komt waarop de last te groot wordt. Een soort van maat die te objectiveren valt en waarbij er kan besloten worden dat de achterdocht en andere dingen té lastig zijn.

Het antwoord was ontnuchterend.

Ik moet hier door als ik niet kies voor een gesedeerd leven. Wat boven komt, is stof om mee aan de slag te gaan. Dat dat zwaar is en verdomd oneerlijk werd erkend en dat het team deze weg samen met mij wilt gaan, werd onderlijnd. Maar het zal nog een tijd lastig zijn en het zou goed zijn om nog wat meer medicatie uit mijn schema te zwieren.

Alles natuurlijk op zijn tijd en met de steun van het team en mijn netwerk, dat sowieso.

Proces

Buh!

Het is allemaal even genoeg geweest.

De afgelopen week ging ik pijlsnel van redelijk oké naar een wrak, om nu de week af te sluiten met de balans op nipt matig. Het was turbulent, dat alvast.

Ik baal van al deze zwaarte, zie het vaker niet dan wel zitten. En toch werd het me gisterenmiddag tijdens een gesprek met de dokter meer dan duidelijk dat ik slechts in het begin van een zwaar proces sta waarin ik nog wel wat waters te doorzwemmen heb. Ze vertelde me dat ik hier door moet, tenzij ik terug wil naar hiervoor. Een harde boodschap, eentje die me ook best wel bang maakt.

We spraken over de afbouw van de medicatie en de bijkomende achterdocht die weer piekt. We vroegen ons samen af wie er dan exact achterdochtig is en wat de functie kan zijn van al die angsten?

Ik concludeerde dat ik het nog niet weet, maar dat ik bereid ben om dit gevecht aan te gaan en dit uit te zoeken, babystap voor babystap.

En dat is oké, zolang ik het proces maar aanga.

Bestie

Ik mis haar massaal! En hoewel dat waarschijnlijk geen correcte uitdrukking is, is het toch de enige manier om aan te geven hoe groot het missen is.

Zij is de beste vriendin en gaat sinds 15 dagen haar droom achterna: 2500 kilometer te voet naar Compostela.

En terwijl ze als pelgrim op tocht is en ik haar verhalen volg via de dagelijkse posts, mis ik haar dus.

Ik gun het haar zo hard en wil geen domper zijn op de feestvreugde. Ik wens haar een prachtig pad waarop ze kan bezinnen en beminnen. Ik hoop dat ze op haar tocht fantastische medewandelaars tegenkomt en dat ze kan genieten van het feit dat ze dit fysiek (terug) kan. Ik hoop dat ze op haar tocht durft nemen wat ze tegenkomt, in plek van steeds te geven wat ze heeft. Dat haar hartje nóg meer groeit en soms van puur enthousiasme eens overslaat. Of dat ze ontroerd geraakt, gewoon zomaar of vanuit pure schoonheid.

Ik wens haar al dat moois toe. En daarna wens ik haar en even spetterende thuiskomst toe als dat haar vertrek was. Dan wens ik haar een feest toe met iedereen die ze graag ziet.

Tot dan denk ik, om te compenseren, maar wat extra aan haar en haar pracht-tocht.

❤️

Heet

Het wordt me te heet onder mijn voeten. Figuurlijk dan, want die warmte heeft weinig te maken met de hittegolf van de laatste week.

Ik merk de laatste tijd hoe mijn binnenwereld van zich laat horen. Pijnen en andere lichamelijke gewaarwordingen vallen me steeds vaker lastig. En hoewel mijn hoofd nog in een vluchtmodus zit en vooral niets wilt opmerken, schreeuwt mijn lijf het des te harder uit.

Dat dit eng is, is een understatement.

De connectie met mijn lijf is iets waar ik enorm bang voor ben. Het liefst van al was in een kopvoeter, zoals kleine kindjes personen tekenen. Geen vervelend lijf waarmee je in de clinch kunt liggen.

Maar in ben geen kopvoeter en mijn lijf is helaas wel deel van mezelf.

En dus oefen ik in het gewaarworden van lichamelijke sensaties. Ik merk op, luister en probeer te handelen naar de noden ervan.

Het is een hele zoektocht, dat verzeker ik je. Eentje waarvan ik best wel baal dat ik deze moet gaan.

Leven

Een dissociatieve identiteitsstoornis, ik vind het een vernuft iets. Fascinerend, interessant en tegelijkertijd absoluut niet leuk.

Uit de educatie die ik hier op Umoja krijg, leer ik steeds meer over hoe dit complexe geheel in theorie werkt. Zo vormen er zich delen en is de persoon met DIS niet goed geïntegreerd. Op die manier ontstaan er copingmechanismen om om te gaan met dat wat te zwaar is voor een kind. En hoewel ik nog steeds aan het prille begin van mijn traject sta, leer ik mezelf en die verdomde delen stapsgewijs beter kennen.

Dat die stapjes best in millimeters uitgedrukt worden, blijkt volkomen normaal te zijn. Sterker zelfs: ik voel me slechter als ervoor. Ik twijfel aan alles en merk ik dat mijn innerlijke criticus sterker is dan ooit tevoren. En ook dat is niet vreemd, een proces verloopt nu eenmaal niet in een rechte stijgende lijn.

Maar eindelijk heb ik het gevoel dat ik naar de essentie ga. Ik praat over pijnlijke dingen waarover ik nooit eerder sprak en voel emoties waarvoor ik altijd al bang was. Dat dit verdomd moeilijk is, staat vast, maar toch ben ik blij dat het gebeurt.

Het wordt een lange en lastige weg. Maar wel eentje die ik moet gaan om te kunnen leven.

Pelgrim

Vandaag nam ik afscheid van haar. Niet voor altijd weliswaar, dat zou mijn hartje niet aankunnen.

Zij vertrekt voor even, haar droom achterna.

Te voet met een doel: Santiago de Compostela. Het wordt zo een reis waarbij de tocht belangrijker is dan de bestemming en ondertussen hoopt ze te bezinnen.

Ik ben verschrikkelijk fier op haar: ze schreef een top-thesis en studeerde af in een graad waar ik alleen maar van kan dromen.

Aan haar groot avontuur hangt ook onlosmakend dat mijn maateke de komende maanden op een andere manier in mijn leven gaat zijn. Minder in levende lijve, maar des te meer in mijn gedachten. Even niet samen naaien of schrijven, maar nog meer denken aan haar.

Ik hoop dat het het avontuur van haar leven wordt, en dat ik over een aantal maanden kan luisteren naar al haar spannende verhalen.

Een ding staat vast: wij gaan haar missen!