Déjà-entendu’tje

Daarnet had ik een déjà-entendu’tje.

Het loopt wat lastiger deze week. Nuja, serieus wat lastiger om eerlijk te zijn.

Dagen breng ik onder invloed van sederende medicatie al slapend door in een prikkelarme ruimte en er zijn meer momenten waarop ik in paniek ben dan dat goed voor me zijn.

En dus kwam er de boodschap dat ze niet zeker weten of ze me wel de goede zorg kunnen bieden. Een déjà-entendu’tje dus.

Want dat is nu net het lastige aan meerdere etiketjes: je hoort nergens echt thuis.

Vaak hang ik af van hoe ver een afdeling wilt afwijken van hun norm en ik moet zeggen dat ik het daarmee hier op de mbu wel getroffen mee heb. En dat zelfs ondanks de moeilijke boodschap die ik net kreeg.

We gaan trouwens voor de gulden middenweg: een weekendje op de afdeling ter beveiliging, maar met enkele concrete doelen en stappen die van mij gevraagd worden.

Een compromis waarin ik le zeker kan vinden.

Advertenties

Liza

Liefste Liza,

Vannacht danste je nog eens door mijn gedachten. Niet dat dat uitzonderlijk is, je doet dat nogal vaak.

Ik ben de tel kwijt van hoe lang het nu alweer geleden is dat ik je nog zag. Of dat ik je mooie stem mocht horen zingen, immers vrolijk. Maar te lang geleden is een understatement.

Ik denk dat je de laatste tijd zo veel in mijn hoofd danst omdat het verdriet om jouw dood zo een schril contrast vormt met mijn wens dat deze pijn stopt.

Als een soort wake-up call word ik dan terug geslingerd naar da dag van jouw begrafenis. En hoe immens het verdriet toen was en nog steeds is.

Dus liefste Liza, ik hoop je nog veel tegen te komen in mijn dromen. Als een sprankeltje moed. Of gewoon omdat ik je mis.

Overprikkeld

Meer dan één etiketje hebben, het maakt de dingen zo complex.

Behandeling voor het een prikkelt het andere en andersom. Dat is op zich geen nieuw gegeven, maar het is elke keer weer zo balen als dit gebeurd!

Zo was het de laatste dagen weer een gevecht van jewelste.

Na een opbouw van dagen lang overprikkeld rond te lopen, ging ik vanaf maandag de mist in. Echt alles was me te veel, ook de maaltijdmomenten. En laat net die zo belangrijk zijn op een eetstoornisafdeling.

Ik vocht er nog tegen, vroeg om hulp en nam extra medicatie in, maar niets volstond. Uiteindelijk kwam ik na overleg met de arts op een prikkelarme kamer terecht waar ik tot rust kon komen.

Uiteindelijk bracht ik hier twee keer een periode en een nacht in door.

Het is een vreemd gegeven dat een witte kamer met enkel een klok, een kamer die voor de meeste mensen pure horror betekent, voor mij zo rustgevend werkt.

Maar het werkt, dat is voorlopig het voornaamste.

Structuur 

De hoop die ik na mijn eerste dagen hier op de mind and body-unit (eetstoornisafdeling) had, bleek terecht te zijn. 

De eetstructuur is soms vervloekenswaardig, maar doet me ook zo veel deugd. 

Op geregelde tijdstippen vaste porties eten. Een makkie voor velen, een struikelblok voor mij. Want naast de psychotische kwetsbaarheid die ik meedraag, ben ik ook al jaren lang eetstoornispatient. 

En hoe open en gemakkelijk ik over mijn psychotische kronkels praat, hoe moeilijk ik het heb om het over die verdomde eetsoornis te hebben.  Het is dus niet verwonderlijk dat mensen doe me goed kennen hier niets van afweten. 

In het omgaan met de psychoses bleek structuur al een heel belangrijke sleutel in het verleden. Wel, dat is in het herstellen van een eetstoornis niet anders. 

En laat dat net het kakke van heel de zaak zijn. Hetgeen waarvoor ik nul aanleg heb, helpt me het meest vooruit. Ik hoef u dus niet uit te leggen hoe moeilijk dit voor mij is.

En toch merk ik nu alweer wat een effect een gestructureerd leven op mij heeft. Dus blijf ik proberen. Hopend op een moment van conditionering, hopend op herstel. 

Verhuis

Maandag was het zo ver, stap twee van het plan.

Na een zalig weekend van rust, creativiteit, warmte, humor, gezelligheid en nog meer van dat goeds, verhuisde ik sneller dan verwacht van de ene berg naar de andere. Weeral. 

Ik heb al best wat opnames achter de rug op verschillende plekken. Het viel de laatste tijd dus niet al te veel voor ergens voor het eerst te komen. 

Dat was deze keer wel het geval. 

De mind and body-unit is nieuw voor mij. En nieuwe omgevingen brengen stress met zich mee. Het waren dus al zware dagen voor mij. 

Maar de mensen zijn lief en er is veel structuur dus ben ik hoopvol.

Plan 

Er is een plan. 

Dat plan werd deze ochtend samen gesmeed met de meeste hulpverleners van mijn netwerk op het multidisciplinair overleg. 

En hoewel ik deze mensen vertrouw en zij mij stuk voor stuk goed kennen, blijf ik dit toch een spannend moment vinden. En dat al zeker na de heftige afgelopen periode. 

Maar het viel dus weer hartstikke goed mee. Sterker nog, we kwamen tot een plan.

Voor alle nieuwsgierigen onder jullie: het is nogal omslachtig om hier neer te pennen, maar het komt er op neer er een gat gevuld moest worden tot ik terecht kan op de juiste plek. 

En dat deden we ongeveer. Of toch zo goed als nu al mogelijk is. 

Ik ben content 🙂 

Ommezwaai 

Het is iets raars, die veerkracht van mij. 

Opeens is er weer een ommezwaai. 

Niet dat ik uit het niets het licht zie, maat ik voel dat ik terug in beweging ben. 

Stap voor stap, terug de juiste richting uit. 

Ik merk het aan hoe ik meer dingen doe. Sterker nog, ik had zelfs een drukke week. 

Afspreken met vriendinnen, een individuele therapiesessie, plannen maken voor de feestdagen, repeteren, vergaderen, … Gewoon al het feit dat ik mijn agenda terug gebruik is een hele verandering. 

Terug plannen. Terug vooruitkijken. 

Dat er de nodige vermoeidheid bij komt kijken, neem ik er voorlopig graag bij. 

Ik geniet vooral. En dat misschien wel tegen beter weten in, want een terugval loert altijd om de hoek.

Maar voorlopig dus vooral leuke, drukke dagen in ‘t vooruitzicht. Want het mag ook wel eens meezitten 😊

Rouw

Dit weekend mocht ik op een begrafenis onder andere het mooie Pie Jesu van Andrew Lloyd Webber zingen.  

De overledene kende ik niet, maar het werd een intense ervaring om zo dicht bij het verdriet rond de dood te zijn terwijl ik zelf zo met dit thema bezig ben. 

Het zien hoe een kerk vol liep met rouwende mensen en het immense verdriet van zo velen was toch best wel confronterend. 

En hoe moeilijk ik dit ook vond, het is wel oke dat zo’n dingen gebeuren. 

Het is goed dat ik geconfronteerd wordt met het verdriet en de leegte die nagelaten wordt na een overlijden. Ookal is dit voor mij moeilijk invoelbaar als het over mezelf gaat. 

Ik vind het enorm helpend en verhelderend om hier open over te kunnen spreken. Hierdoor merk ik niet alleen dat mijn rouwproces rond m’n eigen leven niet per se parallel loopt met dat van de mensen die me dierbaar zijn, ik ontdek er ook dingen door waarvoor ik wel nog wil doorzetten. 

En dat vind ik steeds weer fijne ontdekkingen. 

Muurvast

Ik zit vast. Muurvast. 
Op zich geen nieuw nieuws. Ik ben alweer 3 maanden in opname. Het is dus wel duidelijk dat dingen niet lopen zoals ze horen.

Maar zelfs in opname zit ik vast. 

Ik verhuis van kliniek naar kliniek, van afdeling naar afdeling en van mijn kamer naar de afzondering. 

Mijn dagen zijn leeg. Geen gedachten, geen gevoelens en geen dingen die ik doe. Ik slaap de meeste dagdelen dan ook weg. 

De verpletterende leegte laat veel ruimte voor symptomen en die zijn er in overvloed. 

Nog nooit tevoren was mijn eetstoornis zo aanwezig.

Op dit moment ben ik dan ook op time out: even van op een afstand kijken waarop ik dan exact bots. En helaas is het antwoord op die vraag niet zo fijn. 

Ik wil het allemaal (even) niet meer. De drang naar destructie is zo groot, de strijd te zwaar. 

Ik vecht al lang. En hoewel ik ook wel zie dat er betere periodes waren en dat die er waarschijnlijk ook terug zullen aankomen, ben ik nu moe. 

Ik wil dat dit intensieve gevecht stopt. Of op z’n minst toch een beetje afneemt …


Vergif

Turbulent. Dat was het op z’n minst. 

En verschrikkelijk. Pijnlijk, angstig en tormenterend.

Een vriendin vroeg me gisteren op ziekenbezoek waarom ik er niet meer over blogde, want dat dat me toch deugd doet. Gelijk had ze. 

En dus blog ik nu, op deze dag van een nieuwe start dit bericht. 

Een nieuwe start omdat ik terug wil delen, maar ook een nieuwe start omdat ik vandaag fysiek opnieuw begin. 

Na een periode van waanzin in mijn hoofd en letterlijk niets in mijn lijf werd ik deze keer fysiek ziek. Mijn angsten vergiftigde niet enkel mijn hoofd maar ook mijn lijf. 
Na een periode van intensieve zorgen in gasthuisberg, ben ik ondertussen aan de betere hand. Ik keerde vandaag dan ook terug naar de psychiatrische observatieafdeling waar ik van kwam. 

En hoezeer ik ook voel dat dit geen bijlange nog geen gestreden strijd is, start ik weer vol goede moed. 

Omdat opgeven geen optie is.