Het C-woord

Hét gevreesde woord viel vandaag uiteindelijk toch. 

Chroniciteit. 

En hoe een afdeling voor mensen met chronische psychoses mij zou kunnen helpen op dit moment. 

Daar zat ik dan, verdwaasd. 

Ik weet natuurlijk ook wel dat ik ondertussen al ongeveer de helft van mijn leven met deze kwetsbaarheid leef en dat daarvan het merendeel een gevecht was, maar ik vond het toch bijzonder moeilijk om dit te horen. 

Chronisch. 

Ik voelde de hoop me zo ontglippen, want wat ik hoorde was een leven lang moeten vechten tegen deze demonen. 

Zucht. 

Zelfzorg

Het concept was veelbelovend: een mooie afsluiter van ons Utopia-jaar. Er was de bbq die eigenlijk een spaghetti-avond werd. En er was een vuurkorf en kaarsen aan de rand van het bos. 

Maar er waren ook de verschrikkelijke hallucinaties. Getriggerd door de schaduwen van het dansend kaarslicht werd de avond vooral een gevecht. 

En hoe meer ik probeerde om de gesprekken rond me te volgen, hoe eenzamer ik me voelde wegzakken in de gedachtenmoes in mijn hoofd. Angst om de realiteit te verliezen vermengde zich met de angst voor de schimmen. 

M’n liefste haar bezorgde vragen kwamen amper binnen, ik was vechtend en doodsbang.

Totaal uitgeput ging ik, in plaats van de volgende avond, in het midden van de nacht terug naar het cic.

Omdat zelfzorg soms ook inhoudt dat anderen voor je mogen zorgen. 

Brij

Het zingen wierp dubbele vruchten af.

Ik voelde me niet alleen een stuk rustiger, maar legde ook door de muziek mijn eerste prille contacten met de medecliënten. Niets groots, niets speciaal, maar de sporadische babbels doorbreken de eenzame, vermoeiende brij in mijn hoofd.

Want die is er helaas wel.

Mijn hoofd vult zich weer meer met achterdochtige gedachten en ook de hallucinaties nemen toe. En hoewel dat dit bekend is voor mij, blijf ik me verbazen over hoe moeilijk het is om op het moment zelf aan te geven dat deze gedachten en belevingen erger worden.

Het verzwijgen dat de psychotische elementen erger worden, werkt natuurlijk alleen maar nefast. En toch laat ik me nog makkelijk vangen in het isolement dat de kop opsteekt vanaf dat ik mij waziger ga voelen.

Ik weet wel dat dit net typisch is aan deze kwetsbaarheid: de achterdocht en de hallucinaties maken dat communiceren over de achterdocht en de hallucinaties moeilijk wordt.

’t Is een soep. Eentje waarvan ik serieus baal.

Maar er is beterschap op komst. Om de warrigheid wat te ontrafelen en te objectiveren, werk ik al een hele tijd met registraties. Hierin scoor ik een aantal dingen waar ik dagelijks op bots zoals de aanwezigheid van psychotische belevingen. Vrijdag haalde ik deze zelf aan in een gesprek. Vanaf nu gebruik ik deze documenten om aan te geven hoe het met me gaat.

Omdat erover praten me hopelijk toch wat meer in de realiteit houdt.

Wazig

Ik ben hier nu twee dagen. Twee wazige dagen waarin ik bots op mijn moeë, angstige zelf. En verdrietig, dat ben ik ook.

Tussen al deze mensen voel ik me des te eenzamer. Opgesloten in mijn eigen beperkingen en wantrouwen. Het is pijnlijk confronterend hoe snel ik me terug zo kwetsbaar ging voelen.

Met al die negatieve emoties is het makkelijk om terug te grijpen naar die oude, gekende patronen. Gewoon omdat ze meteen werken. Dat dit effect maar tijdelijk is en dat ik met die destructie mezelf niet help, besef ik maar al te goed.

En dus koos ik vandaag, na een moeilijke start, om tegen mijn angst in te gaan. Ik begon met uit mijn kamer te komen, want zelfs dat leek even onmogelijk. Daarna zette ik fight song van Rachel Platten op repeat en kreeg ik zowaar zin om te zingen. En dat terwijl mijn plezier in zingen al een aantal weken verdwenen was.

Ik vroeg om mijn gitaar en zong. Eerst aarzelend, bang van mijn eigen stem. Daarna uit volle borst.

De wazigheid verdween even en ik voelde wat welkome rust in de plaats.

 

Fragiel

Ik blijf me verbazen over hoe fragiel ik me opeens weer kan voelen.

Soms gaat het behoorlijk en voel ik me zelfs goed. Op een ander moment loopt het mis in mijn hoofd en lijf en geraak ik verstrikt in een neerwaartse spiraal waar ik nog steeds weinig vat op heb.

Ik leerde in al die jaren therapie natuurlijk wel hoe ik deze neerwaartse beweging sneller kan opsporen om vroeg genoeg in te grijpen, maar met de snelheid van de waterkolk waarin ik me nu bevind was weinig aan te vangen.

Het begon allemaal een aantal weken geleden met de bijwerking waar ik opeens last van kreeg. Deze was op zich wel snel over met de extra medicatie, maar het intens voelen van fysieke onrust maakte dat ik ging wankelen.

Slapen en eten werden gestuurd door angst en ik hield na het dagelijks gevecht met mijn achterdocht en schimmen niet veel energie meer over.

De onrust in mijn lijf sloot naadloos aan bij een van mijn gekozen doelen. Het thema drong zich wat vroeger op dan dat ik er klaar voor was, maar ik koos ervoor om hier toch volop mee aan de slag te gaan.

De band met mijn lijf is door alles wat ik meemaakte niet tiptop en dat het zwaar zou worden wist ik op voorhand al. Dat het de proporties zou aannemen die het uiteindelijk deed, had ik niet zien aankomen.

Na een hels weekend waarin ik enorm vocht tegen mezelf, werd er vandaag in overleg besloten om even een pauze in te lassen op het CIC in Gasthuisberg.

Ik baal enorm over die fragiliteit. Maar ze is er nu eenmaal en dus probeer ik op dit moment zo mild mogelijk te zijn naar mezelf en naar de zorg die ik nodig heb.

 

 

 

Alleen

 

Ik heb nood aan mensen om me heen en dat het liefst van al 24 op 24, 7 op 7. Waarom exact weet ik niet. Ik ben normaal iemand die best wel m’n plan kan trekken, maar nu voel ik me als ik alleen ben een hulpeloos klein kind.

Dit nare gevoel is er al een aantal weken. Ik link het zelf aan die verdomde bijwerkingen. Mijn lijf dat zo van zich laat horen vind ik verschrikkelijk moeilijk. De nieuwe medicatie helpt gelukkig wel tegen de bijwerking, maar mijn gevoel schiet sinds dien alle kanten uit.

En dus loop ik tot vervelens toe achter mijn huisgenoot na of ga ik 3 uur voor mijn mondeling examen al naar de school om met m’n medestudenten praatjes te slaan.

De timing van dit opwellend gevoel is niet ideaal: De grote vakantie komt er aan. Alle sociale activiteiten doen een zomerstop en vriendinnen die op kot zitten gaan naar huis.

Dat worden twee lange maanden..

 

 

Boosdoener

Toen het geraas niet beter werd, besloot ik toch maar even m’n arts op te bellen. Goeien bal bleek achteraf want het zou gaan om een bijwerking van de recent verhoogde medicatie. 

Tot nu toe vielen in al die jaren dat ik medicatie neem mijn bijwerkingen al bij al mee. Op wat tremor, gewichtstoename en een suf hoofd na bleef ik gespaard van die gruwellijsten die je in de bijsluiter leest. 

Maar daar kwam dus verandering in. 

De afbouw van de boosdoener werd ingezet en vanaf morgen neem ik een medicament dat zou moeten compenseren. Een oplossing is dus in zicht. 

Ik hoop dat dit snel over gaat! 

Emotioneel

Ik ben nogal emotioneel de laatste tijd,  dingen komen nogal binnen. Gisteren was bijvoorbeeld weer zo’n dag.

Het begon al met mijn kine-sessie. Hierin werken we via onder andere massage aan de vertroebelde band die ik door mijn trauma’s met mijn lijf heb. Normaal gezien lukt het me tegenwoordig wel een beetje om te ontspannen tijdens zo’n sessie. Gisteren niet.

Met een hoofd vol gedachten en een lijf vol emotie lag ik daar te hopen dat de sessie vooral zo snel mogelijk gedaan zou zijn.

De dingen die binnen komen zijn gelukkig niet alleen negatief getint. Zo was er ook haar bericht.

Zij, mijn individuele begeleidster uit vorige opname die ik immens mis, mailde me omdat ze dat ooit beloofd had. Gewoon om de groetjes te doen. Niets groots, maar voor mij wel heel speciaal.

Daarna sprak ik af met m’n maateke om wat te hangen tegen elkaar op een bankje om de fatale saaiheid van het studeren wat te doorbreken. En om te zorgen voor elkaar. Het werd een mooi, warm moment. En ook toen kon ik intens voelen hoe zalig ik dit vond en hoe graag ik haar zie.

’s Avonds hadden we de jaarlijkse afsluiter van ons koorjaar. Weer geen grootse dingen of activiteiten, maar gezellig samen zijn met een toffe bende. Dit werd voor mij zo een mooie, speciale avond net doordat ik mijn emoties kon voelen en delen. We babbelden met enkelen tot in de vroege uurtjes over het leven en de dood. Over gemis en oude pijn en over sterke stukken. De avond sloot ik af met een welgemeende en zo deugddoende knuffel.

Het was intens en heftig en op structuur scoorde ik gisteren een dikke nul, maar ik kreeg door het kunnen voelen zo veel mooie momenten terug.

 

Razend 

Het is er weer, het geraas. 

Me moeilijk kunnen concentreren, wiebelende benen die meer onrust veroorzaken dan wegnemen en een algemeen opgejaagd en angstig gevoel.

Door mijn aderen lijken wel brokken te razen. De onrust is enorm.

Mensen die me goed kennen, zien het aan mij. Ik kijk schichtig zeggen ze. En ik maak een wazige indruk, dat ook.

Mijn hoofd schiet alle kanten uit. Mijn bloed lijkt sneller te stromen. Ik kom constant adem te kort. 

Het gestaakte afbouwschema werd volledig gestopt. Er kwam zelfs weer wat bij. Omdat dat nu even moet. 

Ik voel me ontnuchterd. Goede periodes blijven zich afwisselen met periodes waarin het vechten is om niet te verdrinken in angst, achterdocht en trauma. 

Maar ik zorg goed voor mezelf. Ik zoek rust op, plan genoeg slaap in en laat me omringen met mensen die me deugd doen. Omdat ik hier wel vat op heb. 

Ik hoop dat dit snel overgaat. Echt. 

Reserves 

Ik heb tegenwoordig het concentratievermogen van een vod. Geen dus. 

Lezen lukt me niet meer, zangoefeningen verknoei ik en zelfs tv kijken is moeilijk. 

Dit alles staat mijn ambitieuze stuk in de weg. 

Job niet gekregen? Niet erg!

Opleiding verderzetten? Doe maar niet!

Zanglessen? Liever niet! 

Het gevoel alsof niets meer lukt werkt behoorlijk deprimerend. Ik zit in mijn reserves. 

Waar dan dat exacte keerpunt zat tussen mijn duidelijk betere periode en dit, vind ik een moeilijke vraag. Al zou het wel fijn zijn deze te kunnen beantwoorden en dan met dat concrete element aan de slag te gaan. 

Er zijn verschillende factoren aanwezig: Ik slaap minder, heb meer last van achterdocht en kwam een nare persoon uit het verleden weer vaak tegen. Geen goede dingen, maar voor mij blijft het helaas weer een kip-ei-raadsel. 

Eén ding is zeker: ik moet nu voor mezelf zorgen. Genoeg slaap, veel rust, fijne contacten, ontspanning,… 

Dit weekend staat er dus niet veel op de planning. Een beetje naaien en blokkende vriendjes een bezoekje brengen. 

Omdat ik het mag van mezelf!