Fase 5

De pas opgestarte individuele therapie laat al zijn sporen na. We zijn nog niet eens in de diepte aan het graven, of ik krijg al terug meer last. En dat maakt me bang!

Stemmen, schimmen en beelden wurmen zich terug een weg ik mijn dagen.

En hoewel ik mezelf al heel wat copingmechanismes aanleerde, blijft het lastig om hiermee om te gaan.

Het faseplan, dat opgesteld werd om om te gaan met crisissen als deze, doet wat het moet doen. Via dit plan wordt er ingeschat welke veiligheidsmaatregel nodig is.

En dat is nodig.

Ik ben bang. En dat niet alleen van de waas en de hallucinaties. Ik ben ook bang om bang te worden. Ik vrees in periodes als deze dat ik terug volledig ga afglijden en psychotisch word. Ik vrees dat alles weer in teken van dat ene complot komt te staan en ik geen grens meer ga voelen tussen de realiteit en mijn wanen. Ik ben bang om terug overgenomen te worden door de angst.

Maar daarvoor is er dus het faseplan. Door dit plan kon ik afgelopen nacht tot rust komen.

Ik sliep in de afzondering met fixatie, zodat het gevecht mij even ontnomen werd. Even kon ik niet anders dan liggen en rusten. Geen gevecht met mezelf mogelijk.

Nu ben ik terug op de afdeling, waar ik op een rustige dag hoop!

Advertenties

Zelfzorg

Rusten: Ik doe het wel vaker en het hoort onlosmakend bij mij leven met de kwetsbaarheden die ik heb.

Er was een tijd waarin ik me hier enorm tegen verzette. Dan was ik kwaad omdat ik een halve dag slaap nodig had om te kunnen functioneren en verweet ik die stomme medicatie dat ik me altijd moe en suf voelde.

Doorheen de jaren leerde ik hier beter mee omgaan. Medicatie is niet enkel slecht en met een beetje aandacht voor mijn dag-nacht-ritme kan ik ook de nood naar extra dutjes beperken.

En toch bots ik in een specifieke situatie nog tegen de nood naar rust aan.

Op het moment dat mijn lijf hiernaar vraagt, voel ik de weerstand hiertegen zo opkomen. Als ik ziek ben en mijn lijf me tot rust dwingt, heb ik hier enorm veel moeite mee. Want luisteren naar de noden van mijn lijf blijft een gigantisch gevecht.

Het enige wat ik kan doen, is alles dat ik weet inzetten tegen de weerstand die ik voel. Wél extra slapen, wél extra medicatie nemen en geen activiteiten plannen.

En dat allemaal om te zorgen voor mezelf.

Verjaren

Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar verjaren, dat is plezant he!

In de plaats van een verjaardag, maakte ik er een verjaarweekend van.

Ik startte vrijdag bij het warmste gezin dat ik (en jullie ondertussen misschien ook) ken. Het is zalig hoe welkom ik me hier telkens blijf voelen. Als bedankje voor hun eeuwige warmte, bakte ik voor hen pannenkoeken. Want dat hoort nu eenmaal bij verjaren op lichtmis.

Op zondag stond de wekelijkse koorrepetitie op de planning. Ik was niet goed bij stem, maar had wel plezier in het zingen.

Het geslaagde weekend sloot ik af met een avond broers & zussen-tijd. Lasershooten en een hapje eten, maat vooral het samenzijn deed me echt deugd!

Dit alles dacht ik twee dagen geleden te bloggen, maar wat ik zondag ochtend al vreesde te voelen, kwam uit. Ik kreeg wat koorts en lag twee dagen in bed uit te zieken.

Ook de bedankjes op al jullie lieve verjaardagsberichtjes bleven daardoor uit, waarvoor mijn excuses!

Bij deze: super Merci aan iedereen die aan me dacht! Het was super 😊

Drie

Drie jaar.

Drie jaar lezen jullie hier al over mijn mooie momenten en mijn moeilijke strijd.

Drie jaar is dit medium al mijn manier om jullie op de hoogt te houden over hoe het met me gaat.

Drie jaar vol positieve en steunende reacties. Van mijn allerbeste vrienden tot van een verre kennis. En steeds komen jullie woorden binnen.

Ik herinner me nog goed de avond waarop ik impulsief besloot om te gaan bloggen. Zonder uitgestippeld plan of beeld van wat en hoe maakte ik deze blog aan. En waar ik in het begin heel onzeker was over wat ik blogde, groeide ik hier stelselmatig in.

Ik werd opener en durfde na een tijd ook berichtjes posten die ik niet door vier vriendinnen had laten nalezen.

Die groei had ik niet gemaakt zonder jullie. Daarom wil ik vooral elk van jullie als lezer bedanken. Van de trouwste lezer tot een sporadische bezoeker en iedereen daartussen:

Merci, merci, merci!!

Controle

Ik loop vast.

Het eten houdt me in de ban. Heel de dag ben ik bezig met mijn voedselinname en hoe ik deze zo laag mogelijk probeer houden.

Alles wat ik opneem, voelt aan als te veel. En dan is niet compenseren heel moeilijk.

Ik sprak erover met hulpverleners en probeerde woorden te geven aan het mechanisme.

Gecontroleerde controleverlies, misschien past dat nog wel het best.

Hetgeen mij doet denken dat ik controle heb, is mijn grootste vijand geworden. Compenseren maakt dat ik vast zit in een neerwaartse spiraal waarin ik tevergeefs probeer vast te grijpen wat al lang verloren is.

Het is verdomd moeilijk om deze vicieuze cirkel te doorbreken.

De oplossing zit hem in het opnieuw opbouwen naar normale porties die ik in een gestructureerd eetpatroon giet. Simpel, zo lijkt het. Maar de angst en afkeer van eten zijn groot en dit lichaam voeden vind ik een verschrikkelijk idee.

Het is een immens gevecht. Eentje dat ik al heel lang voer en waarvan ik de indruk heb dat het alleen maar moeilijker wordt met de tijd.

Diepe zucht!

Huilen

En toen gebeurde het: het opgekropte verdriet vond een weg naar buiten.

Al enkele weken voelde ik een zwaarte in mij. Dingen staken tegen en ik wou gewoon slapen. Na dit fijne maar vermoeiende weekend kon ik er vandaag niet meer tegen vechten.

Het was niet lang en het was niet veel, maar voor mij was het wel een grote stap.

Huilen is iets wat ik te weinig doe. Als het al voorvalt, overvalt het mij en word ik hier heel ongemakkelijk van. Het liefst van al duw ik al die emotie terug snel weg.

En toch luchtte dat (beperkte) huilen echt op!

Mijn gevoel laten zien maakt ook dat er op gereageerd kan worden. Er is een mogelijkheid op steun, een knuffel en een lief woord. Want uiteindelijk is dat wat ik nodig heb. Ik draagt de emotie even niet meer alleen en dat is zo fijn om elke keer weer te ontdekken!

En dus ben ik vanavond nog even heel verdrietig, samen met de mensen rond mij..

Boek

Ik schreef een boek. Of eerder een uitgebreide ruwbouw voor een boek in spe.

Vorige zomer volgende ik een doorschrijfweek met coaching van een professional en mede-schrijvers. In iets meer dan een week schreef ik een beginnend boek.

Over de inhoud geef ik nog niet te veel cadeau, daarvoor moet het eerst af zijn.

Na de intense schrijfweek volgde er een schrijfdip. De planning liet het niet toe om er veel me bezig te zijn en ik liet mijn schrijfsels ook bewust even liggen om er terug met een verse kijk over te kunnen nadenken.

Maar de voorgenomen 3 weken werden enkele maanden en ik kwam er tot nu niet meer toe om hiermee bezig te zijn.

Tot nu.

Van iemand van mijn behandelend team kreeg ik een deadline. Ze maakte een mooi aftelblad en wenste me veel schrijfplezier.

Met nieuwe moed (her)begin ik er vandaag aan!

Start

Een nieuw jaar, dat is ook bij mij een nieuwe start. Of dat was toch de planning…

Ik maakte een valse start: Ik stond gisteren zoals ik de hele week al deed ver na de middag op. Daarna werd ik meteen getriggerd door de crisis van een medepatiënt.

De rest van de dag was het vechten. Het lukte het mij niet echt goed om mijn planning te volgen. Veel creatieve projectjes bleven liggen, ik werkte enkel mijn jas af.

Na een matige dag kroop ik voor het eerst in meer dan een week vroeg in bed.

En dat loonde!

Het ‘nieuwe-start-gevoel’ had ik deze ochtend echt.

Ik herpakte mijn verloren structuur. En elke keer dat het me lukt om mijn dag op een degelijk uur te beginnen, verbaas ik me opnieuw over hoeveel deugd dit me doet.

Ik neem me dit jaar onder andere voor om extra in te zetten op op tijd opstaan, want met de nieuwe therapiedoelstellingen (inzetten op verwerken van de trauma’s) zal ik elke houvast kunnen gebruiken!

Kerstavond

Kerstavond bij de beste vriendin en haar gezin, het wordt een traditie. En gezellig dat het was!

Ik koos er dit jaar voor om een aantal dagen op voorhand te gaan om me volledig onder te dompelen in hun warmte, gezelligheid en liefde. Een top plan, want het heeft me enorm veel deugd gedaan.

De laatste week was namelijk een moeilijke week. Eentje waarin ik, na een lange tijd van beterschap, mezelf weer tegenkwam. Het eten verliep niet altijd goed en angst settelde zich weer in mijn zijn.

Tijd voor wat afleiding en een warme portie liefde dus.

Er waren dingen die ik me voornam dit weekend te doen: aan mijn jas werken, in de jacuzzi gaan en een spel ineen steken voor kerstavond zelf. En hoewel vier dagen lang klinkt, vlogen ze zo voorbij!

De to-do-lijst geraakte af en het werd een fijn weekend, afgesloten met een mooie kerstavond.

De resetknop miste zijn effect niet. Ik ben weer helemaal opgeladen en klaar om er terug tegenaan te gaan!

Realiteit

Iemand die de realiteit wat kwijt is, dat kom je op zo een grote afdeling als via waarop ik verblijf wel vaker tegen. En naast de extra prikkels die een persoon in crisis met zich meebrengt, triggert dit mij ook op een totaal andere manier.

Ik word de laatste tijd namelijk heel vaak geconfronteerd met mijn eigen psychotische periode en hoe weinig ik me nog kan herinneren van deze wazige tijd.

Uitspraken die ik deed waarvan ik niets meer weet, krijg ik te horen. Een ruzie die ik maakte en bezoekjes van vrienden die ik totaal vergeten ben, personeel dat ik niet meer herken kruist mijn pad en zelfs medepatiënten spreken me aan over dat ik nu toch duidelijk helderder ben.

Op momenten dat ik geconfronteerd word met de ontreddering van iemand die uit de realiteit is, zet me dit aan het denken.

Het is een vies gevoel je zo weinig van een periode van je eigen leven te kunnen herinneren. Het voelt alsof ik niet alleen mijn zintuigen niet meer kan vertrouwen, maar ook mijn geheugen mij in de steek laat.

Iemand die de realiteit wat kwijt is, slingert mij met mijn gedachten terug naar die wazige tijd en de angsten van toen.

Het positieve is dat ik merk dat ik hier steeds meer gewapend tegen ben. De triggers halen mij niet per se onderuit, ik weet steeds vaker hoe ik hiermee om moet.

Soms is dat goed omgaan met de situatie gelijk aan even weggaan van al dat gedoe. En dat is exact wat ik dit weekend ga doen: een verlengd weekend bij het warmste gezin dat ik ken.

Ik popel om te vertrekken en kijk er al naar uit!