Elf rijke maanden

Elf maanden geleden kreeg ik een mailtje met als onderwerp:

‘Slachtoffers gezocht’

Het ging om een groots stadsproject rond Utopia van Thomas Moore, waarbij men zocht naar mensen met een slachtofferervaring die met hun verhaal aan de slag wilden gaan in een kunstzinnig project.

Het werden elf turbulente maanden met veel gesprekken, hevige emoties,  toffe opdrachten, een gezellig en intens weekend, …

Wanneer ben je slachtoffer? Waar ligt de grens tussen slachtoffer en dader? Voel je je slachtoffer? Moeten feiten erg zijn om slachtoffer te zijn? En wat zijn erge feiten dan? Wat is jouw utopie in je persoonlijk verhaal?

Allemaal vragen waarmee we als groep aan de slag gingen en waardoor we steeds dichter naar elkaar toe groeiden. Verhalen werden gedeeld, maar ook het leed werd gedeeld.

Het resultaat (een tentoonstelling, een theatervoorstelling en een zangworkshop) mocht er ook zeker zijn, maar hetgeen ik meeneem is toch het proces. Het samen zoeken naar hoe je zo’n invasieve gebeurtenissen in je leven een plekje kunt geven.

Elf rijke maanden later sloten we dit project vandaag af.

En dat ik het missen zal!

 

Advertenties

Theater

En daar was ie dan.. Het langverwachte theater van ons project. In samenwerking met enkele gedetineerden maakten enkele van onze groep een parel van een theatervoorstelling. Niet enkel het deel van mijn verhaal dat er in verwerkt zat maakte het spannend, ook de locatie liet mij niet koud: de gevangenis.

Jaren geleden deed ik een aantal jaar vrijwilligerswerk in Leuven Centraal. ik deed dit geheel op automatische piloot veronderstel ik. Niet nadenken over het feit dat je zelf slachtoffer werd en niet stilstaan bij het dadergegeven maakten dat ik dit kon. Maar ontkennen lukt al langer niet meer. De impact op mijn leven is te groot, de ravage enorm.

Het eerdere bezoek aan de gevangenis sloeg ik om die reden af. Te pijnlijk, te confronterend.

Ik koos er echter wel voor om naar de voorstelling te gaan kijken. Uit nieuwsgierigheid om wat Danny met mijn verhaal deed, vanuit een gezond erkennend stuk en de wens om dit te kunnen delen met de persoon die met me mee ging. En om haar te steunen. Ze zette mijn rol zo mooi neer. Zo echt. Zo broos en toch heel sterk tegelijk. Haar vertolking ging bij velen door merg en been. En weer besefte ik hoe goed zij mij kent.

Zoals verwacht werd het een loodzware avond. Ik was door het aanslepend slaaptekort al uitgeput. Daarnaast maakte de gevangenis een enorme indruk op mij en het theater greep me echt naar de keel.

Ik haakte nogal overstuur na vijf van de zes delen af en werd door de fantastisch lieve begeleiders van het project opgevangen met een drankje in de ‘backstage’.

Nu, 2 avonden later, blijf ik sprakeloos achter. De indrukken zinderen enorm na, maar ook het gevoel gesteund te zijn.

Merci!

71949306001163d81ea2e167177876bf-2016-06-29_09_18_56-jpeg_utopia_tussen_daad_en_droom

Note to self: Delen helpt! 🙂

Utopia

Ik ben al een tijdje bezig met een project rond Utopia. Het doel is om met mensen met een slachtoffer-ervaring en daders kunst te maken. Op het programma: theater in de gevangenis, zang met gedetineerden, digital storytelling en een afsluitende tentoonstelling. Een zeer boeiend project, als je ’t mij vraagt!

Dit weekend zijn we op weekend. Ik koos ervoor om niet in de gevangenis te komen. Te confronterend, te dicht op m’n vel. Geen toneel of zang voor mij dus.

Ik werkte vandaag aan de digital storytelling. Hierbij schijf je een stukje tekst rond, in ons geval, je slachtoffer-ervaring. Je spreek je dit in en plaatst er beelden bij. We gingen stapsgewijs aan de slag: via schrijf- en beeldoefeningen bouwden we het eindelijke verhaal op.

Creatief aan de slag gaan is echt wel mijn ding. Ik leefde me volledig uit met het finetunen van mijn tekst en het zoeken van de beste afbeeldingen.

Door het zware thema was het best wel een hevige dag. Het creatief uitleven maakte dat ik hier eerst niet meteen mee bezig was. Ik werkte resultaat-gericht tegen een aardig tempo zonder stil te staan bij mijn gevoel. Tot de avond viel..

Er overviel me een gevoel van onrust. Terugkijkend op de dag besefte ik dat deze er al de hele tijd zat, maar ik ving hem niet eerder op.

Na het avondeten zette ik me even apart. Ik speelde nog eens op mijn gitaar en zong hierbij. Deugddoend!

De avond sloten we af met z’n allen aan de open haard. We zongen, deelden en lachten samen.

Gezelligheid troef!