Agenda

Een minder drukke agenda, dat was het doel. Met een richtlijn van 3 activiteiten per dag als hulp. 

Voorlopig lukt dat aardig goed, al merk ik dat echt niets toch niet aan mij besteed is. De momenten dat ik thuis ben, vul ik dus op met vanalles en nog wat. 

Het doel is om dingen voor mezelf te doen. Als vind ik het bijzonder moeilijk om uit te maken wat dat dan is, iets voor mezelf. 

Naaien bijvoorbeeld, iets wat ik steeds vaker doe. Een hobby die door de oefening leuker wordt elke keer ik ze doe, maar die ik ook vaak voor anderen doe. 

Daarom, en om mijn naaisels nog persoonlijker te maken, ontwierp ik een labeltje dat op dit moment gelazerd wordt. Echt iets voor mezelf.

Ik koos voor een katoentje in de vorm van een wolkje met als opschrift ‘& sun’ als verwijzing naar deze blog. 

De foto’s van het proefmodel zagen er alvast goed uit.

Spannend!

Elf rijke maanden

Elf maanden geleden kreeg ik een mailtje met als onderwerp:

‘Slachtoffers gezocht’

Het ging om een groots stadsproject rond Utopia van Thomas Moore, waarbij men zocht naar mensen met een slachtofferervaring die met hun verhaal aan de slag wilden gaan in een kunstzinnig project.

Het werden elf turbulente maanden met veel gesprekken, hevige emoties,  toffe opdrachten, een gezellig en intens weekend, …

Wanneer ben je slachtoffer? Waar ligt de grens tussen slachtoffer en dader? Voel je je slachtoffer? Moeten feiten erg zijn om slachtoffer te zijn? En wat zijn erge feiten dan? Wat is jouw utopie in je persoonlijk verhaal?

Allemaal vragen waarmee we als groep aan de slag gingen en waardoor we steeds dichter naar elkaar toe groeiden. Verhalen werden gedeeld, maar ook het leed werd gedeeld.

Het resultaat (een tentoonstelling, een theatervoorstelling en een zangworkshop) mocht er ook zeker zijn, maar hetgeen ik meeneem is toch het proces. Het samen zoeken naar hoe je zo’n invasieve gebeurtenissen in je leven een plekje kunt geven.

Elf rijke maanden later sloten we dit project vandaag af.

En dat ik het missen zal!

 

Relativeren 

Relativeringsvermogen. Een schone deugd, als je ’t mij vraagt.

Die van mij vraagt om nog wat oefening. 

Pas op, het cliché dat je hier beter in wordt met de jaren klopt wel. Waar ik vroeger de dingen nog minder in perspectief kon plaatsen, lukt me dit nu op veel momenten al wel. 

Zo merk ik dat ik een slechte zangprestatie kan kaderen binnen de hele crisisperiode die ik achter de rug heb en besef ik dat mijn vermoeidheid me parten speelt. 

Waar ik hier vroeger heel de week slecht van zou zijn, kan ik dit nu heel snel loslaten. Een autorit naar huis let wat goed muziek en even bezinnen, meer had ik niet nodig 

Dat ik geen parkeerplek vond toen ik na die lange autorit thuiskwam, kreeg ik dan weer minder gerelativeerd. 

Ik zei het al: er is nog wat oefening nodig. Én het is een kwestie van prioriteiten stellen, dat ook. 

Fier

We zijn een halve week verder na mijn ontslag. 

Een halve week die ik zonder kleerscheuren doorkwam. Sterker zelfs: het gaat goed. 

Ik hou mij mooi aan al mijn vooropgestelde plannen rond slaap, medicatie, eten,.. Dat goed plannen echt werkt blijkt weer maar eens. 

Daarnaast lopen ook andere dingen goed: quasi geen schimmen en geen symptomen. Ik ben stiekem een beetje fier op mezelf :). 

En toch voel ik me moe. Mijn concentratie en aandacht verbeteren wel, zo merkte ik maandag in de les. Maar ik ga uitgeput slapen en sta uitgeput op. 

De drukte in mijn agenda blijft een werkpunt. Het goede is wel dat mensen in mijn omgeving er me nu meer op attenderen. 

Naast de drukte vermoed ik dat de medicatie me ook wel parten speelt in mijn vermoeidheid. 

Als je ’t mij vraagt, mag het toch wat minder. Maar het is een noodzakelijk kwaad. Dat besef ik maar al te goed.

Afscheid

Afscheid, een verschrikkelijk zwaar woord. Ik ken niemand die er bijzonder goed in is en niemand die er veel van houdt, en ik ben geen uitzondering. 

Ik nam al vaker afscheid. Afscheid van een hobby die ik eigenlijk al heel lang beu was. Van planten die de pech hadden dat hun lot in mijn niet zo groene handen viel. Van een kindertijd die ik nooit had. Van een hond waaraan ik me gehecht had. Van veel kwijtgespeelde prullen. Van die ene comfortabele trui. Van goede vrienden die gingen reizen. Van grote en kleine liefdes. 

Dit afscheid is de ene keer makkelijker dan de andere. Soms doet het pijn, soms is het eigenlijk wel een opluchting. Soms beiden. 

Een aantal van de meest intense maanden van je leven samen doorspartelen, dat schept een band. Het afscheid door mijn naderend ontslag valt me dan ook zwaar. 

Maar ik zei het al: ik ken niemand die bijzonder goed is in afscheid nemen en niemand die er veel van houdt. 

Ik zal waarschijnlijk vaak terugdenken aan de afgelopen maanden. Soms met hevige emoties van angst en verdriet, maar ook vaak met plezier en een lach. 

Plezier om de mini-concertjes, de babbels en de mopjes. Een lach om alle mensen die ik mocht leren kennen.  

Daarvoor en om nog zo veel meer: bedankt team p1! 

Fragiel

Het gaat beter met me. 

Ik volg terug les, ga naar mijn hobby’s en probeer ook de rest van mijn leven weer op te nemen. Dat dit alles nog wat stroef verloopt qua aandacht en concentratie, neem ik er graag bij. Ik had een paar weken geleden immers nooit gedacht terug op dit punt te kunnen geraken.

Ik heb terug hoop. 

En toch werd ik deze week weer even met m’n neus op de feiten gedrukt: ik ben nog fragiel. 

Een serieuze crisis op de afdeling maakte dat ik 2 recuperatiedagen nodig had en eigenlijk zelfs vandaag nog in mijn bed wou blijven liggen. 

’t Is een vies beest, zo’n kwetsbaarheid. 

Maar het koor en de zon maakten dat ik toch uit mijn veilige kamer kwam. Ik ruilde mijn bed in voor een hangmat in de zon. 

Genieten!

Ervaringswerk

Na de feitelijke crisis volgt er een kleine identiteitscrisis in mijn hoofd: kan je, nog zo dicht bij een crisis, een goede ervaringswerker zijn?

Een van de kenmerken van een goede ervaringsdeskundige is genoeg afstand genomen te kunnen hebben van zijn of haar proces en pijnpunten. Op die manier kan je goed reflecteren over dat proces en anderen optimaal helpen.

Ik kan eerlijk en oprecht zeggen dat, naar mijn gevoel, mijn visie op psychiatrie en herstel enkel verrijkt zijn. Ik geloof ook steevast in het cliché dat je uit elke crisis sterker komt en bijleert. Op het eind van de rit zal deze crisis dus bijdragen aan mijn ervaringswerk.

Maar ik merk dat alles nog pril is. Daarom besloot ik voorlopig geen vrijwilligerswerk te doen als ervaringswerker.

Het feit dat ik er voor kies om mijn grootste daginvulling, mijn gekozen pad en een stukje van mijn identiteit even aan de kant te zetten, valt me toch zwaar.

Nu ja, een van de dingen die ik probeer is om dingen dan positief te bekijken: genoeg tijd voor mezelf, vrienden en dingen die mij ontspannen.

Want dat dat nodig zal zijn, voel ik maar al te goed!

Brief

“Schrijf eens een brief aan je sterke zelf” zei ze me.

Zij, mijn individuele begeleidster van de afgelopen periode, stelde dit voor met oog op mijn naderend ontslag. Over exact 9 dagen is het namelijk zo ver, dan vertrek ik terug naar huis. Weg van de plek die me de laatste maanden zo hielp. Weg van de veiligheid, weg van de rust.

In eerste instantie lachte ik dit ongemakkelijk weg.

Ze legde me uit dat het een werk-document kon zijn: iets dat ik erbij zou kunnen nemen op  momenten van afglijden. Momenten waarop ik niet geloof in mijn sterktes en krachten. Mezelf bemoedigen als het ware.

Dat schrijven iets is wat me ligt, wist ik al wel. Maar niets in mij had kunnen voorspellen hoe vlot deze brief geschreven zou zijn.

Ik twijfelde, maar deel hem toch graag met jullie:

Liisa,

Ik schrijf je deze brief om je gezonde stuk te erkennen, want dat is er zeker!

Je bent van nature een bezige bij die graag onder de mensen komt en een eeuwige positivo. Humor is voor jou de motor van een gezond contact, maar ook in verbinding gaan met mensen doet je enorm deugd. Dat dit niet altijd lukt, mag je jezelf niet al te kwalijk nemen, want je zette hier al enorme stappen in! Weet dat er veel meer mensen je graag hebben dan dat jijzelf gelooft.

Je gezonde stuk vult je dagen met de dingen die je graag doet, (samen) zingen is er daar één van. Op een gezonde manier ontlaad je jezelf van die negatieve spanning die je vaak voelt, je wordt hier rustig van. Probeer dit vol te houden, het geeft je gigantisch veel energie.

Als babysit beteken je voor de gezinnen waarvoor je werkt heel veel. Dit merk je aan hoe betrokken ze blijven tijdens een moment van crisis. Je doet dit ook graag: zorgen voor anderen. Ook hier schuilt een sterkte van jou in.

Daarnaast doe je jouw werk als ervaringsdeskundige enorm graag. Dit geeft betekenis aan je leven en in de lessen die je hiervoor volgt, blink je uit vanwege je nuanceringvermogen en intelligente, nuchtere kijk op de dingen. Op je vrijwilligerswerken merk je bij jezelf dat je een verschil kan maken en dit geeft je enorm veel kracht.

Tijdens jouw getuigenissen weet je mensen te raken met jouw verhaal. Een rauw verhaal van verscheidene keren vallen, maar vooral een verhaal van telkens weer opstaan. Want daar schuilt een enorme kracht in jou: je eindeloos doorzettingsvermogen, je levenslust.

Op sommige momenten lijkt deze levenslust te vervagen: je krijgt meer last van je psychotische symptomen en je trauma’s spelen op. Op dat moment wil je dat het stopt. Weet dat dit niet gelijk is aan doodgaan, Liisa. In de kern wil je dat niet. In de kern wil je leven, je talenten ontplooien, plezier maken met vrienden, terugvallen op je krachten, je dromen waarmaken, genieten van je capaciteiten, …

Binnen jouw gezonde stuk schuilt een valkuil, let er op dat je niet te veel doet en met tijd en stond ook eens stilstaat. Hierin schuilt er namelijk ook veel kracht. Het verdriet om de dingen die je aangedaan werden is er nu eenmaal, maar jij kan hier op een constructieve manier mee omgaan. Dat bewees je al meerdere keren in het verleden.

Blijf uitgaan van je krachten, Liisa. Je bent een zorgend persoon die sociaal aangelegd is. Je kan je ook  goed uitdrukken in woorden, blijf hier gebruik van maken door bijvoorbeeld op je blog te delen met de mensen die je graag hebt. Ook creatief druk je jezelf graag uit: tekenen, muziek, kledij maken, … Al die talenten helpen je op de momenten dat je zou afglijden.

Je bent doorheen de jaren gegroeid van een bang vogeltje naar een toffe en sterke vrouw. Vergeet dit niet!

Sterke Liisa,

Jij kan dit!

Je doorzwom al verschillenden woelige stormen en blijft er toch voor gaan. Weet dat je de keuze hebt om dit te blijven doen.

Liefs,

Jezelf

Het bleek een fantastisch voorstel te zijn van haar, maar die waren er de laatste maanden wel meer. Daarom: Bedankt!

Wisselend

Het blijft wisselend gaan: dagen met enige ontspanning worden afgewisseld met ronduit slechte dagen. 

Na elke opflakkering zit ik boordevol hoop: ik herstel!

De teleurstelling op de volgende slechtere dag is dan ook immens. 

Misschien ervaar ik dat nog als het meest vermoeiende van dit herstel: het steeds weer moeten oppeppen van mezelf. Steeds weer de moed en het geloof vinden om te blijven vechten. 

Maar- om het met een uber-cliché te zeggen- ik geloof echt dat ik ook hieruit weer zal bijleren. 

Ik meer bijvoorbeeld hoe te veel doen voor mij ook een valkuil is en dat ik baat heb bij (registreren van) structuur wordt weer maar eens bevestigd. 

Ik kom hier sterker uit. 

Dat beloof ik aan mezelf! 

Tante

Familie. 

Voor velen een evidentie, voor mij helaas niet. En dat met veel gemis en verdriet als gevolg. 

De laatste jaren leerde ik omgaan met veel van deze pijn. In een ander gezin zijn vescheurt mij niet meer en op dagen als verjaardagen of andere feestdagen omring ik me met vrienden. 

En toch voelde ik mij gisteren even zo fier toen ik het nieuws kreeg dat mijn stiefzus mama is geworden. Er overviel me een gevoel van verbondenheid. Ik voel me zowaar tante. 

Al werd ik ook overvallen door een gemis en oude pijnen.

Omdat ik mijn broers en zussen allemaal verdomd graag zie.